Auðvitað hefur það komið fyrir að maður hefur lotið í gras fyrir veiðigyðjunni þegar ekkert hefur gengið. Og svo hefur maður líka lotið í gras til að sjá hlutina frá öðru sjónarhorni eins og þegar ég rakst á fífubreyðu á bökkum Ölvesvatns á Skaga um árið. Ég efast um að nokkrum manni hefði dottið í hug að leggjast flatur á þessum slóðum, hvað þá með myndavél, en þarna finnst mér sjálfum hafa tekist nokkuð vel til.

Um þetta leiti dags, þ.e. þegar sólin stingur sér á bak við fjöllin, breytast mörg vötnin í orustuvöll. Það er kannski þess vegna sem mér finnst þessi mynd þess virði að setja hana hér inn á síðuna. Þetta augnablik þegar lofthitinn fellur og skugginn leggst yfir, jafnvel bara smá hluta vatnsins og stærri fiskurinn leitar upp á grynnra vatn í leit að æti. Þá er ekki verra að vera veiðimaður á bakka.

Það er svo sem ekki margt að segja um þessa mynd. Hún er, eins og svo margar aðrar, tekin á farsíma í ákaflega lélegri birtu, en við svo frábær litbrigði á himni að ég stóðst ekki mátið.

Myndefnið er Langavatn í Borgarbyggð, frekar seint að sumri að mig minnir og greinilegur kuldi í kortunum.

Ég fer ekkert dult með það að þetta er ein af uppáhalds myndunum mínum hin síðari ár, Að ramba á stein með þremur vorflugulirfum í næstum 100% samhliða línum er nokkuð sem gerist ekki á hverjum degi.

Það er ekki laust við að eftirmyndin, Peacock Kolbeins Grímssonar, blikkni nú samt í samanburði við þessa meistarasmíð náttúrunnar. En þannig er því nú farið um flest sem við mennirnir búum til og sækir sér fyrirmyndir í náttúruna.

Klassísk blá með mosa, skýjum og sól í bakið. Hér er ekkert falið, allt nokkuð augljóst í Hítardalnum.

Hér er aftur allt grátt og maður veit í raun ekkert á hverju maður getur átt von þarna handan Foxufells í Hítardal. Sami dalur, sama vatn, allt annar staður og ég er viss um að fiskurinn hagaði sér allt öðruvísi þessa tvo daga.