Krúttlegur skreppitúr í Helluvatn í Heiðmörk, það var eiginlega inntakið í þessari skyndilegu hugdettu sem við veiðifélagarnir fengum eftir kvöldmat í gær. Hitastigið hafið að vísu fallið um nokkrar gráður frá því fyrir kvöldmat og lífríkið var eftir því fallið í hálfgerðan dróma. Aðeins stöku fluga lét sig hafa það að klekjast út og aðrir fiskar en þeir smágerðu voru ekkert mikið á ferðinni.
Róleg tíð þarf alls ekki að vera af hinu slæma og við vorum hreint ekki einu veiðimennirnir sem nutu þess að eyða kvöldinu á þessum slóðum, fisklaus. Kvöldið var einstaklega fallegt og þótt stöku kul hefði gárað vatnið og hitastigið fallið á skömmum tíma niður undir 5°C.
Rétt um það bil sem við hættum náttúruskoðun okkar, hittum við tvo veiðimenn sem höfðu einnig ákveðið að leggja árar í bát. Annar þeirra hafði verið við vatnið rétt fyrir kvöldmat og þá var klak enn í gangi og hann sagði að t.d. Helluvatnið við brúnna hefði beinlínis kraumað af flugu og fiski. Við hefðum e.t.v. betur sleppt kvöldmatnum og smellt okkur í vatnið á meðan sólin yljaði ennþá. Hvað um það, þetta var kærkomin stund eftir daglegt amstur hversdagslífsins og fiskarnir sem ekki sýndu sig, eru bara í vatninu áfram og stækka og stækka, óáreittir.
Þrátt fyrir heitið, þá eru stöðuvötn alls ekki kyrrstæð, ég bara varð að koma þessu að. Þegar áhugi minn á fluguveiði vaknaði og ég fór að leita mér að lesefni um sportið þá var mjög algengt að ég rækist á nákvæmar vísindalegar útlistanir á kostum andstreymisveiði umfram aðrar veiðiaðferðir í straumvatni. Ekki efaðist ég eitt einasta augnablik um ágæti þessara greina, en þegar áhugi minn tók fyrst og fremst að beinast að fluguveiði í vötnum, þ.e. þeim sem ekki renna, þá gleymdist þessi andstreymisboðskapur fljótlega og ósjálfrátt jarðaði ég þessar greinar í kollinum.
Og þarna hefur hundurinn legið grafinn í mjög langan tíma, þ.e. í óminnisdjúpi lækja og stærri straumvatna. Eftir stendur nú samt sú staðreynd að vatn í stöðuvötnum er oft á töluverðri hreyfingu, jafnvel í stilltu veðri og vötnum sem ekkert sjáanlegt innstreymi hafa, hvað þá útstreymi. Mér skilst til dæmis að snúningu kúlunnar sem við lifum á hafi eitthvað með straum í stöðuvatni að segja. Ekki má heldur gleyma því að vatn sem hitnar á grynningum umfram dýpri hluta þess geymir oft ósýnilegan straum, straum sem fiskurinn finnur og snýr sér ósjálfrátt upp í. Ástæðan er nákvæmlega sú sama og verður til þess að hann snýr snjáldrinu upp í strauminn í læknum eða ánni, fæðuframboð.
Smágerð krabbadýr eins og svifkrabbar og ýmislegt annað góðgæti berst um stöðuvötn með minnsta mögulega straumi og þessi dýr, sem eru vel að merkja smærri en svo að við getum hnýtt eftirlíkingar af, eru mikilvæg fæða silungs og því snýr hann sér oft upp í strauminn og étur það sem berst þó okkur virðist hann einfaldlega liggja í mestu makindum og ekki gera neitt. Ekki er allt sem sýnist og þess vegna ætti maður að bera lambalærið á veisluborðið beint fyrir framan hann, þótt hann sé á kafi í smáréttunum. Hver stenst gómsæta stórsteik þegar aðeins snittur eru í boði?
Hlíðarvatn í Selvogi opnaði að vanda þann 1. maí. Veður, vatn og fiskar voru í sannkölluðu hátíðarskapi þennan dag og veiðimenn gátu vart hamið kátínu sína við að komast loksins út.
Ég biðst afsökunar á að myndefnið er ekki allt í 16:9 hlutföllum, þarf að stilla myndavélina mína rétt í eitt skipti fyrir öll.
1.maí er hátíðisdagur og fólk heldur upp á hann með nokkuð misjöfnum hætti. Ég t.d. held upp á daginn með því að fara með sérstaklega góðum félögum í opnun Hlíðarvatns í Selvogi. Veðrið í Selvoginum á undanförnum vikum hefur verið með eindæmum, hlýtt og nokkuð stöðugt, hæfilega mikill raki í lofti og þó nokkrir sólardagar. Mér skilst að þessi mánuður hafi slegið met, sé hlýjasti mánuður frá því mælingar hófust og slái meira að segja 1974 og 2003 við sem þóttu nokkuð góðir.
Við Stakkavík – Ath. linsan var ekki óhrein, þetta er sveimandi bleikjufæði
Það var ekki stressið á mér í gærmorgun, fór ekki á fætur fyrr en 9:30 en var mættur út á Mosatanga kl.10, maður er ekki lengi að smeygja sér í brækurnar þegar veðrið leikur við hvern sinn fingur úti við. Það var mikið líf við, á og í vatninu við Mosatanga. Það sem ég hélt að væri bara bleikja var að veltast í ætinu sem greinilega var nóg af. Svo mikið framboð ætis var til staðar að mér tókst heldur illa að koma mínum flugum á framfæri innan um allt úrvalið sem fiskurinn hafði úr að moða. Eftir smá stund fékk ég þó mjög einkennilega töku, af bleikjutöku að vera, enda kom fljótlega í ljós að þarna var eldhress sjóbirtingur á ferðinni sem tók loftköst af andstöðu við þessa blekkingu. Greinilega ekki jafn matvandur og bleikjurnar sem litu nánast ekkert við því sem ég hafði fram að færa.
Birtingur á Mosatanga
Við félagarnir renndum við á nokkrum stöðum og víðast var sama sagan, allt fullt af fiski að úða í sig í blíðunni og greinilegt að vatnið er að koma vel undan vorinu. Af afspurn má ráða að hver einasti þekkti veiðistaður við vatnið, sem eru nokkuð margir eins og sjá má á þessu korti, er kominn í gírinn. Fiskur að vaka og velta sér í lirfum og flugu á öllum veiðistöðum.
Bleikja úr Stakkavík
Þeir veiðistaðir sem vinsælastir voru hjá mínum hópi voru; Gamlavör, Stakkavík, Mosatangi og Guðrúnarvík sem einmitt kom skemmtilega á óvart og færði okkur eina 16 fiska rétt fyrir seinna kaffi. Sannkallað ævintýri og það var haft á orði að tökurnar væru ekkert hálfkák, hressilegar og ákveðnar hjá flestum.
Ármenn við Guðrúnarvík
Það fór svo að ég var með samtals 10 fiska og þar af meirihlutinn vel yfir 42 sm. þannig að það verður veisla á pönnunni hjá mér á næstunni. Þegar ég leit yfir veiðibók Ármanna í lok þessa fyrsta dags í Hlíðarvatni, þá taldi ég 60 fiska og þar af var ánægjulegur fjöldi (meirihluti) mjög vænir fiskar og vel haldnir. Flottur dagur í opnun og það bíður greinilega ævintýri þeirra sem eiga bókaða daga í Hlíðarvatni á næstunni.
Fyrsti bíltúr sumarsins var í gær, sumardaginn fyrsta. Bíltúr, göngutúr, útivera, veiðiferð; hver er munurinn? Jú, það síðastnefnda gæfi til kynna að einhver afli hefði komið á land, en svo var nú ekki í þetta skiptið. Allt annað stóðst og mikið meira en það.
Undanfarnar vikur hefur dagurinn verið tekið heldur snemma á mínu heimili. Sumir eru greinilega að komast á þann aldur að meira að segja sængin nær ekki að halda þeim kyrrum fram að eðlilegum fótaferðatíma. Ýmsu er kennt um; hávaða í tístandi fuglum fyrir utan svefnherbergisgluggann, einhver bíll með læti í hverfinu o.s.frv. Hvað um það, ótímabær fótaferð var nýtt í gær á fyrsta degi sumars, helt upp á kaffi í brúsa, nesti troðið í box og græjurnar bornar út í bíl. Veðurspá dagsins hljóðaði upp á einmuna blíðu, besta veður á þessum hátíðisdegi sem um getur í manna minnum og ýmislegt fleira.
Þórsá
Stefnan var tekinn á Hraunsfjörðinn að austan og þangað vorum við komin í mátulegan tíma fyrir morgunflóðið. Fyrstu fiskarnir sem tóku á móti okkur voru urriðaseiðin í Þórsá sem sprikluðu fyrir fótum okkar þegar við óðum yfir á leið okkar niður að Búðanesi. Við vorum hreint ekki þau fyrstu á svæðið, en komust samt fyrir úti á tánni. Eftir töluverðan tíma fóru að renna á mig tvær grímur, yrðu það einu fiskarnir sem við sáum þeir sem héldu til í Þórsá? Ekki ein uppitaka, ekki eitt einasta högg og eftir töluverð fluguskipti settumst við niður, fengum okkur bita og réðum ráðum okkar. Niðurstaðan var að tölta aðeins til norðurs og sjá hvort kraðak veiðimanna væri við eyjuna.
Það sem stendur upp úr af eyjunni (lengst til vinstri)
Veiðifélaga mínum tókst að smokra sér að bakkanum, en ég setti bakpokann niður við stein og beið smá stund. Viti menn, eftir smá stund voru nær allir veiðimenn á bak og burt. Það læddist ónotalegur grunur að mér að ég hefði gleymt einhverju í morgunsárið, fyrst allir létu sig hverfa svona einn, tveir og þrír þegar ég mætti á staðinn. Einhverjar getgátur heyrðust frá veiðifélaga mínum að það væri vond lykt af okkur þannig að ég brá nös undir handarkrika, en þar virtist allt vera í lagi. Niðurstaðan var annað tveggja; lítil veiði eða ég væri bara svona illa þokkaður á veiðislóð að menn létu sig hverfa.
Við veiðifélagarnir vorum því þarna tveir við eyjuna (sem er bara örfáir steinar upp úr vatninu núna) og prófuðum og prófuðum og prófuðum flugur, mismunandi línur og inndrátt, en ekkert gerðist. Reyndar var ekki alveg sömu sögu að segja af nágranna okkar á bakkanum. Sá setti í og landaði þeim stærsta og fallegasta sjóbirtingi sem ég hef séð upp úr Hraunsfirði. Það var mér eiginlega næg ánægja að fylgjast með viðureigninni við þennan fallega fisk og sjá hann síðan kominn á land, en ég klóraði nú samt aðeins lengur í bakann. Rétt upp úr kl.17 létum við samt gott heita, tókum saman og röltum aftur upp með Þórsá í átt á bílnum okkar og héldum heim á leið.
Það kom raunar á daginn þegar heima var komið að meira að segja Hraunsfjarðarjarlinn, Bjarni Júl. fékk heldur ekki högg í firðinum þennan fallega fyrsta sumardag ársins. Það eitt lagði smá plástur á mitt særða veiðimannahjarta.
Eftir stendur að hin klassíska rómansa um dásamlegt veður, frábæra útiveru og náttúrufegurð átti svo sannanlega við um þennan fyrsta dag sumarsins 2019. Enginn fiskur á land, en svona er þetta bara stundum.
Bleikjur í ferð
Bleikjur alls
Urriðar í ferð
Urriðar alls
Fj.ferða
0 / 0
0 / 0
0 / 0
0 / 1
2 / 2
… og svo sagði hún (komment frá veiðifélaganum)
Dagurinn var tekin snemma með uppáhellingu og mér til ómældrar gleði mundi ég eftir að bera á mig sólarvörn nr. 173 en kom samt heim með rauðan nebba. Skelltum öllu í bílinn og það er nú engin smá farangur sem fylgir svona ferðalagi því auðvitað verða að vera tvö sett af öllu með; stöngum, hjólum, vettlingum…ef maður skyldi brjóta, slíta, blotna, festa…bara allt. Íslenski uppáhaldslistinn á Spotify var settur á í bílnum svo að hægt væri að syngja með á leiðinni, já og prjóna, maður verður að nýta tímann. Bölvað, hífað, helvítis rok undir Hafnarfjalli og ég vonaði innilega að það myndi skána á Nesinu. Það gerði það ,,,,norðanmeginn. En hvað er að frétta af þessum vegi þarna út á Snæfellsnes? Hann er stór hættulegur. Hann er eiginlega eins og ýkt gróft bárujárnsþak….sem gerir það að verkum þegar maður er að syngja með að það koma ótrúlega furðulega áherslur á fáránlegum stöðum í lögunum. (pínu fyndið samt) Eins gott að enginn heyrði í mér nema veiðifélaginn. (er reyndar farin að halda að hann heyri ílla – hlýtur eiginlega að vera) Og prjónarnir hefðu hæglega geta stungist í mig og drepið mig í þessum öldugangi ef ég hefði ekki lagt þá niður í dýpstu dýfunum. Halló Vegagerð! Allavega, við gerðum alveg ráð fyrir múg og margmenni eftir þessa fallegu bleikju sem sýnd var nýverið á Veiðidellunni á FB en það var ekki hún sem sem var hvatinn að þessari ferð í Hraunsfjörðinn heldur mjög girnilegt uppítöku myndband sem ég sá í byrjun apríl á netinu (nei, ekki þannig myndband!)
Kom mér samt á óvart hvað það voru fáir bílar, en allamalla hvað þetta er alltaf góð tilfinning að græja sig þegar maður er komin á góðan stað. Fiðringurinn var til staðar og tilhlökkunin. Það er svo gott að hlakka til. Lögðum, þar sem hann sagði hér fyrir ofan og trítluðum niðrúr…bjargaði einu ofurspræku seiði í ánni á leiðinni sem ætlaði að verða túnfiskur þegar hann yrði stór. En til að gera langa sögu stutta þá var þetta eini fiskurinn sem ég kom við og eignlega sá, í þessari ferð. Við tvö (seiðið og ég) eigum stefnumót þarna eftir fimm ár. Við prófðum á nokkrum stöðum með öllum tiltækum línum og hér um bil flugum. Nada, nix, nothing að frétta bara, tja nema kannski að ég tapaði tveimur flugum og önnur þeirra var sú minnst ljóta sem ég hnýtti í vetur. Sé pínu eftir henni. Veðrið var allskonar, aðallega dásamlegt en þó átti hann stundum erfitt með að ákveða vindátt, en hverjum er ekki sama. Á köflum var þetta svona útikúri veður sem þýðir að þá langar mann mest að leggjast út í móa og dorma. En það gengur náttúrulega ekki því ef maður myndi gera það, þá gæti veiðifélaginn fengið fisk á meðan…og einhver er að telja fiskana sem veiðast! (en geri það pottþétt næst því ég er ekki í keppni….hóst) Því ákvað ég bara að æfa köstin fyrir sumarið….og vá hvað ég náði stundum að kasta langt, alveg þangað til ég tók niður gleraugun. Þau eru nefnilega með styrk sjáðu til og því sýnast bæði köst og fiskar mun lengri og stærri en þau eru í raun. Ég er nefnilega oft, mjööööög oft með algjöra boltafiska á, ….þangað til…gleraugun, þú skilur. Fiskar komu samt, eins og áður sagði, ekki við sögu í dag. Ja nema kannski sjálfveiddi harðfiskurinn sem beið heima, og einhverjir tveir sem ég sá aðra taka.
Allavega, góður – nei bíddu,– yndislegur dagur og stórslysalaus. Sumarið er komið – njótið þess. Það er EKKERT eins fallegt og Ísland í grænu fötunum.
FOS 