Veraldarvefurinn er ótrúleg uppspretta upplýsinga og miðlunar. Í gegnum tíðina hef ég skráð mig fyrir hinum ýmsustu þjónustum og reynt að sanka að mér tenglum um ýmiss áhugamál, þar á meðal fluguveiði og fluguhnýtingar. Flestar samfélagssíður bjóða upp á að útbúa uppáhaldslista (favorits) eða áskriftir (subscriptions) sem auðvelda manni flokkun og yfirsýn. Um nokkurt skeið hef ég miðlað helstu samskiptasíðunum mínum hérna á blogginu og hvet menn endilega til að skoða það sem þar gefur að líta.
Google+ er nýjasta samfélagssíðan, ekki ósvipuð fésbókinni eins og hún var á góðri leið með að verða. Ég er í rólegheitunum að byggja mér circle, gengur hægt enda ekki mjög útbreytt samfélag enn sem komið er.
Fésbókina þekkja flestir, en færri virðast vita af þeim möguleika að stofna síðu (page) á bókinni. Hér miðla ég völdum greinum af blogginu og upplýsingum um aðrar Facebook síður sem ég fylgist með.
Yudu er þjónusta sem stendur öllum opin til að miðla tímaritum og greinum á netinu. Hér safna ég saman þeim tímaritum og greinum sem ég tel að eigi sérstakt erindi til stangveiðimanna.
Issuu er enn önnur þjónusta þar sem notendum stendur til boða að setja inn og skoða tímarit um hin ýmsustu mál. Issuu hefur náð töluverðri fótfestu notenda á Íslandi og nokkuð er af íslensku efni á þessari síðu.
Vimeo er ekki ósvipuð síða og Youtube, en með aðeins öðruvísi blæ. Einhverra hluta vegna virðast atvinnumenn í ljós- og kvikmyndun sækja meira inn á Vimeo heldur aðrar síður. Mikið af góðu efni.
Formóðir allra myndmiðlunarsíðna. Ekki neinn skortur á efni, misjöfnu að gæðum en margt mjög gott á ferðinni.
Facebook síða (page) þeirra Mokveiði-bræðra. Alltaf eitthvað skemmtilegt að lesa og skoða, stiklur af þessu bloggi ásamt einni og einni klippu af Youtube síðu Gústafs Gústafssonar.
Og til að fylgjast með öllu þessu og mjög mörgu öðru nota ég Google Reader og er óspar á að gerast áskrifandi að ýmsum síðum og bloggi, það er meira að segja hægt að gerast áskrifandi að fésbókarsíðum með RSS. Og ekki má gleyma að það er hægt að gerast áskrifandi að þessu bloggi hér.
Söfnunarárátta hefur alltaf fylgt mér og hefur ekkert skánað með árunum. Í mörg ár hef ég fyllt alla mína vasa af grjóti í gönguferðum, glerbrotum í fjöruferðum og nú síðustu ár, fjöðrum í veiðiferðum. Oftar en ekki eru þessar fjaðrir ekki upp á marga fiska þegar heim er komið og vasarnir tæmdir. Í skásta falli hefur þeim verið stungið í svamp á hnýtingarborðinu mínu til minningar um fjöður sem eitt sinn var ætluð í flotta flugu.
Aðeins eitt fet getur skilið okkur frá fiskinum og oftar en ekki er þetta fet það fyrsta sem við tökum út í vatnið. Þeir veiðistaðir eru svo sannanlega til á Íslandi þar sem silungurinn liggur fyrir rétt við bakka vatnsins eða árinnar og sætir færis að hrifsa til sín skordýr sem falla eða hætta sér of langt út í vatnið. Grasi vaxinn bakki er ekki aðeins áhugaverður til að tylla sér á eftir langan dag við veiðar, hann er líka eftirsóttur bústaður ýmissa skordýra sem oftar en ekki sækja í rakann sem vatnið færir sverðinum. Í fyrravetur las ég nokkuð skondna grein um baráttu Englendings við þá áráttu að vaða út í og leita að fiskinum í miðju vatninu/ánni. Einhverra hluta vegna skaut þessari grein alltaf upp í kollinn á mér í sumar þegar ég var staðsettur við vatn þar sem þannig háttaði til. Grasi grónir bakkar, skordýr á hverju strái og vísast einhverjar bleikjur í stjái miklu nær bakkanum heldur en ég. Svo kom fyrir að ég lét undan áráttunni, snéri mér svolítið á ská og sendi fluguna undir bakkann, kannski kvikindið væri þarna. Ekki ætla ég að fara með neinar tölur um hve oft fiskur tók fluguna, en eitt get ég fullyrt; hann tók ekki sjaldnar heldur en þegar ég þandi mig út yfir vatnið.
Nú er ég alveg gjörsamlega dottin í það, vatnið þ.e.a.s. og velti fyrir mér öllum mögulegum áhrifum sem við getum haft á vötnin okkar og það lífríki sem í þeim þrífst, eða ekki. Þó verulega hafi dregið úr sveiflum vatnshæðar Elliðavatns hin síðari ár, þ.e. Orkuveitan er ekki alveg eins gróf í vatnstöku, þá hafa menn í alvöru bent á að óafturkræf áhrif Elliðavatnsstíflunnar séu orðin og ekkert fái þeim breytt úr þessu. Aðrir benda á að það hafi mikið milda áhrif stíflunnar að hleypa framhjá þegar virkjuninn sé ekki í rekstri. Samhliða almennri hlýnun vatnsins síðustu ár, sem hefur bein áhrif á fiskistofnana, hafa menn ítrekað bent á þá staðreynd að hrygningarstöðvum bleikjunnar fækki ár frá ári og nú sé svo komið að aðeins þeir stærstu séu eftir og bleikjan þjappi sér orðið mjög saman á þessa staði. Grynnri, og nú orðið liðfærri hrygningarstaðir hafa oft og iðulega farið á þurrt á vetrum þegar Orkuveitan hleypti úr vatninu til raforkuframleiðslu. Ekki þurfi að lækka yfirborðið vatnsins nema um 10 sm. til að þessir hrygningarstaðir fari á þurrt, hrygningarstaðir sem að öllu jöfnu ættu að vera bleikjunni meira að skapi þar sem botninn er malarkenndur og gnægð ferskvatns úr lindum sem streyma þar fram. Það hefur einmitt verið á viðkvæmasta árstíma sem mestar sveiflur hafa orðið í vatninu, þ.e. á tímabilinu okt. til maí þegar raforkuframleiðslan hefur verið í gangi. Öfugt á við okkur mennina, þá veit bleikja ekkert um það að hrygningarstaðurinn sem hún velur sér í nóvember stendur orðið á þurru í lok janúar. Það er dýrar rafmagnið okkar Reykvíkinga heldur en marga grunar og virkjanir OR hafa víðar haft áhrif heldur en í Grafningnum.
Þegar við glímum við styggan urriða, hvort heldur sjóbirting eða staðbundinn fisk, þá luma reyndir veiðimenn á nokkrum hollráðum eins og t.d. að lengja verulega í og nota grennri taum heldur en venjulega og létta græjurnar almennt. Að nota stöng 4/5, flotlínu og taumenda ekki sverari heldur en 4x og hika ekki við að leita í boxinu að flugum í stærðum 16 til 22, umfram allt lengja tauminn upp í 12‘ eða lengri. Allt eru þetta atriði sem gott er að byrja á, ef þú missir þann stóra getur þú alltaf fært þig yfir í stærri græjur, það reynist oft of seint að færa sig niður í græjum þegar þú hefur styggt allan fisk í ánni með fallbyssunni. Svo er auðvitað ekki verra að ráða við nokkuð löng (+20 m) köst með þokkalegri nákvæmni þannig að við þurfum ekki þrjár, fjórar tilraunir til að koma flugunni fyrir fiskinn.
FOS 