Nýjar aflatölur úr Framvötnum, vötnunum sunnar Tungnaár voru að koma á heimasíðu Veiðivatna. Veiðitölurnar byggja á 55 skýrslum sem skilað hafði verið inn til 30. ágúst. Sem fyrr trónir Frostastaðavatn á toppnum með 966 fiska og Ljótipollur í öðru sæti með 192 stk. Það vekur athygli að í Sauðleysuvatni er þyngsti fiskur skráður 2,8 pund sem eru virkilega jákvæðar fréttir þar sem vatnið hefur verið þekkt fyrir allt annað en væna fiska á undanförnum árum. Svipaða sögu er að segja af Hrafnabjargavatni með 1,3 pund þyngst, en þar hafa að vísu aðeins verið veiddir 7 fiskar það sem af er árs. Bæði þessi vötn hafa átt undir högg að sækja sökum ofsetningar bleikju á undanförnum árum, spurning hvort þar sé að komast upp stofn ránbleikju, en eflaust er of snemmt að fjölyrða eitthvað um það.
Löðmundarvatn stendur í 117 fiskum
Eins og sjá má vantar ekki nema eina góða dagsstöng upp á að Frostastaðavatni fari yfir 1.000 fiska. Eflaust lumar einhver veiðimaður á óskilaðri veiðiskýrslu sem gæti togað tölurnar yfir þúsundið, nú og svo er sumarið alls ekki búið og margir góðir dagar eftir að Fjallabaki. Ef einhver á í fórum sínum skýrslu sem gleymdist að skila, þá geri ég ekki ráð fyrir öðru en henni megi skila með tölvupósti á info(hjá)landmannahellir.is eða hringja tölurnar inn í síma 893-8407
‚Það lyktar svolítið af hausti núna‘ var haft á orði þegar ég keypti leyfi að Hraunholtum á laugardaginn. Já, það var svolítið haust í lofti, en dásamlegt veður innan við bílrúðuna. Það er bara eins og aðeins ein vindátt sé þekkt við Hlíðarvatn, af norð-austri, og um helgina tók Kári sig til og blés köldu úr þeirri átt, svo köldu að stóru fiskarnir í vatninu tóku sér frí, lögðust á botninn og létu eiginlega ekki sjá sig.
Hlíðarvatn að kvöldi 27. ágúst 2016
Við höfðum verið vöruð við því að enn hefði lækkað í vatninu og hvött til að taka með okkur vatn á brúsa, en ekki óraði okkur fyrir þeirri sjón sem mætti okkur við Jónsbúð á laugardaginn. Aðeins smá pollur eftir fyrir framan veiðihúsið og töluvert langt í næsta vatn. Að vísu höfum við komið að vatninu enn lægra, en þá var það við austurenda þess, þannig að okkur brá nokkuð við þá sjón sem mætti okkur að vestan. Hvað um það, við komum okkur fyrir innan við Jónsbúð og héldum til veiða. Kraftaveiðar, uppásnúningar og bakköst voru það sem þurfti til að koma flugunni út á vatnið á laugardaginn. Vindurinn náði næstum tveimur tölustöfum í m/sek. og blés einmitt á kasthöndina þar sem við vorum við vatnið. Ef það hefði verið vatn í vatninu frá Rifi og inn að Álftatanga, þá gæti ég sagst hafa þrætt alla ströndina, en þá væri ég að ljúga. Þess í stað röltum við frá eðlilegu fjöruborði og út að vatninu á nokkrum völdum stöðum á þessari leið og náðum að særa upp nokkra fiska á laugardaginn, stærsta um pundið, aðra nokkru minni.
Útsýnið úr Fellsbrekku til norðurs – þarna ættu að vera stöku hólmar og sker, ekki stöku pollar
Aðfararnótt sunnudags kólnaði heldur betur þannig að slaknandi vindur sem sunnudagurinn bauð uppá fór fyrir lítið og fiskurinn var mjög tregur eftir rok og kulda næturinnar. Aðeins ein bleikja hafði komið á land um þrjúleitið þegar við pökkuðum saman, kíktum til berja og renndum síðan heim á leið. En, það er alls ekki þar með sagt að vetur sé genginn í garð í Hnappadalnum, hann spái hlýnandi seinni part vikunnar og Hlíðarvatn hefur oft gefið vel langt inn í haustið.
Þær eru orðnar ófáar ferðirnar sem við veiðifélagarnir höfum farið í Framvötnin síðla sumars og nú liggur enn ein í gagnabankanum. Það er víst ekki hægt að segja að við höfum brunað inn að Landmannahelli á föstudaginn, við lötruðum þetta öllu heldur þar sem Landmannaleið er heldur farin að láta á sjá eftir alla traffíkinna í sumar. Á endanum komumst við þetta heilu og höldnu með veiðihúsið í eftirdragi eins og venjulega, settum það upp og héldum inn að Herbjarnarfellsvatni. Hljómar kunnuglega, já. Svona hefur þetta stundum verið hjá okkur, skjótumst fyrsta kvöldið okkar í annað hvort Löðmundarvatn eða Herbjarnarfellsvatn. Í stuttu máli, þá gekk mér ekkert sérstaklega vel, frúin setti í tvo fallega og ég rétt marði að setja í einn áður en rökkrið skall á okkur.
Bómull á himni við Landmannahelli
Það var nú ekki annað hægt en segja að laugardagurinn rynni upp bjartur og fagur, hreint ekki eins og sumrinu sé farið að halla að Fjallabaki. Við ákváðum að renna inn að Frostastöðum og taka stöðuna á vatninu. Mér skilst að óþarfi sé að geta afla úr Frostastaðavatni, svo pottþétt hefur veiðin þar verið í sumar og laugardagurinn varð engin undantekning. Víkurnar í Suðurnámshrauni gáfu, gáfu og gáfu. Flugur dagsins; Peacock með orange skotti, Higa‘s SOS og Orange Nobbler. Það voru því nokkur kíló sem fóru í bakpokann sem ég spennti á mig í lok dags og rölti með út að bílastæði að austan. Við veiðifélagarnir vorum sammála um að bleikjan hefur heldur tekið sig á í mataræði í sumar, étið vel og dafnað eftir því. Minna af undirmálsfiski og aðeins örfáir slápar inn á milli. Heilt yfir, jafn stórir (miðlungs) fiskar og almennt betur haldnir en fyrr í sumar. Það má svo sem geta þess að nokkrar verulega fallegar og stærri bleikjur lentu í aðgerð eftir þennan dag, þær leynast þarna líka, þessar vænu.
Löðmundarvatn til suð-vesturs
Sunnudagurinn var ekki alveg eins sólríkur og laugardagurinn, fallegur samt og við gerðum okkur ferð inn að Löðmundarvatni til að kanna stöðuna á kóðinu þar. Það endaði reyndar með því að við veiðifélagarnir gengum hringinn í kringum vatnið og reyndum fyrir okkur á þó nokkrum stöðum. Þetta varð því enn eitt vatnið sem við höfum hringað í Framvötnum, alveg óvart. Það má með sanni segja að veiðistaðir við vatnið eru nokkrir, en afskaplega misjafnir. Þokkalegasti fiskurinn, í austanátt og dumbungi, var að norðan og norðaustan, en lélegasta veiðin var við vatnið að sunnan; ekki ein einasta branda kom þar á land. Heilt yfir tókum við eitthvað á fjórða tug fiska úr vatninu, þar af hæfir í harðfisk eitthvað um fjórðungur.
Eftir röltið kringum vatnið, stutt stopp og hádegisverð við Landmannahelli, héldum við inn að Herbjarnarfellsvatni og gerðum aðra tilraun við urriðann þar. Eitthvað virtist austanáttin hafa farið illa í þá félaga og þeir heldur sig afskaplega mikið til hlés þannig að við ákváðum að leita á náðir bleikjunnar í Frostastaðavatni, enn og aftur. Við komum okkur fyrir við Frostastaðahraun og smelltum í nokkrar bleikjur þar til kvöldi tók að halla og húmaði heldur snarlega. Það var þungt yfir og eiginlega komið svarta myrkur þegar við renndum í hlað við Landmannahelli, þreytt en afskaplega ánægð með göngu og veiði dagsins.
Aldrei þessu vant tókum við stangirnar ekkert fram heimferðadaginn, dunduðum okkur bara við að taka saman og gerðum stutta ferð enn lengri með því að kanna síðasta mögulega slóða að Eskihlíðarvatni, þ.e. þann sem áður lá að vatninu skammt frá Bjallavaði við Tungnaá. Sá góði slóði er ekki lengur til, löngu sandi fylltur og ekki fær neinum venjulegum 4×4 bílum. Þar með er það ljóst, það verður að leggjast í nokkra göngu til að kanna ástand Eskihlíðarvatns. Það bíður betri tíma.
FOS 