Hefur þú einhvern tímann vanmetið tímann sem þú hefur til að egna fyrir silunginn? Ég er ekki þolinmóðasti veiðimaður landsins og hef örugglega misst af nokkrum fiskum vegna þessa. Væntanlega höfum við mun meiri tíma til að undirbúa framsetningu flugunnar heldur en við nokkurn tímann gefum okkur. Tíma er alltaf betur varið í undirbúning heldur en groddaralegra framkvæmda. Silungurinn er ekkert á óþarfa flandri ef ætið er til staðar og ekkert ógnar honum. Dæmi um það sem hann telur vera ógn eru skuggar flugulínu sem þeytist fram og til baka yfir hausnum á honum, hroðvirknislegar flugulendingar með tilheyrandi línukös eða flóðbylgjur og skrap í botngrjóti sem gjarnan fylgir óvarkárum vaðfuglum af tegundinni homo sapiens.
Að fylgjast með hegðun silungsins, hvernig hann bregst við æti sem syndir hjá eða hvernig hann týnir pöddurnar upp af botninum getur sparað okkur fjöldan allan af köstum og tilraunum með framsetningu.
Gefum okkur þann tíma sem þarf til að koma fram af hógværð og rósemi, okkur verður umbunað.
Það er stundum talað um ‘Hlíðarvatns pundið’ og tvö þannig komu á land hjá okkur hjónunum í Selvoginum. Fyrirtaks aðstæður framan af degi, þungbúið en hlýtt og stillt veður upp úr kl.7 þannig að morgunverðurinn var afgreiddur í snatri og við renndum úr hlaði Árbliks og héldum út að Hlíðarey. Ég hef sjaldan séð jafn mikið af flugu eins og á leiðinni undir hlíðinni, hvað þá úti í Hlíðarey og það sem meira er um vert; fiskur að vaka út af eynni. Ég valdi litla mýpúpu og eftir örfá köst lét 1 pt. bleikja glepjast, mánaðar langri bið eftir fiski var loks lokið. Þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir með mismunandi flugur, aðferðir og staði út frá eynni komu ekki fleiri fiskar á land og fljótlega hættu uppitökur þannig að við renndum aftur inn með hlíðinni.
Fljótlega upp úr hádeginu fór að draga upp í golu+ og gekk á með skúrum. Við reyndum fyrir okkur í Urðarvíkinni og inn að Kaldós og út af Austurnesinu en það var ekki fyrr en í Skollapollunum að frúin setti í 1 pt. bleikju á hauslausan Peacock #14 og þar með var hennar aflabresti þetta vorið lokið líka. Nokkuð sátt við vatnið miðað við aðstæður fórum við inn í veiðihús og ég gekk frá aflanum í plastpoka í fötu með vatni.
Sönnunargagnið
Eftir stutt stopp og hressingu lögðum við leið okkar út að Réttarnesi og frúin átti í snoturri baráttu við bleikju vestan við nesið sem endaði með svo naumri töku að fiskurinn slapp. Ég hélt mig svolítið afsíðis, prófaði nokkrar flugur en ekkert gekk. Við einhver fluguskiptin verður mér litið upp að veiðihúsinu Árbliki og sé hvar krummi er að skoppa á pallinum framan við húsið. Andsk…. nú stelur hann netinu mínu hugsaði ég með mér og varð hugsað til silungaskjóðunnar minnar með gylltu spennunni sem ég hafði skilið eftir á pallinum. En, þegar mál var komið til að taka saman fyrir næstu veiðimenn í húsið var netið á sínum stað, óhreyft. Þess í stað hafði krummi kafað eftir plastpokanum í fötuna, náð honum upp og opnað. Báðir fiskarnir á bak og burt og væntanlega komnir á hlaðborð krumma og fjölskyldu. Verði þeim að góðu.
Almennt virtust veiðimenn ekki vera að taka mikið af fiski og einkennilega lítið um uppitökur miðað við þann urmul af flugu sem var til staðar. Lofthiti var á bilinu 6 – 10 °C en vatnið er ennþá frekar kalt og fiskurinn væntanlega nokkuð botnlægur ennþá. Engu að síður, Selvogurinn er alltaf jafn fallegur og dásamlegt að eyða deginum á staðnum.
Veiðitölur ársins
Bleikjur
Sleppt
Urriðar
Sleppt
Fj.ferða
Núllað
2
–
2
1
11
8
Ummæli
12.05.2012 – Urriði: Krummi alltaf jafn flottur, ég held að ég sé einn af fáum vinum hans hér á landi, örugglega uppáhaldsfuglinn minn Þú vonandi erfir þetta ekki við hann En gott að aflabresti sé lokið, fall er fararheill og vonandi veit þetta á gott sumar!
12.05.2012: Nei, ekki dettur mér í hug að erfa þetta við Krumma, pjakkinn þann arna. Hann á örugglega eftir að launa mér þetta einhvern tíman ef hann hefur tök á. Við hjónin skemmtum okkur mjög yfir þessu og hefðum helst viljað sjá til hans góma pokann upp úr fötunni og eiga við að opna hann.
Menn beita mörgum mismunandi aðferðum við inndrátt, fingrasetningin er alls ekki sú sama hjá öllum. Við hægan, stöðugan inndrátt hafa sumir náð þeirri leikni að þurfa aldrei að endurnýja gripið með vinstri hendinni og ná þannig að halda jöfnum, hægum inndrætti allt til upptöku. Helsta aðferðin við þetta er að velta línunni í vinstri hendi á milli þumals og vísifingurs ásamt því að snúa hendinni sitt á hvað. Á ensku hefur þessi aðferð verið kölluð The figure of eight sem ég leyfi mér hér að kalla áttuna.
Flestir sem komast upp á lagið með þessa aðferð fella u.þ.b. þriðja, fjórða hvern snúning úr lófanum þannig að þessi aðferð getur verið ákveðin ókostur ef línan liggur lengi í sandi, óhreinkast.
Já, merkið við greinina segir að ég hafi núllað (eitt skiptið enn), en ég er samt mjög sáttur. Brá mér rétt út fyrir bæjarmörkin í dag og varð vitni að ótrúlega skemmtilegum aðförum urriða sem fór um í hópum, örugglega 10 stk. sem úðuðu í sig steinflugum sem voru nýbúnar að klekjast út og leituðu aftur út á vatnið að verpa. Ég hef aldrei orðið vitni að þessu áður, urriðarnir minntu helst á höfrunga; snjáldrið upp úr, bakugginn og svo sporðurinn, og svona endurtóku þeir leikinn fram og til baka þar til þeir höfðu hreinsað yfirborðið af flugum.
Venjulegur inndráttur, þ.e. hvernig við höldum við línuna, veljum okkur tak og drögum hana inn, byrjar yfirleitt á því að við klemmum línuna við stöngina, dæmigert með vísifingri. Síðan tökum við þétt um línuna með vinstri hendinni, þétt við stöngina, léttum á vísifingri stangar handar og drögum línuna inn. Þegar æskilegum inndrætti er náð, tryggjum við línuna aftur með vísifingri og færum hægri hendi aftur að stönginni.
Það er svo undir hverjum komið hvort hann fellir línuna, þ.e. lætur hana falla lausa í vatnið eða á bakkann eða hringar hana í annarri hvorri hendi eftir inndrátt. Sjálfur vel ég mér mismunandi aðferð til að stjórna inndreginni línu, oftast hringa ég hana í vinstri hendinni, sjaldnar í þeirri hægri. Þetta á sérstaklega við ef ég veiði frá bakka því fátt er meira pirrandi en kasta línu sem legið hefur í sandi og drullu og safnað þannig á sig óhreinindum sem draga verulega úr línuhraða í kasti.
Ef ég er nú svo lukkulegur að fiskur tekur hjá mér, þá er ég alveg vís með að sleppa allri línu sem ég hef hringað upp því ég vil hafa öll tök og haldir á að stjórna viðureigninni, geta gripið inn í með þeirri vinstri á meðan sú hægri reisir stöngina, stemmir hjólið og heldur spennunni á línunni.
Í þessari viku veittist mér sú ánægja að heimsækja tvenn veiðifélög og halda smá tölu um dásemdir vatnaveiðinnar. Nú síðast í kvöld heimsótti ég alveg bráð skemmtilegan félagsskap starfsmanna RB á Veiðimessu að vori. Þetta var síðasta vísitering mín að sinni, nú tekur alvaran við, veiðin. Annars er það ekkert síður minn akkur að hitta veiðimenn og konur á svona samkomum, það má alltaf næla sér í gagnlegar upplýsingar í góðra vina hópi. Bestu þakkir fyrir gott hljóð í vetur og vonandi hafa menn og konur haft eitthvert gagn og gaman af.