Eins og sjá má, þá var prýðilegt veður uppi á Sprengisandi að morgni laugardags. Hitastigið eins og það hefur barasta verið í sumar, ekkert of hlýtt en fjallasýn góð og sólin glennti sig í grennd um morguninn. Það dró þó reyndar nokkuð fyrir sólu þegar leið á daginn og vindurinn var eitthvað að flýta sér norður í land.
Við byrjuðum niðri við Svartárós, áttum skemmtilegt spjall við netabændur sem mættu þangað til að vitja um og það var ekki laust við að maður fyndi fyrir spennunni með þeim yfir því hvað kæmi upp úr netunum. Þeim félögum til hróss þá voru lagnir þeirra á þeim slóðum sem ekki trufluðu stangaveiðimenn og sambúð okkar var sem sóma. Við stöldruðum ekki lengi við, héldum för okkar áfram og stefndum á Ölduver og eyddum lunganu úr deginum þar.
Það hefur verið bætt hressilega við af jökulvatni í Kvíslavatn, svo mjög að nær öll víkin við Ölduver var lituð svo lítið hefur trúlega sést til þeirra flugna sem við færðum fyrir fiskinn. Ýmislegt sagði okkur þó að það væri nægur fiskur á ferðinni, en það var nánast hending að maður næði flugunni inn í sjónsvið hans. Helst urðum við vör við fisk innst í Ölduveri og tókum fjóra fiska þar, aðrir tveir komu á land á slóðum Skötuvíkur (örnefni sem hvergi er skráð nema í okkar kolli). Aðra staði prófuðum við ekki, en ég frétti af ágætri veiði á beitu þar sem menn prófuðu á laugardaginn. Það kom reyndar til tals milli mín og veiðifélaga míns, að vísu með glotti á vör, að baða einhverjar valdar flugur upp úr rækjusalati til að auka líkurnar á að urriðinn yrði var við þær. Létum þó ekki verða að því.
Við vorum vel birg af kaffi og með því þannig að við vorum róleg í veiðinni, suðum oft upp á könnunni og vorum heldur spök þar til um kl.23:00 þegar við héldum aftur niður að Hrauneyjum þar sem hlítt og notalegt bólið beið okkar.
Eins og áður er getið, þá er til nokkur fjöldi mynda sem teknar eru af Þveröldum yfir á Kvíslavatn og Hofsjökul. Hér að neðan gefu þó að líta eina sem tekin er í þveröfuga átt, til austurs af Þveröldum þar sem gefur að líta Þverölduvatn. Ekki eru seld veiðileyfi í þetta vatn enda óvíst að í því sé nokkur fiskur, síðast var sleppt í þetta vatn upp úr 1980 og fáum sögum fer að veiði þar síðustu áratugina. Fallegt vatn engu að síður.
Þverölduvatn – smellið fyrir stærri mynd
Þar sem þetta er væntanlega síðasta ferð okkar inn á Sprengisand að sinni, þá læt ég hér fylgja smá úrval af eldri myndum sem við höfum smellt af á ferðum okkar inn að Kvíslavatni.
Grein sem birtist í fréttablaði VEIDA.IS árið 2012. Eitthvað hafa áherslur og upplifun breyst á þeim árum sem liðið hafa, en flest stenst þetta tímanns tönn.
Það kemur auðvitað fyrir að botninn detti úr veiðinni, það bara gerist ekkert og ég verð ekki var við fisk. Það hefur áður skinið í gegn að mér þykir ekkert sjálfsagðara heldur en færa mig reglulega á milli veiðistaða, en undir svona kringumstæðum getur steininn tekið alveg úr. Ég slít sólunum ótæpilega, staldra stutt við á hverjum stað, 3 -5 köst, skipti oft um flugu, veiði djúpt, veiði grunnt, geri ýmsar breytingar en bara litlar í einu. Veiðikortið getur orðið ansi doppótt á svona dögum.
Svona er þetta bara stundum. Alveg sama hve pottþéttar leiðbeiningar ég hef orðið mér úti um, flugurnar margbreytilegar og ég færi mig á milli veiðistaða eins og skopparakringla, þá gerist stundum ekki neitt.
Það eru að vísu til þeir veiðimenn sem standa bara fastir á sínu, eiga sér sinn stað og hreyfa sig ekkert þaðan, alveg sama hve lítið gerist. „Jú, jú, hann kemur á endanum.“ Ég á svona veiðifélaga og hún veiðir ekkert minna en ég, þannig að best er að veiða svolítið með sínu nefi. Taka mátulega mikið mark á öllum reglunum og leiðbeiningunum, en gera bara smávægilegar breytingar í einu.
Það er mannlegt að gera mistök, það er enn mannlegra að kenna öðru um. Ég er í það minnsta frekar duglegur að leita skýringa á lélegum köstum hjá mér í einhverju öðru en eigin göllum. Taumurinn er greinilega eitthvað lélegur. Þessi lína er ónýt. Helv…. stöngin! Ég ætla ekki að gera því skóna að það séu fleiri veiðimenn eins og ég, en stundum læðist nú samt að mér sá grunur að ég sé ekki einn um þetta. Þau eru ófá skiptin sem ég hef heyrt einhvern kenna öllu mögulegu um þegar kastið fer í kássu. Til að halda heimilisfriðinn, þá tek ég fram að nú er ég ekki að vísa til veiðifélaga míns.
En það er víst ekki hægt að kenna stönginni um þegar bakkastið rennur út í sandinn eða línan smellur í vatnið í tíma og ótíma. Er þá hægt að kenna línunni um? Nei, tæplega, langlíklegasta skýringin er vitaskuld brotinn úlnliður eða lekur olnbogi, þ.e. hann fylgir línunni full mikið eftir í bakkastinu. Það er víst ekki nóg að stoppa ákveðið í framkastinu, það þarf líka að stoppa í bakkastinu. Er þá ekki lag að hætta að kenna öðrum um og fá einhvern í lið með sér?
Ég er ekkert öðruvísi heldur en margur annar, mér finnst það ekkert endilega þægilegt þegar einhver segir mér til syndanna. Vegna þess að ég get ekki borið fyrir mig að vita ekki hvað er að í bakkastinu mínu, þá dugar mér oft að fá laufléttar athugasemdir um of slakt aftara stopp. Þá tek ég mig saman í andlitinu og ástunda það sem ég hef svo oft skrifað um hérna á síðunni. Þeir eru eflaust margir sem mættu við vinsamlegum ábendingum í stað þess að fara á heilt kastnámskeið til að leiðrétta villurnar í kastinu. Flestir sem hafa stundað fluguveiði í einhvern tíma hafa smátt og smátt meðtekið ástæður flestra klessukasta, þeir þurfa bara einhvern á hliðarlínunni til að benda þeim á það sem betur má fara.
Það getur verið frábær leið til sjálfshjálpar að finna sér tíma með einhverjum sem þú treystir til að segja þér hvað betur má fara. Ef þú ert þokkalega vanur, þá getur þú unnið úr athugasemdunum sjálfur. Ef þú veist ekki hvernig þú átt að fara að því, þá skaltu leita þér hjálpar hjá kastkennara.
Nýliðna helgi og rúmlega það skiptum við veiðifélagarnir um aðsetur, fluttum okkur eins og svo oft áður inn að Fjallabaki og héldum til við Landmannahelli. Veðurspár, sama hvaðan þær bárust, gerðu ráð fyrir einhverjum eða töluverðum vindi framan af helgi og ausandi rigningu eða mjög röku lofti nær alla daga. Við ákváðum því að athuga með svefnpláss í skála að þessu sinni og vorum svo heppinn að fá inni í einu af elstu húsunum á svæðinu, Eyjólfi eða Helliskoti eins og það var nefnt hér áður fyrr. Það væsti ekki um okkur hjónin í Eyjólfi og þegar við fórum á fætur á föstudaginn til að sinna grisjunarstarfi í Löðmundarvatni, þá hvarflaði það að okkur að við hefðum alveg eins getað verið í fellihýsinu, slík var blíðan undir Löðmundi. Þessi hugsun átti reyndar eftir að gufa snarlega upp þegar leið á föstudaginn. Að verki loknu við Löðmundarvatn lögðum við leið okkar austur fyrir Kýlingavatn með stangirnar. Það má segja að forsmekkur helgarinnar hafi settur þegar veiðifélagi minn tók tvo urriða á meðan ég kepptist við að baða línu, taum og ýmsar flugur án árangur í þann rúma klukkutíma sem við stöldruðum við áður en ausandi rigning með vindsperringi hrakti okkur aftur að Landmannahelli. Það sem eftir lifði dags héldum við einfaldlega til í Eyjólfi og vorkenndum þeim sem kúrðu í tjöldum á tjaldsvæðinu.
Við Landmannahelli : Hlíð, Starfsmannahúsið, Eyjólfur (Helliskot), Skemman (Staður)
Það réttist töluvert úr veðrinu á laugardaginn þannig að við skruppum í Dómadalsvatn eftir að hafa tekið skurk í grisjuninni. Það hefur farið ýmsum sögum af vatninu í sumar, sumir hafa gert ágætt mót þar á meðan aðrir hafa nær ekkert fengið. Við gengum inn með vatninu að vestan og á þeim tíma sem við vorum við vatnið, þá tók veiðifélagi minn 24 urriða af ýmsum stærðum en sjálfur var ég hógværari og tók aðeins 11 stk. Töluvert af þessum fiski var undir nýtingarstærð og var því sleppt, en nokkrir vel vænir og fallegir fá að kæta bragðlauka okkar næstu daga.
Þannig háttar til að veiðifélagi minn er Vestmannaeyingur og áformað var að verja helginni á Þjóðhátíð ef veiruskollinn hefði ekki sett strik í reikninginn. Ég veit ekki hvort þessi tenging við Eyjar og örnefni við Dómadalsvatn, þ.e. Stórhöfði hafi haft einhver áhrif á veiðistaðavalið á sunnudaginn, en þangað fórum við í það minnsta aftur eftir góðan laugardaginn. Það hafði eitthvað róast yfir vatninu og smærri fiskur var með stæla við vesturbakkann þannig að við lögðum land undir fót og töltum hringinn. Það var ekki fyrr en við vorum komin að austurbakka vatnsins að tökurnar urðu ákveðnari og fiskurinn stærri. Leikar fóru svo að ég tók 5 urriða og veiðifélaginn 12 stk. Ekki ósvipað hlutfall og á laugardeginum.
Dómadalsvatn – horft til suðurs á Stórhöfða
Þessa daga sem við heimsóttum Dómadalsvatn held ég að ég hafi slegið metið mitt í tökum vs. misstum fiskum. Eftir að hafa misst ótilgreindan fjölda fiska skipti ég örar um flugur í mismunandi tegundum og stærðum. Tökurnar héldu áfram en hlutfall misstra fiska hélst óbreytt. Þá tók ég viðbragðið mitt til endurskoðunar og gætti enn betur að því að halda línunni strekktri. Hlutfallið skánaði ekkert og á endanum sættist ég einfaldlega á að stökkvandi urriðar voru ofjarlar mínir þessa daga. Skemmtilegt samt að sjá þá hreinsa sig alveg upp úr vatninu með fluguna í kjaftinum, spýta henni út úr sér og synda burt.
Eftir vinnulotu á mánudaginn, frágang og pökkun í bílinn var einhver pirringur í veiðibakteríunni þannig að við skutumst aðeins í Dómadalinn, enn og aftur. Hjá öðru okkar var reyndar annar hvati til staðar, veiðifélagi minn fékk lánaða stöng hjá félaga okkar til að prófa í fiski. Eftir að hafa kastað nokkrum sinnum, tekið fisk og leikið sér að löndun fyrsta af þremur fiskum, þá hefði hún væntanlega lygnt augunum og byrjað að mala væri hún köttur. Ég fékk aðeins að prófa gripinn og rétt í þann mund sem ég tók í línuna og spurði konuna hvernig stöngin hefði verið með fiski fékk ég svarið frá … urriðanum sem tók í fyrsta kasti.
Hér á eftir fer undantekning á síðunni. Sárasjaldan læt ég álit mitt í ljósi á ákveðinni vöru hér og enn sjaldnar gef ég henni meðmæli. Þeim sem vilja sleppa við mitt álit eða eru orðnir jafn þreyttir og ég á áhrifavöldum á netinu, er bent á að skjótast yfir í næstu málsgrein. Þessi stutti skreppur okkar í Dómadalsvatn gæti orðið dýrasta veiðiferð allra tíma sem við höfum farið í. Stöngin sem veiðifélagi minn fékk lánaða er einfaldlega ótrúleg. Létt og öflug en leyfir manni að finna vel fyrir fiski þótt hann losi aðeins rétt um pundið. Þetta er Orvis Helios 3D 9‘ fyrir línu #6 og ég veit ekki betur en frúin sé þegar búin að telja og teygja afmælispeningana sína eins og mögulegt er. Það kæmi mér ekki á óvart að í næstu ferð liggi hennar eigið eintak í hennar höndum. Það er eitt að prófa svona stöng á grasi eins og ég hef gert, annað að prófa hana í fiski. Ég á einfaldlega ekki til orð til að lýsa aðdáun minni á þessari stöng. Ef ég ætti eins digran afmælissjóð og konan mín, þá yrðum við trúlega bæði með nýja stöng í næstu ferð. Það eina sem ég hef út á stöngina að setja er að aðal stöngin mín virkar núna eins og járnkarl í þyngd og viðmóti og eins og soðið spaghettí í afli. Hana nú, þá er það sagt og þetta ókeypis álit mitt liggur fyrir.
Þessi afdrifaríki skreppur okkar færði frúnni þrjá fiska og mér tvo. Allt í allt vorum við því með 57 fiska þessa þrjá dagsparta í Dómadalsvatni til viðbótar þeim tveimur sem komu á land á föstudaginn. Þetta er án efa mesta líf sem við höfum orðið vör við í vatninu, því hingað til hafa þetta verið enginn, einn eða örfáir fiskar sem maður hefur uppskorið eftir viðlíka tíma. Staðsetning vatnsins er frábær, stutt frá Landmannahelli og umhverfið er náttúrulega frábært. Sannanlega góðir dagar og frábær félagsskapur að Fjallabaki um Verslunarmannahelgina.
Ölfusá er vatnsmesta á Íslands með meðalrennsli upp á 423 m3/sek. Einhverjum kann því að finnast það skjóta skökku við að ég hvetji nýliða til að hugsa smátt í ljósi þess að ég byrjaði mína veiði í ós Ölfusár. Auðvitað er það freistandi og eftirsóknarvert að setja í stóra fiska og helst marga, en það er e.t.v. ekki eins algengt eins og samfélagsmiðlarnir gefa til kynna. Ég hef t.d. ekki hugmynd um fjölda þeirra ferða sem ég fór vestur í ós eða út á Engjar áður en ég fékk minn fyrsta fisk upp úr Ölfusá, en þær voru margar.
Það að eyða nokkrum ferðum, dögum, jafnvel vikum í að eltast við örfáa fiska er miklu mun algengara heldur en 60 sek. snöpp veiðimanna gefa til kynna. Venjulegur dagur er sjaldnast uppfullur af tökum, baráttu og endalausum fiski. Það verður að hafa í huga að snöppin þurfa alls ekki að vera í rauntíma, viðkomandi veiðimaður er búinn að kasta flugunni ansi oft áður en fyrsti fiskur kemur á land og er festur á mynd. Mögulega kemur næsti fiskur ekki ….. fyrr en næsta dag, en þá er einfalt mál að skeyta báðum tökunum saman í 60 sek. með æðisgengnum viðureignum, trophy myndatökum í lokinn og fræi að stórveiðimanni er sáð á samfélagsmiðlana.
Stórar ár og veiðisvæði, hvort sem það er klasi af mörgum vötnum eða stakt vatn, geta útheimt margar heimsóknir bara til að kynnast þeim. Finna réttu fluguna, línuna og ekki síst, finna sjálfan sig. Það er ekkert sjálfgefið að veiðimaður tengi við vatn um leið og hann mætir á staðinn. Stundum er auðveldara að byrja smátt, þ.e. finna sér lítið og nett vatn með ágætri veiðivon áður en lagt er af stað í stóru vötnin eða stríðu árnar. Stangveiði í vötnum snýst ekki síst um það að finna út úr hlutunum sjálfur, prófa sig áfram og í raun æfa sig, æfa sig og æfa sig. Ef veiðimaður er duglegur, stundar áhugamálið af kappi, þá rennur sá dagur upp að fjöldi fiska tekur kipp, met falla og byrjandinn getur sett saman sitt eigið 60 sek. snapp með mörgum, mörgum flottum fiskum. Þangað til er einfaldast að stilla væntingunum í hóf, aflahæstu árnar og vötnin náðu ekki sæti sínu með fjölda fiska í vatninu, heldur veiðimönnum sem kunnu að laða þá til sín og ná þeim á land. Það gerist ekki á einni nóttu.
Grein sem birtist í fréttablaði VEIDA.IS árið 2012. Ég birti þessa grein hér til gamans, breyti í engu innihaldi hennar, flest af þessu eldist ágætlega.
Þegar líður á sumarið, haustið nálgast, þá breytast ýmsar áherslur í vötnunum. Fiskurinn fer aftur að éta einhverjar renglur og urriðanum hleypur kapp í kinn því bleikjan er farin að hópa sig við hrygningarstöðvarnar, roðnar á kviðnum og hættir síðan alveg að sýna flugunum mínum áhuga, nema þá Watson‘s Fancy með kúluhaus. Ég hef ekki hugmynd um hvers vegna, það er bara svona. Og svo dettur bleikjan í hrygninguna sjálfa og urriðinn verður alveg brjálaður. Hann hrygnir yfirleitt síðar og vill ólmur fita sig áður en eðlishvötin grípur hann. Það hefur bæst nýr réttur á matseðilinn hjá honum, hrogn. Bleikjunni tekst nefnilega ekki alltaf að grafa öll hrognin í botninn og urriðinn er eins og ryksuga á eftir þessu próteini.
Mér verður alltaf minnisstætt þegar veiðifélagi minn var í maðkahallæri og ákvað að prófa bleikjuhrogn á öngul. Hann tók tæplega 30 ljóngrimma urriða á örskömmum tíma rétt við bakkann á grynningum þar sem bleikjan hafði verið að snuddast skömmu áður. Fiskur á í hverju kasti og aldrei látið liggja nema í 10 – 20 sek. í einu. Að finna hrygningarstaði bleikjunnar, hitta á rétta tímann, þá er urriða von.
FOS 