Smá skreppur suður að Kleifarvatni í morgun. Glampandi sól, vestan stinningskaldi og ekki einn einasti fiskur í augsýn. Hvað um það, þetta var hressileg byrjun á deginum sem ég hefði ekki viljað missa af. Kleifarvatnið vel statt hvað varðar vatn, að vísu svolítið í kaldari kantinum, en það hefur nú svo sem aldrei verið neitt sérlega hlýtt.
Við reyndum stuttlega fyrir okkur við Lambatanga en færðum okkur fljótlega að Lambhaga án þess að verða vör við fisk þannig að heim fórum við með ferskt loft í lungum og ég er ekki frá því að smá roði undan sól hafi gert vart við sig.
Gleðilegt sumar, veiðimenn um land allt. Í tilefni dagsins skrapp ég seinni part dags í Elliðavatnið, meira til að sýna mig og sjá aðra heldur en með stórar væntingar um afla í huga. Eins og vera ber voru nokkrir veiðimenn á staðnum, tveir, þrír úti á Engjum og svo nokkrir sunnan bæjar og í Helluvatni.
Jú, eitthvað höfðu menn orðið varir við fisk og þó nokkrir komið á land, en það sama verður ekki sagt um mig. Var mest á róli við Helluvatnið að sunnan og í Elliðavatni frá brú og að bæ. Ekki voru nú köstin eitthvað til að hrópa húrra fyrir, en þokkaleg miðað við þann vind sem stóð nokkuð stífur að austan.
Eina lífið sem ég varð var við var frekar áhugalaust nart rétt norðan brúar. Mér var hugsað til þess sem ég sá í Hellluvatni 22. mars. Það skildi þó aldrei vera að hann hefði heilsað upp á blóðorminn minn í dag?
Loksins, loksins. Ég sem var farinn að halda að það væri eitthvað að hjá mér. Við hjónin ákváðum að treysta veðurspánni og renndum upp í Kjós rétt fyrir hádegið í dag. Hitastigið rokkaði þetta frá 9 og upp í 11°C og vindurinn rokkaði frá nokkrum metrum og upp í töluvert fleiri.
Við reyndum fyrir okkur við Grjótá og framundan bænum Meðalfell, en án árangurs. Ekki eitt einasta högg hjá hvorugu okkar og þungu fargi af mér létt, loksins veiðiferð án afla. Á morgun kemur nýr dagur með nýrri árstíð, vetrarveiðinni er þar með lokið í bili.
Það hefur blundað svolítið í mér síðustu árin að komast í birting að vori, svona til að prófa. Nú um helgina var svo komið að stóru stundinni, Eldvatn í Meðallandi frá hádegi laugardags til hádegis á sunnudag. Að vísu gerðum við hjónin aðeins meira úr reisunni og lögðum af stað austur á föstudaginn með næturdvöl á sveitahóteli rétt vestan Skóga.
Ekki var veðurspá laugardagsins neitt til að hrópa húrra fyrir og það virtist sem mörgum veiðimanninum yxi sú spá í augum, því við hjónin vorum ein með veiðihúsið við Eldvatn svo það var vel rúmt um okkur í þessu glæsilega húsi. Hvað um það, við mættum skömmu fyrir hádegi á laugardag að Eldvatni, 7-8 °C hiti, norðlægur stinningskaldi, en þokkalega bjart yfir. Eftir smá snarl tókum við okkur til og byrjuðum að kanna svæðið, hvorugt okkar þekkti nokkuð til þannig að þetta var svolítið eins og að renna blint í sjóinn. Fljótlega varð þó ljóst að norðurbakkinn yrði fyrir valinu þar sem hann bauð skjól fyrir norlægum vindinum. Við renndum upp fyrir veiðistað 15 og fikruðum okkur hægt og rólega niður eftir ánni.
Blendingurinn
Það er skemmst frá að segja að rétt við veiðistað 15 setti ég í þokkalegan fisk sem frá fyrstu stundu var ekkert að gefa eftir. Sá tók Blendinginn frá Svarta Zulu sem mér áskotnaðist ekki alls fyrir löngu. Glæsileg fluga sem ég hafði strax mikla trú á og það sannaði sig heldur betur þarna.
Eftir nokkuð góða viðureign náði ég loks að þreyta fiskinn upp að bakkanum en þá tók hann svo snarpan kipp að toppurinn á stönginni fór í sundur. Þar kom að því að ég bryti stöng. Ég náði samt að koma fiskinum að landi, taka úr honum fluguna og smella eins og einni mynd af honum með GPS tækinu (veiðifélaginn víðs fjarri að færa bílinn).
~65 sm. úr Eldvatni
Á meðan ég fálmaði eftir GPS tækinu og smellti af, varð mér hugsað til málbandsins sem var fest við veiðitöskuna í bílnum, víðs fjarri. Nú voru góð ráð dýr, þannig að lengdin var einfaldlega mæld á handlegg; frá fingurgómum og upp að handarkrika sem síðari mælingar staðfestu að séu réttir 65 sm.
Sæll og ánægður með þann fyrsta úr Eldvatni rölti ég í humátt á eftir konunni (og bílnum) eftir að hafa sleppt þessu glæsilega fiski. Eftir að hafa smellti auka toppnum á stöngina og hélt ég síðan áfram að kanna svæðið. Já, það getur borgað sig að vera með JOAKIM’S þar sem auka toppur fylgir.
Ekki varð meiri afli hjá okkur hjónum í þessari ferð þrátt fyrir að við færum víða á laugardeginum og héldum áfram að kanna ánna á sunnudag frá um kl.8 og fram undir hádegi. Áin bíður upp á marga fallega veiðistaði og glæsilegt umhverfi eða eins og konan hafði á orði; Það eru landslagsmálverk hérna hvert sem litið er.
Svo virðist vera sem ég hafi teflt á tæpasta vaðið í síðustu greinum mínum þar sem ég hef sagt frá minni sýn á ‘veiða og sleppa’. Enn og aftur, þetta er mín sýn og ég nýt þess að geta tjáð skoðun mína hér án þess að eiga yfir höfði mér dónalegar tjásur (nýyrði yfir komment). Til að allri sanngirni sé nú gætt, þá hafa mér ekki borist neinar dónalegar athugasemdir við skrifum mínum í gegnum tíðina. Kannski finnst mönnum þau ekki svara verð, en vissulega eru ekki allir sammála mér og það er hið besta mál.
Og enn bæti ég um betur og tefli því fram að meira úthald er ekkert endilega betra. Á öðrum vetvangi er eindregið mælt með meira úthaldi í gælum og knúsi svona eftir erfiðið, en það á bara alls ekki við um VMS (veiða – mynda – sleppa). Ef veiðimaður vill endilega fá mynd af sér með aflanum, þá er eins gott að vera snöggur að því og helst ekki vera að grautast með bæði fisk og myndavél í einu. Fiski skal aldrei lyft upp úr vatni með annarri hendinni. Fáðu þér þrífót undir myndavélina eða góðan veiðifélaga til að taka myndina.
Það er svolítið misjafnt hvað líffræðingar telja hámark þess tíma sem fiskur þolir að vera lyft upp úr vatni. Sumir segja 5 sek. á meðan aðrir tala um 15. Fiskur er ekki með lungu (svona fyrir þá sem ekki vissu það fyrir) og hann hættir að anda um leið og hann er tekinn upp úr vatninu. Að vera lyft upp úr vatninu er því fyrir honum eins og ef okkur væri dýft niður í ískalt vatn í 15 sek. strax eftir að við höfum lokið 100 metra hlaupi á fullu gasi.
Nokkrar myndir sem mér þykja góðar að öllu leiti. Til að skoða þær í fullri upplausn og í samhengi við texta, smellið á þær.
Væntanlega er það í yfirgnæfandi tilfellum sem menn veiða vorfluguna sem púpu eða lirfu, þ.e. þegar hún er á botninum eða við það að brjótast upp úr vatninu. Þá erum við með Peacock eða einhverja þeirra ótal Caddis eftirlíkinga á taumi sem má finna í flugnaúrvalinu, má þar nefna húsnæðislausar vorflugur og Hérann.
Á eftir púpu og lirfuveiðum eru alltaf einhverjir sem spreyta sig á að líkja eftir vorflugunni þennan stutta tíma sem hún situr á vatninu eftir að hafa brotið sér leið upp á yfirborðið. Þetta er tiltölulega stuttur tími, því vorflugan er kröftugt kvikindi sem staldrar ekki lengi við á yfirborðinu eftir að hafa tekið á sig mynd flugunnar. Þó ekki sé alveg komið að því að vorflugurnar fari að verpa næstu kynslóð, þá er vert að geta þess að fullorðin flugan er hlutfallslega miklu meira áberandi og staldrar lengur við þegar hún verpir heldur en þegar hún brýst upp á yfirborðið. Eftir mökun, snýr flugan aftur út á vatnið til að verpa og er nokkuð áberandi á yfirborðinu á meðan að á því stendur og fiskurinn oft nokkuð agressífur í flugunni.
Fljótlega eftir varpið deyr flugan og það er eins og hún hverfi þá sjónum veiðimanna, en ekki fisksins. Það getur verið erfitt fyrir okkur að greina fluguna þegar hún flýtur á vatninu, en fiskurinn sér hana tiltölulega vel og oft eru það stærri fiskarnir sem týna þær í sig af yfirborðinu. Verðum við varir við uppitökur að loknu varpi flugunnar, þá væri e.t.v. ekki úr vegi að bregða Elk Hair Caddis undir og sjá hvort við náum ekki einhverjum stórum, svöngum fiski.
FOS 