Eftir afskaplega stutt stopp í Þingvallavatni undir kvöldmat, tókum við hjónin okkur upp og héldum áfram í Úlfljótsvatnið í fyrsta skiptið í sumar. Ástæðan; bölvuð undiralda í Þingvallavatni sem gerði það að verkum að maður mátti hafa sig allan við að draga línuna inn til að lágmarka slaka.
Rétt í þann mund sem við vorum að renna inn fyrir Steingrímsstöð mættum við, alveg óvart, Mosó-genginu sem hafði verið á yfirreið um Þingvalla- og Úlfljótsvatn um daginn. Litlar sögur af afla, eitthvað nart og töluvert að smárri bleikju og nú voru þau á leiðinni heim, e.t.v. með einhverju stoppi í grennd við Skátamiðstöðina. Við hjónin treystum á að fiskurinn mundi sýna sig með kvöldinu og skröngluðumst inn í Hagavík.
Ekki þurfti frúin mörg köst þar til hún tók þokkalega bleikju á Higa’s SOS en annars var bara nart á ferðinni til að byrja með en með kvöldinu varð allt beinlínis vitlaust í stillunni. Vakað um allt vatn svo langt sem eygði og tittir á í öðru hverju kasti, í það minnsta hjá mér, en frúin bætti fjórum alveg þokkalegum bleikjum við svona inn á milli. Kvöldið var sko ekki mitt, eitt þeirra þar sem ekkert gengur upp; köstin léleg, ekkert rennsli í línunni (þarf að þrífa hana), vindhnútar á vindhnúta ofan o.s.frv. Tókst þó á endanum að krækja í vænsta fisk kvöldsins, hængur rétt yfir pundið þannig að fisklaus fór ég ekki heim. Flugurnar sem gáfu voru;
Veiðitölur ársins
Bleikjur
Sleppt
Urriðar
Sleppt
Fj.ferða
Núllað
88
14
46
4
28
11
(Sleppi því vísvitandi að skrá slepptum bleikjum í þessari veiðiferð, tómir tittir)
Ummæli
21.07.2012 – Siggi Kr: Nei heyrðu mig nú! Hverslags töfrafluga er þessi Higa´s SOS eiginlega? Er fiskurinn bara alveg vitlaus í þetta? Nokkuð ljóst að nú verður sest við væsinn (fyrst ekki viðraði nógu vel fyrir fyrirhugaða Framvatnaferð) og bleikjunni í Breiðavatni boðið upp á þessa krás næstu helgi. Kannski hún nái að skáka Króknum góða þar. En í hvaða stærðum er hún aðallega að virka hjá ykkur?
Svar: Já, þetta kvikindi er alveg ótrúlegt. Við höfum haft hana með okkur í stærðum 10,12 og 14. Byrja yfirleitt með hana í 12 og á þá hinar stærðirnar til vara. Hef verið óhræddur að nota hana #10 í gruggugu vatni eða ölduróti, minnka hana frekar í björtu veðri. Það skemmtilega við hana er að bæði urriðinn og bleikjan eru alveg til í tuskið með henni.
Þegar kvöldin eru eins falleg og þau gerast á þessum árstíma er fátt betra en bregða sér aðeins út af malbikinu og teyga náttúruna, t.d. á Þingvöllum. Við hjónin stóðumst ekki mátið og brugðum okkur á Vellina í kvöld. Dásamlegt veður og veiðimenn á hverjum tanga og tá.
Leynt og ljóst stefndum við í Vatnsvik þar sem gæftaleysi mitt í vatninu var rofið ekki alls fyrir löngu, nú átti að reyna að koma fiski á flugu frúarinnar. Við fundum okkur sitt hvora tánna, tangi væri oft sterkt til orða tekið, og teygðum aðeins á línunum. Ekki leið á löngu þar til ég setti í þessa líka fínu hryggnu, einhvers staðar á milli punds og tveggja, flottur fiskur og skömmu síðar heyrðist hljóð frá minni, þ.e. konunni; Kristján, hann er á og ánægjan og spenningurinn leyndi sér ekki, hængur, rúmt pund. Skömmu síðar heyrði ég; Ég er sko alveg með þetta þegar annar eins lág á bakkanum hjá henni, mín alltaf jafn hógvær.
Við urðu vör við töluvert af fiski eftir þetta, mikið nartað og einhverjar tökur en fleiri fiskar komu ekki upp á bakka, nema þá einn sem frúin setti í en sleppti. Einkennilegur fengur sem ég hef ekki séð tekin á flugu áður, dvergbleikja, ekki nema rétt um 8 sm. að lengd. Já, það er fátt sem frúin ekki fangar.
Frábært kvöld við Þingvallavatn og ekkert leyndarmál að allir fiskarnir sem við tókum komu á opinbert leynivopn okkar, Higa’s SOS. Vonandi hafa einhverjir aðrir veiðimenn tekið fisk, nóg var af báðum tegundunum við vatnið í kvöld.
Veiðitölur ársins
Bleikjur
Sleppt
Urriðar
Sleppt
Fj.ferða
Núllað
82
14
46
4
27
11
Ummæli
19.07.2012 – Þórunn Björk: Auðvitað verður maður hógværðin uppmáluð þegar maður loksins sigrar eitthvað vatnið tala nú ekki um eftir milljón og sjö ferðir þangað, svona h.u.b. En þessi litli var ótrúlega krúttlegur…hélt ég hefði krækt í spún, en hann hefði eflaust verið þyngri í inndrætti…spurning um að kíkja aftur í kvöld !
Þau eru orðin nokkur vötnin sem við hjónin höfum prófað í fyrsta skiptið á þessu ári og í dag bættist enn eitt við. Það hafa væntanlega ótrúlega margir keyrt framhjá þessu vatni án þess að gefa því neitt sérstakan gaum; Holtavörðuvatn á Holtavörðuheiði.
Á leið okkar úr Hólmavatni á Laxárdalsheiði ákváðum við í trausti þessað heimildir okkar væru réttar um almenna veiðiheimild í vatninu, að renna niður að vatninu á leið okkar um heiðina. Fyrir okkur varð veiðimaður sem ég tók tali og hafði hann fyrir satt að veiði væri öllum heimil þannig að við létum reyna á græjurnar við norðuenda vatnsins. Mér liggur við að segja; eins og venjulega leið ekki á löngu þar til frúin var búin að setja í bleikju, eða nei, murtu. Og svo aðra, og aðra. Ég varð var við nokkuð hraustlegan urriða en tókst ekki að festa hann tryggilega þannig að hann slapp, en á endanum fékk ég sárabót; murtu sem ég sleppti.
Þar sem þetta stopp okkar var frekar til gamans gert heldur en hitt, létum við gott heita og héldum ferð okkar heim á leið áfram. En, eftir stendur að níunda nýja vatnið á árinu er komið á blað.
Eitthvað nýtt; Hólmavatn á Laxárdalsheiði, eitt nýju vatnanna á Veiðikortinu. Við vorum búinn að íhuga það nokkuð lengi að komast á Laxárdalsheiðina og á föstudaginn létum við loksins verða að því. Veðurspáin var nú e.t.v. ekki upp á það besta, en hún hefur nú svo sem áður sagt okkur á villigötum hvað varðar blíðu þannig að við létum slag standa. Vorum komin upp að vatni laus fyrir kvöldmat eftir nokkuð hnökrótta ferð upp frá Sólheimum. Leiðarlýsingar segja að „hann er ekki greiðfær fólksbílum, þó að hægt sé að aka þar á vel útbúnum og háum fjórhjóladrifsbílum. Jepplingar og jeppar hentar þar að sjálfsgöðu best.“ Já, það má með sanni segja. Fyrstu brekkurnar upp á Sólheimaöxl eru ekki auðfarnar og eins og góður maður sagði; Það munar um lágadrifið en upp fórum við með fellihýsið og alles og komum okkur fyrir við vesturenda vatnsins.
Veðrið var alveg þokkalegt og við ákváðum að teygja aðeins úr taumunum án þess að verða vör við fisk það kvöldið. Ég játa nú að það voru farnar að renna á mig tvær grímur þegar maður heyrði í öðrum veiðmönnum í kvöldstillunni; „Þessi er bara feit og falleg“, „Nei, nei bara önnur flott“ o.s.frv. án þess að við yrðum vör við fisk, en svona getur þetta bara verið. Til þess að ergja hvorki sjálfan sig eða aðra, létum við gott heita á föstudaginn og komum okkur bara fyrir á vatnsbakkanum og nutum umhverfisins. Annars bar óvæntan gest að garði laus upp úr kl.23 þegar fjórhjóladrifs fjölskyldubíll staulaðist inn að vatninu og út úr honum sté ónefndur búðardrengur veiðivöruverslunar í Reykjavík með bak- og svefnpoka, til í slaginn við 2 klst. göngu inn á heiðina í leita að ónefndu vatni úti í buskanum. Örugglega skemmtileg útivera.
Afli helgarinnar
Laugardagurinn byrjaði líkt og veðurspáin hafði gert ráð fyrir, skýjað með einstaka dropum. Við gerðum okkur klár og löbbuðum inn með vatninu að norðvestan, frúin lét reyna á Peacock en ég Kibba. Við veiddum okkur að norðan og til baka að suðurbakkanum. Þegar upp var staðið hafði frúin krækt í tvo væna urriða, rétt um pundið og ég í einn. Ekki urðum við vör við einu einustu bleikju þótt aðrir hefðu tekið nokkrar kvöldið áður á svipuðum slóðum. Annars var haft eftir ónefndum manni í Búðardal að urriðinn héldi frekar til við útfallið, bleikjan í norðaustur horninu þar sem rennur í vatnið. Eitthvað fannst mér nú veiðireynsla annarra við vatnið afsanna þetta, en það er e.t.v. ekkert að marka því fiskurinn hefur jú sporð og notar hann til að færa sig um set.
Eitthvað bætti í vind eftir hádegið en við létum slag standa og löbbuðum út með nesinu í vatninu að vestan. Ekki leið á löngu áður en frúin setti í enn einn vænan urriðan en ég varð að hafa aðeins meira fyrir mínum fyrsta. Á endanum tókst mér að finna eitthvert dýpi út frá öllum grynningunum og beitti stórum feitum Peacock fyrir mig og hugðist leyfa honum að sökkva vel. En til þess kom þó ekki því í fyrsta kasti virðist ég hafa lent beint á óðali urriðans því mér hafði nánast ekki gefist ráðrúm til að leggja línuna í grip til að draga inn þegar hrakalega var tekið í og hraustlega tekið út af hjólinu, dásamleg tilfinnining. Mér tókst að fanga fjóra mjög væna urriða á þessum slóðum þangað til ég var í raun saddur og við héldum heim í vagninn aftur enda farið að blása nokkuð hressilega af norðri.
Eitthvað hafði dagurinn reynt meira á okkur heldur en við gerðum okkur grein fyrir, því fljótlega eftir kvöldmat duttum við hjónin einfaldlega útaf á meðan við biðum eftir að vindinn lægði svo ekkert varð úr kvöldveiði hjá okkur. Sunnudagurinn byrjaði eins og laugardagurinn endaði, með töluverðum blæstri þannig að við ákváðum að taka vagnin niður en klæða okkur í vöðlur og labba aftur inn með vatninu að norðvestan og freista þess að særa út flugur undan vindi. Árangurinn varð sitt hvor urriðinn hjá okkur hjónum, báðir rétt um pundið, annar á Black Ghost og hin á Peacock. Raunar setti frúin í einn enn, en sleppti honum sökum smægðar.
Þegar hér var komið sögu hafði ónefndi búðarpilturinn snarast ofan af heiði, inn í bíl og horfið á braut og aðrir veiðimenn við vatnið sömuleiðis. Við tókum okkur saman og héldum af stað heim á leið, í þetta skiptið áfram upp Laxárdalsheiði og Holtavörðuheiði í átt til Reykjavíkur, en veiðinni var samt ekki lokið.
Þegar kemur að vötnunum sunnar Tungnár á Landmannaafrétti hafa Ármenn haldið sig við nafngiftina Framvötn. Mér hefur alltaf fundist þessi nafngift vel við hæfi, þau eru jú framan við Tungná á meðan Veiðivötnin eru handan hennar. Við hjónin lögðum af stað á fimmtudaginn upp á afrétt og komum okkur fyrir við Landmannahelli þá um kvöldið. Markmiðið; prófa nokkur hinna margrómuðu vatna sunnan Tungnár á föstudag og laugardag.
Við byrjuðum á því að renna inn að Herbjarnarfellsvatni, rétt vestan Landmannahellis. Við renndum svolítið blint í veiðistaði við vatnið en vindáttin sagði okkur að veiða frá bílastæðinu og til austurs, þ.e. sem næst mót vindi. Fyrsta snerting á flugu konunnar lofaði góðu, svo hressileg að henni var skapi næst að henda frá sér stönginni og leita skjóls, en fiskurinn lét ekki sjá sig. Eftir nokkurt þóf kom þó einn urriðatittuir á land hjá henni á mýflugu, en ég var jafn lánlaus og oft áður í sumar, ekki eitt einasta nart. Þrátt fyrir fögur fyrirheit um 1,5 – 2 punda urriða í vatninu varð ekkert meira úr veiði í þetta skiptið og við héldum inn fyrir Landmannahelli í Löðmundarvatn.
Afli fyrstu tveggja daga
Grisjunaraðgerðir síðustu ára eiga að hafa skilað ‚miklum árangri‘ eins og segir í veiðistaðalýsingu Veiðifélags Landmannaafréttar um Löðmundarvatn. Ekki dettur mér í hug að efast um það, en hvernig voru þá fiskarnir í vatninu fyrir grisjun? Hver titturinn á fætur öðrum óðu við bakkann að vestanverðu og auðvitað varð frúin að taka eina til prufu á mýflugu. Ég… fékk ekki nart. Skv. tilmælum Veiðifélagsins var bleikjunni ekki sleppt þrátt fyrir að tilheyra undirmálsfiski, mjög skiljanlegt þar sem flest vatnanna eru verulega ofsetin bleikju. Áður en við fengum okkur kvöldsnarl kíktum við á Dómadalsvatnið en bleyttum þó ekki færi að þessu sinni. Þess í stað tókum við okkur pásu og fórum síðan aftur í kvöldstillunni inn að Herbjarnarfellsvatni og skiptum aðeins liði. Ég tók mig til og gekk inn með kverkinni að norðvestanverðu, frúin prófaði áfram austan bílastæðisins. Loksins tókst mér að fá eitt nart og skömmu síðar einn rosalega…. lítinn urriða á Kibba sem fékk líf. Frúin setti í einn af svipaðri stærðargráðu með Olive Nobbler.
Á laugardagsmorgun fórum við síðan í Frostastaðavatnið sem er nokkuð góð ávísun á veiði, mig var farið að þyrsta í að taka fisk. Við ákváðum að prófa fyrir okkur undan og austan við bílastæðið að norðan, gætum alltaf fært okkur annað síðar. En, við eyddum öllum deginum á þessum slóðum og tókum samtals 27 bleikjur í stærð frá undirmáli og upp í pundið. Ríflega helmingur þess sem kom á land var nýtanlegur til átu, öðru hefði verið sleppt undir eðlilegum kringumstæðum en minnug tilmæla Veiðifélagsins var allur afli hirtur. Ég tók minn hluta, 7 bleikjur á Higa‘s SOS, flestar við skerin undan hrauninu og svo eina mjög góða á Bleik og blá undan bílastæðinu síðdegis. Frúin tók sín 19 stk. á Peacock með orange skotti, alla utan eina framundan bílastæðinu.
Frostastaðavatn
Og þá var nú tímanum sem við höfðum gert ráð fyrir að eyða við Framvötnin lokið því veðurspáin lofaði okkur 8 m/sek. með rigningu á sunnudeginum. En, þar sem ekkert bólaði á þessu veðri um kvöldið framlengdum við dvölinni og renndum aftur inn að Frostastaðavatni á sunnudagsmorguninn í stað þess að halda heim á leið. Nú varð hraunið að suðaustan fyrir valinu. Við gengum inn með ströndinni og urðum vör við frekar litla fiska á leiðinni en þegar við komum að fyrstu víkinni í hrauninu dró veiðigyðjan svolítið stórkostlegt upp úr hattinum. Stórar og pattaralegar bleikjur í tugatali höfðu komið sér þarna fyrir í bunkum, leitandi í ferska vatnið sem seytlaði undan hrauninu. Að vísu höfum við séð svona bunka af bleikjum áður, en aldrei af þessari stærð og í þessu magni. Ég lét vaða á þvöguna með þungum Kopar Mola til að koma henni örugglega niður í dýpið og viti menn, þessi líka fallega bleikja tók með miklum látum.
Við klöngruðumst áfram inn í hraunið að næstu vík og þar var sama sagan. Feitar og fallegar bleikjur í bunkum innarlega í víkinni. Þar sem þetta var öllu aðgengilegri veiðistaður komum við okkur fyrir og byrjuðum að tína þessar fallegu bleikjur upp, hverja á fætur annarri. Svo rólegar voru þær þarna í heitu og björtu veðrinu að fátt fékk þeim haggað og við þurftum að hafa okkur við að fanga athygli þeirra með flugum sem sukku vel og æstu þær til töku. Flestar tóku Higa‘s SOS, Mýflugu og Blóðorm úr rauðum vír, samtals 11 stk., konan átta, ég þrjár. Þó við fegin hefðum viljað eyða lengri tíma við vatnið var okkur ekki til setunnar boðið, heimferð fyrir höndum og vinnudagur að morgni.
Framvötnin hafa alltaf skipað ákveðin sess í huga mínum sem einhver eftirsóknarverðustu veiðivötn á Íslandi, jafnvel verið mér ofar í sinni heldur en Veiðivötnin eða Arnarvatnsheiði. Ég hef ekki hugmynd um það hvers vegna þessu er svona farið, en ég er ekki frá því að konan hafi smitast af þessu áliti mínu. Hvenær förum við næst varð henni að orði á leiðinni heim. Vonandi sem fyrst, því umhverfi vatnanna er stórbrotið og aðgengið ágætt. Eini ljóðurinn sem e.t.v. má finna á vötnunum er að flest þeirra eru orðin ofsetin og grisjunar virkilega þörf. Kannski verður ráðin bót á því innan tíðar, hver veit.
Veiðitölur ársins
Bleikjur
Sleppt
Urriðar
Sleppt
Fj.ferða
Núllað
75
10
35
3
24
11
Ummæli
21.08.2012 Pétur Bjarki: Ég var á þessum slóðum í síðustu viku. Frostastaðavatn varð fyrir valinu fyrsta kvöldið og við fórum í þessar áðurnefndar víkur. Það kvöldið sá ég talsvert af bleikju og var mikið reynt við hana en við fengum hana ekki til að taka. Helmingur okkar fór svo aftur þangað daginn eftir ég gerði mér ferð í Ljótapoll (úff .. þvílíkt rangnefni það) ). Þar fékkst vel, aðallega á hvítan nobbler. Þeir fyrrnefndu lentu í ævintýralegri veiði í Frostastaðavatni og þrátt fyrir smælkið (sem á víst að hirða) komu nokkrar vænar á land. Það skipti í raun engu hvað henni var boðið en mest virtist þó koma á krókinn. Pollarnir sem með voru í för gleyma þessu seint. Alveg ótrúlega fallegur staður og ekki skemmdi veiðin fyrir.
Mig langaði að þakka þér fyrir góðar frásagnir af veiðistöðum – Þetta er sérstaklega fræðandi og skemmtilegt.
PBP.
12.08.2012 Pétur Bjarki: Sæll og takk fyrir góða veiðisögu. Ég var að velta fyrir mér hvort hraunið sem þú nefnir sé Námshraunið og beint fram af því?
Svar: Já, einmitt Námshraun heitir það. Alveg stór skemmtilegar víkur inn í það og við eigum örugglega eftir að fara þangað aftur.
10.07.2012 Börkur SmáriFlugukastnámskeið: Hefur greinilega verið mjög skemmtilegur túr. Aldrei að vita nema maður reyni að komast þangað einhverntímann í sumar
09.07.2012 Siggi Kr.: Flottur túr þetta – Ætla sjálfur að reyna að komast þangað helgina 21-22. júlí.
Svar: Já, við erum bara nokkuð sátt, þrátt fyrir alla tittina sem fylgdu með þeim ætu. M.a.o. ég á eftir að uppfæra lýsinguna á Frostastaðavatni sem ég geri vonandi á næstu dögum, breyti lýsingunni kannski í Framvötn og tilgreini þá hin vötnin sem eru á svæðinu, sjáum til. Góða skemmtun í Framvötnunum Siggi, hjálpaðu nú svolítið til við grisjunina 🙂
Loksins, loksins. Mér er engin launung á því að upplýsa að ég hef aldrei náð fiski úr Þingvallavatni fyrr en í dag. Þrátt fyrir heldur dökka veðurspá í morgun, ákvað ég að hella upp á brúsann minn, lauma kexi í bakbokann og leggja land undir fót. Hafði í huga að renna á Þingvöll og prófa enn eitt svæðið, Lambhaga og þá e.t.v. Presthólmann, en þegar ég var kominn á staðinn var greinilega mjög margt um manninn í Haganum þannig að ég hélt bara áfram inn í Vatnsvik. Og hér má taka eftir; Vatnsvik (með i’i, ekki í’i) Sá leiði misskilningur hefur orðið á síðari tímum að víkin austan við Nautatanga heiti Vatnsvík, en það er ekki rétt, hún heitir Vatnsvik. En nóg um það, ég byrjaði að skyggnast í vatnið við Gjáarenda og brölti inn með Davíðsgjá, alveg inn að Hólmunum án þess að verða var við fisk. Veiddi samt alveg eftir kúnstarinnar reglum í dýpinu; langur taumur, þungar flugur, sökkva og draga lötur hægt.
Kibbi
Þegar inn að Hólmunum var komið skipti ég aðeins um takt, létti fluguna og þá varð ég fyrst var við fisk, murtu, sem tók Kibba á beinum krók. Ég get nú ekki sagt að ég hafi verið sérstaklega upprifinn af þessum afla, en fiskur er fiskur og áralangt fiskleysi mitt í Þingvallavatni var loksins rofið. Eftir að ég hafið fært mig aðeins til og skipt yfir í Higa’s SOS fór fjör að færast í leikinn. Samtals lágu þarna 6 murtur, sem öllum var sleppt þangað til að fyrsta kuðungableikjan tók fluguna með nokkrum látum. Hjartað tók auðvitað kipp og aulaglottið á mér hefur væntanlega ljómað í gegnum regndropana þegar ég landaði henni í nýja háfinn minn. Örlítið fleiri murtur til viðbótar, og svo ein bleikja til. Sem sagt; 12 murtur og 2 þokkalegar kuðungableikjur, stútfullar af mý- og steinflugum.
Higa’s SOS
Það er ein regla í vatnaveiði og hún er sú að það er engin regla. Oftast er talað um að sökkva flugunum vel á Þingvöllum og draga lötur hægt inn, ég veiddi ekki þannig.
Miðað við allt lífið sem var í gangi á og yfir vatnsyfirborðinu valdi ég mér flugu sem var ekkert oft þung, lítill kúluhaus og ég dró hana nokkuð snaggaralega inn með rykkjum. Að vísu var ég með nokkuð langann taum, ríflega 12 fet,en þar með var nú allri samsvörun við Þingvallaregluna lokið, flotlína WF7.
Veiðitölur ársins
Bleikjur
Sleppt
Urriðar
Sleppt
Fj.ferða
Núllað
37
10
32
2
23
11
Ummæli
09.07.2012 Davíð: Hvar er hægt að nálgast þessa Higa’s SOS flugu? Ég hef ekki séð hana í þeim verslunum sem ég hef heimsótt undanfarið. Annars hefur Alma Rún verið að gera góða hluti fyrir mig síðustu daga í Þingvallavatni .. var mjög skæð í morgun á Snáðapallinum og landaði ég 9 bleikum með henni.
Svar: Þessi fluga hefur ekki ratað í verslanir hér heima, enn sem komið er. Henni skaut fyrst upp kollinum í vefverslun Orvis fyrir einhverjum mánuðum síðan eftir að hafa verið kynnt á nokkrum bloggsíðum í US og svo hér heima á þessu bloggi. Ég féll alveg fyrir henni og hef ekki orðið fyrir vonbrigðum með hana og mér sýnist að fleiri séu að kynnast því hve öflug hún er, sjá hér að neðan. Nú er bara lag fyrir veiðimenn að taka fram hnýtingarsettið eða hrista sparigrísinn og fjárfesta í slíku og hnýta nokkrar í stærðum #14 – #10, þær hafa reynst mér best.
05.07.2012 Ingólfur Örn Björgvinsson: Sæll Kristján og takk fyrir þitt ágæta blogg. Fyrir tilviljun las ég í gærkveldi um þessa ferð þína á Þingvelli og þar sem ég ætlaði að kíkja í vatnið í dag hnýtti ég nokkrar Higa’s SOS í boxið. Og þessi fluga gaf vel í kringu hádegið í dag þegar ég reyndi í Vatnsvikinu. Ég fékk samtals 12 bleikjur 1-3 pund, allt á þessa flugu. Hún er komin með fastan sess í mínu Þingvallaboxi. Takk fyrir mig!
Það er líka ein aðferð sem vert er að reyna á Þingvöllum en það er að veiða með tökuvara og hafa aðeins um 80-100cm af taum þar niðuraf með lítilli mýpúpu undir, t.d Zebra Midge #14-18 . Bregða svo við við minstu hreyfingu. Þetta hefur virkað fyrir mig við Vatnskotið og þar í kring þegar ekkert annað gefur.
Kveðja Ingó
04.07.2012 Þorkell: Já, vötnin eiga það til að koma manni á óvart. Ég fór í lærdómsríka ferð í Þingvallavatn í júní. Hafði áður fengið þau ráð að það væri gott að veiða þar með hægsökkvandi glærri flugulínu til að vera viss um að flugan væri að veiða við botninn. Félagi minn var hins vegar með flotlínu og ekkert sérstaklega langan taum og hann veiddi vel en ég ekki neitt. Hér segi ég frá þessum hremmingum mínum. http://vefurkela.com/is/veieimal/veieisoegur/65-mistoek-til-ae-laera-af Kveðja Þorkell
Eftir afskaplega stutt stopp í Þingvallavatni undir kvöldmat, tókum við hjónin okkur upp og héldum áfram í Úlfljótsvatnið í fyrsta skiptið í sumar. Ástæðan; bölvuð undiralda í Þingvallavatni sem gerði það að verkum að maður mátti hafa sig allan við að draga línuna inn til að lágmarka slaka.
tala nú ekki um eftir milljón og sjö ferðir þangað, svona h.u.b. En þessi litli var ótrúlega krúttlegur…hélt ég hefði krækt í spún, en hann hefði eflaust verið þyngri í inndrætti…spurning um að kíkja aftur í kvöld !
FOS 