Veðurspáin sagði 4 m/sek. og þetta 4-6°C vestur í Hnappadal upp úr hádeginu þannig að maður smellti græjunum í bílinn, heitu vatni á brúsa og skaust vestur að nesinu. Við komumst að vísu ekki að vatninu fyrir landi Heggsstaða vegna vegabóta sem voru ekki alveg klárar, þannig að við fengum að reyna fyrir okkur í Hraunholti.
Ekki hafði nú dregið neitt niður í vatninu frá því við kíktum vestur um miðjan júlí. Ég held að þetta sé fyrsta árið sem ég verð ekki vitni að umtalsverðri lækkun í vatninu, svona er nú sumarið búið að vera hjá okkur þetta árið.
Annars fer nú engum sögum af veiði úr þessari ferð, frekar en mörgum öðrum þetta sumarið. Það brast á okkur töluverður vindur (miklu meira en 4 m/sek.) c.a. tveimur tímum eftir að við mættum á staðinn og við einfaldlega létum það eftir okkur að taka saman áður en við kólnuðum alveg inn að beini og héldum heim á leið með lungun full af fersku lofti. Hefði hann getað haldið aðeins lengur í sér, hefðum við e.t.v. náð rökkur byrjun og þannig náð færi á einhverjum fiski, en það varð nú ekki.
Þar sem farið er að kólna all verulega þessa dagana er ekki fyrirséð að fleiri ferðir verði farnar þetta árið, en hver veit fyrr en allt í einu. Ég ætla í það minnsta ekki að ganga alveg frá græjunum, ef ske kynni…….
Þau eru nú ekki mörg vötnin sem eru opin ennþá í nágrenni Reykjavíkur þannig að maður var ekki með neinn rosalegan valkvíða seinni partinn hvert maður ætti að fara í blíðunni. Og þvílík blíða sem fiskarnir í Úlfljótsvatni fóru á mis við. Fluga á ferð við bakka og úti á vatni, spegill á yfirborðinu og hreint út sagt frábært veður, en ekki einn einasti fiskur lét sjá sig.
Ég verð að játa að ég þekki lítið til hegðunar bleikjunnar í vatninu að hausti til og get því ekkert sagt til um hvort við höfum verið eitthvað úti á þekju að reyna fyrir okkur á Veiðitanganum, en eitt er víst; haustið er komið í Grímsnesinu og allir jarðarlitirnir farnir að skarta sínu fegursta.
Þær fóru mjög seint fram úr í dag, bleikjurnar í Hlíðarvatni í Selvogi. Raunar fór aðeins ein þeirra fram úr eftir því sem ég fékk best séð og hún var eiginlega ekki til viðræðu. Mig grunar nú helst að aust-suðaustan áttin sem beljaði á vatninu í gær frá kl.15 og vel fram yfir miðnættið hafi eitthvað sett blessaðar bleikjurnar úr stuði þarna í Selvoginum.
Við reyndum fyrir okkur á ýmsum stöðum við vatnið, allt frá Réttarnesinu og inn að Hlíðarey, án árangurs frá því um kl.8:30 og fram yfir kvöldmat. Annars var ekkert út á veðrið að setja í dag, þvert á móti, það var alveg frábært.
Og svona að lokum; Þú sem gleymdir niðursuðudósinni þinni með niðursoðinni þorskalifur, ekki hafa áhyggjur, ég fann hana og kom henni í ruslið. Þú ættir kannski að venja þig á að klára matinn þinn því ekki dettur mér í hug að þú hafi verið að beita þessu því þú veist væntanlega alveg eins vel og ég að öll beituveiði er bönnuð í Hlíðarvatni.
Flottur dagur við Hlíðarvatn í Selvogi í dag. Töluverður fjöldi og létt yfir mönnum við vatnið. Greinilegt að góðar aflafréttir síðustu vikna hafa létt ákveðnum áhyggjum, enda ástæða til. Nú er bara að hífa vatnið upp um nokkur sæti á vinsældarlista veiðimanna þannig að það taki þann sess sem því ber. Ótrúlega slök ástundun það sem af er sumri við þessa perlu silungsveiðinnar.
Þétt staðið á Réttarnesinu
Við hjónin renndum suðurleiðina, komum við í Njarðvík (heitir víst Reykjanesbær í dag) og pikkuðum upp einn nýgræðing sem reyndist síðan standa sig alveg eins og hetja á flugustönginni. Held svei mér þá að okkur hafi tekist að sýkja hann af bakteríunni. Fáum sögum fór af aflabrögðum okkar við Réttina og Réttarnesið, tengdasonurinn varð að vísu var, frúin setti í eina flotta og viðbragðsfljóta sem losaði sig af í hvelli en ég var alveg eins og álfur út úr hól. Það var ekki fyrr en við færðum okkur inn að Hústanga að það hljóp á snærið hjá mér, ekki stór en fiskur samt.
Á heimleiðinni renndum við aðeins við í Hlíð hjá SVH og töldum úr gestabókinni, 52 kvittuðu fyrir heimsókn á þeim bæ og skv. afspurn var annað eins hjá Ármönnum og Árblik. Flottur dagur og frábært framtak veiðifélaganna eitt árið enn. Takk fyrir okkur.
Það er sagt vera í 193 metra hæð yfir sjávarmáli og vera rétt um 1,6 ferkílómetrar að stærð. Ætli þetta séu mælingar fyrir eða eftir Múlastíflu? Sami vafi er um mesta skráða dýpi; 47 metrar. En hvað um það, við kíktum í Baulárvallavatnið á föstudagskvöldið, röltum vítt og breytt með bökkum þess á laugardag og kvöddum það svo í rigningu á sunnudag. Er eitthvað meira um þessa veiðiferð að segja? Nei, ekki nema ég laumast til að skrá einn urriða á mig og tvo á konuna en ekki voru þeir nú stórir. Raunar slepptum við bæði eitthvað af svo litlum tittum að orðið ‚tittur‘ er í raun ofrausn. Mér, og raunar veiðifélögum mínum líka, virðist ekkert ganga allt of vel með svona djúp vötn eins og Baulárvallavatn.
Kort af Baulárvallarvatni (2013)
Það er svo merkilegt að í Baulárvallavatn rennur fjöldi áa og lækja; Vatnaá úr Hraunsfjarðarvatni þegar Hraunsfjarðarstíflan er ekki lokuð í bak og fyrir, Moldargilsá úr Moldarmúla, Baulá sem á upptök sín í Elliðatindum, Draugagilsá úr Draugatjörnum og Rauðsteinalækur ofan úr Sátu. Hvort það renni síðan nokkur á úr vatninu er alsendis óvíst. Getur á verið á ef hún rennur í röri? Nei, ekki að mínu viti. Eitt er víst það rennur engin á í gamla árfarveginum sem er synd og skömm en svo sprettur væntanlega Straumfjarðaá fram undan stöðvarhúsi Múlavirkjunar. Það dylst víst engum að mér finnst lítið til um stíflur, sama hvort þær eru til raforkuframleiðslu eða vatnsmiðlunar í laxveiðiár.
Hún var nú ekkert svo rosaleg veðurspáin að maður yrði að hanga heima við alla helgina þannig að eftir snögga yfirferð spásvæða ákváðum við hjónin að renna vestur í Hítardal á laugardagsmorgun. Það var svo sem engin asi á okkur vestur og þá ekki heldur þegar við vorum komin á staðinn. Lögðum þó hraun undir fót og röltum inn með vatninu að austan. Á þessum tveimur mánuðum frá því við vorum síðast við Hítarvatn, hefur verið hleypt ansi duglega úr vatninu. Ætli við höfum ekki horft á allt að 1 metra lækkun á þessum tveimur mánuðum, það munar um minna. Mikil ósköp þarf laxinn í Hítará að drekka.
Það var nú ekki mikið um að vera hjá okkur þarna í hrauninu, utan smá narts hjá mér, ekkert hjá konunni. Maður er nú orðinn ýmsu vanur í sumar, svo þessi rólegheit voru ekkert til að æsa sig yfir. Á baka leiðinni stoppuðum við aðeins hjá polli, sem fyrir 2 mán. var vík, þar sem nokkrir unglingar voru að fíflast í flugum á yfirborðinu. Frúin gerði nokkrar skemmtilegar tilraunir til að leggja þurrflugu fyrir tittina og skemmti sér ágætlega við mislukkaðar tökur. Ég ákvað því að lengja aðeins í taumi og smella Black Gnat þurrflugu á endann. Eftir 2-3 köst tók þessi líka spræki urriði fluguna og smellti henni örugglega í neðri vörina. Ég gætti allrar varúðar en dró hann ákveðið að landi og hann reyndist þessi ljóngrimmi urriði vera 8 ……. sentímetrar og var vitaskuld sleppt. Þessi putti verður ekki einu sinni færður til bókar.
Skömmu áður en við gengum til náða þurfti ég, svona eins og gengur, að bregða mér niður að vatni og varð litið inn með ströndinni. Eitthvað vafðist steinn í flæðarmálinu fyrir mér og datt mér fyrst í hug að hópur fólks sem hafði verið í víkinni um daginn hefði tapað flíspeysu eða einhverju álíka þannig að ég rölti af stað til að kanna málið betur. Flíspeysan reyndist vera himbrimi sem lagst hafði fyrir í flæðarmálinu. Vitandi að himbrimi gengur sárasjaldan á land, fannst mér rétt að athuga þetta betur og kom þá í ljós að greyið var með girni vafið um og í gegnum gogginn þannig að hann gat nánast ekkert opnað hann og var heldur af fuglinum dregið.
Himmi frá Hítarvatni
Ég sótti háf og taumaklippur í snarhasti og í sameiningu tókst okkur hjónum að klippa girnisflækjurnar úr og utan af fuglinum. Himmi varð síðan frelsinu feginn og brölti út á vatnið, þar sem hann hélt sig skammt undan það sem eftir lifði kvölds við töluverðar fjaðrasnyrtingar og snurfuss. Að morgni var hann horfin til félaga sinna, vonandi farnast honum vel það sem eftir lifir sumars, óhultur fyrir sóðaskap veiðimanna. Því er ekki að leyna að þessi upplifun, þrátt fyrir ánægjuna af því að geta orðið varnarlausum fuglinum til bjargar var sár ef ekki beinlínis ömurleg þegar maður hugsar til þess ótrúlega skeytingaleysi sem veiðimenn viðhafa á veiðislóð. Girnisafgangar og taumaefni geta svo hæglega orðið banabiti fugla sé því einfaldlega fleygt hugsanalaust frá sér á bakkanum. Þessi upplifun varð mér umhugsunarefni í nokkra daga og ég mun gera henni betri skil í annarri færslu.
Við tókum sunnudaginn heldur rólega, röltum aðeins vestur með suðurbakkanum en án stórra tíðinda. Að vísu setti ég í tvær bleikjur, heldur grannar tökur þannig að báðir sluppu eftir skamma viðureign. Ég verð að segja að mér hlýnaði svolítið um hjartaræturnar að finna þær þarna því ég hef ekki orðið var við bleikju í Hítarvatninu í síðustu skipti sem við höfum heimsótt það.
Þar sem nokkuð var liðið á daginn, ákváðum við að taka okkur saman og renna heim á leið, vera komin heim á sómasamlegum tíma svona einu sinni.
Himmi – frelsinu feginn
Veiðitölur ársins
Bleikjur í ferð
Bleikjur alls
Urriðar í ferð
Urriðar alls
Fj.ferða
0 / 0
19 / 24
0 / 0
7 / 24
34
Ummæli
14.08.2013 – Sigurgeir Sigurpálsson:Vel gert, sorglegt þegar menn geta ekki stungið fisléttu girninu í vasa og komið svo í ruslatunnu.
15.08.2013 – Siggi Kr.: Mér finnst þetta hafa verið að aukast mikið undanfarin ár að maður gangi fram á girnisflækjur á bakkanum sem virðast jafnvel vera af hálfu hjólunum. Og ekki getur maður klínt þessu á blessað veiðikortið, eins og svo oft er reynt að gera því ég hef líka orðið var við aukinn veiðisóðaskap á svæðum sem eru ekki í kortinu og jafnvel langt inni á hálendi. Ég vil gjarnan benda fólki á græjur sem eru gagngert til að geyma svona girinstubba og hvet menn til að splæsa í svoleiðis. Og ég tek undir með Sigurgeiri að þetta var vel gert að frelsa Himma!
FOS 