Ég hélt að ólympíuleikarnir yrðu ekki settir fyrr en annað kvöld og því kom mér á óvart að hitta tvo, mjög verðuga þátttakendur í miklu keppnisskapi í kvöld. Við veiðifélagarnir skruppum um kvöldmatarleitið í vatn hér í grennd sem við fáum að heimsækja annað slagið. Það er oft fallegt í grennd og við héldum að við hefðum svo sannanlega dottið í lukkupottinn með veðrið á þeim góða stað þegar vatnið tók að spegla umhverfið og flugan að leika sé á yfirborðinu.
Sólarlagið í kvöld
Ég fékk að vísu afskaplega fallegan urriða, rétt innan við pundið á heimatilbúna flugu sem líkir eftir hornsíli. Snaggaralegur og sérstaklega öflugur fiskur sem setti stöngina í góðan boga á meðan ég átti við hann. Skömmu síðar brá birtu þannig að ég skipti yfir í afbrigði af Orange Nobbler og viti menn, það var tekið hressilega í fluguna og svipaður fiskur sýndi loftfimleika af mikilli snilld, svo mikilli snilld að flugan varð agndofa og ég steingleymdi að halda við. Fimleikastjarnan tók flikk-flakk og þar með skildi leiðir okkar.
Rétt um það bil sem vind tók að herða aftur, setti ég Dentist undir, þandi kastið út á vatnið, lét sökkva vel og lengi og þá var tekið í. Önnur fimleikastjarna, einhverjum númerum stærri sóttist greinilega líka eftir gullinu. Það mátti vart á milli sjá hvort bæri sigur úr bítum, pundarinn eða sá stærri, en eitt er víst, ég átti ekki sjéns í þessar aðfarir. Því fóru leikar svo að ég náði aðeins einu stigi í kvöld, urriðarnir tveimur og við veiðifélagarnir héldum heim á leið þegar enn bætti í vind. Kannski vorum við bara búinn að fá nóg af vindbarningi um síðustu helgi, en það kemur nú samt alltaf logn á eftir storminum og í næsta logni verðum við örugglega við eitthvert vatnið.
Síðustu ár höfum við veiðifélagarnir haft ýmislegu öðru að sinna um Verslunarmannahelgina heldur en veiði, en þetta árið varð breyting á. Það var gamalkunnur staður sem varð fyrir valinu og við ásamt Mosó-genginu komum okkur fyrir við Hlíðarvatn í Hnappadal. Annars tók ég eftir því að veiðibók vatnsins er merkt ‚Hlíðarvatn í Kolbeinsstaðahreppi‘, skemmtilegt að halda í gömlu hreppaheitin þrátt fyrir sameiningar síðustu ára.
En hvað um það, við mættum í Hraunholt á föstudagskvöldið í þessum líka hressilega strekkingi af norðaustri. Hef stundum velt því fyrir mér hvort það sé aðeins ein átt þekkt við Hlíðarvatn, því annað hvort blæs hann úr norðaustri þar eða bara ekki neitt. Þar sem vindur var heldur í meira lagi og við e.t.v. eitthvað lúin eftir vikuna, ákváðum við að setja upp vagninn, hita okkur kvöldverð og bíða þess að veiðifélagar okkar kæmu í hús, spennt að sjá afla og heyra veiðisögur. Aflinn hjá Mosó-genginu reyndist meira en glæsilegur, feitir og pattaralegir urriðar og bústnar bleikjur innanum.
Hlíðarvatn, Ljósufjöll í baksýn
Eftir nokkuð snarpa nótt og vindbarning, hélt ég af stað inn fyrir Fellsbrekku út á skerin sem nú stóðu öll landföst þar sem mikið hefur lækkað í vatninu frá síðustu veiðiferð þangað fyrir hálfum mánuði. Mér telst til að vatnborðið sé heilum metra lægra nú en þá og göngufært á ystu skerjum frá Rifi og að Neðriskúta. Heldur var nú vindurinn í meira lagi og ég viðurkenni að mér reyndist frekar erfitt að ná þokkalegum köstum með flugustönginni. Lét mig þó hafa það og streittist við þar til einn urriði lá í netinu. Síðar um daginn fór allur hópurinn inn að Álftatanga og veiddi sig til baka að Rifi. Maðkurinn sannaði sig hjá Mosó-genginu, en ég var eiginlega ekki á blaði fyrir utan einhverjar smábleikjur sem fengu líf. Það var ekki síðan fyrr en eftir kvöldmat að við hjónin töltum aftur út inn með vatninu að hún setti í nokkra væna fiska og ég í aðeins fleiri titti í rokinu sem þá náði hámarki.
Ég tók sunnudaginn snemma, svona á minn mælikvarða, og setti í nokkrar vænar bleikjur og nokkra titti sem fengu líf. Eftir hádegismat fór frúin á kostum og landaði hverjum glæsilegum urriðanum á fætur öðrum en ég varð að láta mér nægja að kynnast honum Sergei (tilvísun í Sergei Bubka, stangarstökkvara) sem tók fluguna með látum inni við Rif, en sýndi síðan listir sínar í loftinu sem urðu til þess að flugan skaust í eina áttin á meðan hann fór í hina.
Það má með sanni segja að maðkurinn hafi staðið uppúr sem veiðitæki helgarinnar, 42 fiskar á tvær stangir á móti 18 á tvær flugustangir. Þá eru ekki taldir þeir sem sleppt var.
Hún var kærkomin helgin eftir fyrstu viku í vinnu að loknu sumarfríi og stefnan því auðvitað tekin út af malbikinu. Stefnt var á Framvötn þar sem við veiðifélagarnir áttum stefnumót við Mosó-gengið sem við höfum áður átt margar góðar stundir með á bökkum ýmissa vatna.
Eitthvað brá okkur örlítið þegar að Landmannahelli var komið þar sem tjaldbúðir fyrir yfir 200 manns höfðu risið. En þröngt mega sáttir sitja og við gátum troðið okkur niður á bakka Helliskvíslar við hlið Mosó-gengisins. Við tókum okkur síðan til og ókum inn að Dómadal. Á leiðinni mættum við Mosó-genginu sjálfu, glaðbeittu og rennandi blautu eftir ágætan dag við Frostastaðavatn. Eins og okkur var tjá ‘hafði rignt eldi og brennisteini’ um daginn, eitthvað sem okkur hafði reyndar grunað þar sem vegurinn var einn risa-stór drullupollur. Eftir stutt spjall, héldum við síðan áfram leið okkar að Dómadalsvatni sem skartaði sínu fegursta í þokunni um kvöldið. Við urðum fljótlega vör við urriða að velta sér í einhverju óræðu æti í yfirborðinu og eftir nokkur köst setti ég í einn af höfðingjum vatnsins sem tók hressilega í orange Nobbler og gaf lítið eftir. Leikar fóru þó þannig að orange Nobble vann og 2 punda silfurgljáandi urrið lá í netinu. Skemmtileg byrjun á helginni.
Dulúð við Frostastaðavatn
Laugardagurinn rann upp með þokkalega stilltu veðri, dumbungi að vísu sem breyttist síðan í ausandi rigningu þegar leið á daginn. En eins og hitastigið var um helgina að Fjallabaki kom þessi rigning alls ekki að sök og allur hópurinn tölti inn með Frostastaðavatni og yfir Suðurnámshraunið í víkurnar þar og út á tangana. Frábær dagur með Mosó-genginu og allir fengu umbun göngutúrsins og rigningarinnar. Að vísu hefur bleikja lítið bætt á sig frá síðustu ferð og eiginlega ekkert stækkað en alltaf jafn gaman að eiga við hana. Þess má geta að Ármenn fjölmenntu við vatnið um helgina, ég taldi í það minnsta 8 og skemmtileg að hitta á svona marga félaga við vatnið.
Annars bárust okkur þær fréttir að vinur okkar Malli, húsbóndinn á Frostastöðum, hefði verið vegin á óðali sínu og lægi örendur í holu einni í hrauninu. Þegar betur var að gát, mátti sjá hvar sundurtætt hræ minnka höfðu verið skilin eftir við vatnið og þótti mér miður að banamaður eða eigandi þess hunds sem vann verkið, hafi ekki haft dug í sér til að fjarlægja hræin, heldur skilið þau svona eftir fyrir allra augum. Ég geri mér fyllilega grein fyrir því að mörgum stendur stuggur af mink og telja hann réttdræpan hvar sem til hans næst, en á þessum stað, Friðlandi að fjallabaki, hélt ég að hann væri engum til ama og gerði ekki nokkrum manni eða búfénaði mein. Hér á síðunni verða því ekki fluttar fleiri fréttir af þessum ferfætta vini okkar við Frostastaðavatn, eftirleiðis verður þagað þunnu hljóði um frændur hans eða afkomendur sem hafa tekið við bústjórn að Frostastöðum og þiggja eitt og eitt smælki af veiðimönnum.
Herbjarnarfellsvatn 2014
Eftir að við hjónin höfðum tekið saman á sunnudaginn, lögðum við leið okkar að því vatni sem mér stendur trúlega næst hjarta af Framvötnum, Herbjarnarfellsvatni. Frá því ég kom fyrst að þessu vatni hefur mér alltaf þótt einkennilega vænt um það. Fiskurinn þarna er einstaklega fallegur, bjartur og skemmtilegt að eiga við. Það er því engin tilviljun að mynd veiðifélaga míns af mér við vatnið prýðir kápu bókar minnar, Vatnaveiði –árið um kring sem kom út í fyrra. Í þetta skiptið töltum við inn með ströndinni sem sést á myndinni, alveg inn að og inn fyrir lækinn sem rennur í vatnið að norð-austan. Lítið urðum við vör við fisk á þessari leið okkar, þannig að við snérum við og héldum að bílastæðinu, kaffibrúsinn heillaði. Ég ákvað að leggja ekki fleiri fet undir fót, heldur smellti orange Nobbler á taum og í því ég kastaði fyrst út á vatnið, tók einn stökkið rétt utan kastfæris. Eftir tvö köst til viðbótar var tekið hressilega í fluguna, hún keyrð niður á botn og látið reyna á bremsuna í hjólinu. Það tók mig nokkra stund að landa þeim bjarta, feitur og fallegur urriði, rétt undir tveimur pundum. Skömmu síðar var aftur tekið í Nobblerinn, fóstbróðir þess fyrri og í eins góðum holdum. Þriðji lét ekkert bíða eftir sér, tók með látum og vóg slétt tvö pund en dró línuna út af hjólinu eins og fimm pundari hefði gert í Veiðivötnum. Þetta uppáhalds vatn mitt kvaddi mig síðan með enn einum tæplega tveggja pundara rétt áður en veðurguðirnir smelltu hressilegum skúr á mig í kveðjuskyni. Frábær endir á enn einni helgi í Framvötnum.
Á ferðalagi okkar hjóna norðan úr landi á föstudaginn leitaði hugurinn ósjálfrátt á fornar slóðir. Það var næstum fyrir ári síðan að ég lét hafa eftir mér að slóðinn inn að uppáhalds veiðisvæði okkar hjóna þyrfti gagngerrar yfirhalningar við ef við færum þangað aftur, þ.e. slóðinn frá Heggsstöðum inn að vatni. Með þetta í huga og þá staðreynd að engar fréttir var að hafa af færð og ástandi slóða, afréðum við að hringja í Stangveiðifélag Borgarness og kanna með veiðimöguleika í vatninu.
Það hitti þannig á að á laugardaginn var Fjölskyldudagur SVFB og miklu meira en sjálfsagt að leyfa okkur að vera við vatnið um helgina. Og þvílík helgi. Við veiðifélagarnir eru sammála um að aldrei hefur fiskurinn í Hlíðarvatni verið eins fallegur, eins mikið af honum og eins skemmtilegur í töku eins og um þessa helgi. Undanfarin ár hefur mér þótt fiskurinn rokka verulega í holda- og heilsufari, en þetta árið hefur hann heldur betur tekið við sér, feitur og pattaralegur, hraustur og almennt vel haldin, bæði bleikjan og urriðinn.
Hlíðarvatn í Hnappadal
Við tókum laugardaginn með fyrra fallinu og röltum inn með Fellsbrekku, að Neðri-skúta og alveg út að Svarta-skúta. Veðrið var eins fallegt og best varð á kosið, sól og stillur þannig að þurrflugur fengu að njóta sín á vatninu. Á fyrri vaktinni tókum við 14 fiska, bleikjur og urriða í bland, ásamt því að setja í nokkra putta sem var sleppt. Seinni vaktin var á svipuðum nótum hvað fiska varðar en veðrið tók smávægilegum breytingum þegar leið á kvöldið. Léttur úði og smá blástur krydduðu umhverfið hæfilega og fiskunum virtist líka það vel og við fórum nokkuð sátt í háttinn fyrir miðnættið með okkar 16 fiska eftir vaktina.
Síðkvöld við Hlíðarvatn
Sunnudagurinn rann upp með örlítið öðru veðri, smá blástur en fallegt engu að síður. Við héldum uppteknum hætti og röltum inn með Fellsbrekku og bættu einum sjö urriðum í safnið áður en við tókum saman og héldum heim á leið og skeggræddum alla kosti þess að sækja um aðild að SVFB og þær flugur sem gáfu í þessari veiðiferð. Þær voru sem sagt; Orange Nobbler, Orange Nobbler, Orange Nobbler, svartar þurrflugur, Heimasætan, Krókurinn og að ógleymdum Orange Nobbler.
Án þess að hafa hugmynd um að loðnir gestir frá Grænlandi væru að gera sig heimakomna á austanverðum Skaga, ákváðum við hjónin að fara á Skagaheiðina að vestan í þetta skiptið og heimsóttum Langavatn í fyrsta skiptið. Veiðifélagar (Mosó-gengið) höfðu farið að vatninu í fyrra en lítið séð af því sökum þoku, þannig að okkur lék forvitni á að kynnast Langavatni því vel hefur verið látið að því.
Við renndum norður á miðvikudaginn, komum við á Steinnýjarstöðum og fórum þaðan eins og leið liggur inn að vatni. Það verður ekki af umhverfinu skafið að þarna er fallegt og vatnið skartaði sínu fegursta þegar við komum að því þótt nokkur gjóla væri af norðaustri og heldur liðið á daginn.
Sólsetur við Langavatn á Skaga
Næsta dag reyndum fyrir okkur inn með vatninu að norðan, alveg út að tanga sem þar kallast á við annan frá suðurbakkanum. Kunnugur veiðimaður sem gaf sér tíma til að uppfræða okkur, sagði að við þessa þrenginguna í vatninu væri helst von á fiski, en því miður urðum við lítið vör við fisk þarna. Þess í stað pikkuðum við upp urriða og bleikjur á minni töngum og tám sem stóðu út í vatnið á leið okkar. Það fylgdi reyndar sögu þessa veiðimanns að það hefði verið nokkuð kalt síðustu daga, hitastigið farið niður í 4 °C og fiskurinn trúlega lagst fyrir. Mér finnst þetta hin ágætasta afsökun og tek hana góða og gilda, en 6 fiskum náðum við samt á land, þremur urriðum og þremur bleikjum. Allt fallegum og vel höldunum fiskum sem nú eru komnir í frost og bíða reyks.
Flottur veiðidagur við Langavatn á Skaga
Eftir að hafa sofið vel og lengi á föstudaginn, renndum við til baka og tókum hús á Árnýju á Steinnýjarstöðum sem fræddi okkur um ýmislegt um tilhögun veiði í Langavatni sem ég hyggst nýta í nánari umfjöllum um vatnið á næstunni. Af þessum sólarhringskynnum af vatninu, þori ég alveg að mæla með því. Dásamlegt umhverfi og trúlega er fiskjar von hringinn í kringum vatnið, þótt flestir veiði víst helst í þeim hluta þess sem komið er að frá slóðanum. Nánar um það síðar og svo fréttir af framhaldi ferðalags okkar hjóna á veiðislóðir síðustu daga.
„Nú er sumarið komið, þið eruð mætt“; svona heilsaði Tinna staðarhaldari okkur þegar við renndum í hlað við Landmannahelli á fimmtudaginn. Vegurinn inn að Landmannahelli (F225) var ekki mikið meira en þokkalegur og okkur varð á orði að Vegagerðin hefði getað gert betur í að hefla hann áður en ferðamannatraffíkin byrjaði fyrir alvöru. En hvað um það, við komum okkur fyrir á tjaldsvæðinu, gerðum okkur klár og vorum mætt í Frostastaðavatn rétt um kl.16. Veðrið lék við okkur og við áttum stefnumót við vík eina í hrauninu sem sjaldan hefur brugðist. Víkin sem slík brást okkur ekki og við höfðum úr nægu að moða, þ.e. það var nægur fiskur á svæðinu þótt hann væri ekki stór. Eins og oft áður datt veiðin á þessum slóðum niður laust eftir kvöldmat þannig að við röltum í rólegheitum til baka að bílastæðinu austan við vatnið, kipptum einum og einum upp á röltinu og vorum komin á skynsamlegum tíma aftur í vagninn.
Það er nú svo merkilegt að það virðist aldrei vera slæmt veður við Framvötnin og það brást okkur ekki á föstudaginn og eftir að hafa hellt upp á könnuna og fengið okkur morgunverð, var haldið af stað í Frostastaðavatnið aftur. Í þetta skiptið ætluðum við örlítið lengra inn í hraunið (Suðurnámshraun) og taka stöðuna á fiskinum þar. Ekki skorti fjöldann og við eyddum lunganu úr deginum við að þræða víkina og nokkra tanga vestur af henni með góðum árangri. Það var nokkuð þétt í pokunum hjá okkur á leiðinni til baka um kvöldið, en vitaskuld var veitt á völdum stöðum, svona til að halda okkur við efnið og stytta gönguna.
Við höfðum lengi haft hug á að kíkja í Eskihlíðarvatn og gerðum heiðarlega tilraun til að finna afleggjarann af F208 inn að vatninu að austan á laugardagsmorgun, án árangurs. Væntanlega er eini slóðinn inn að vatninu sem enn er fær sá sem liggur um Eskihlíðarhnausa að norðan, en þetta er sett fram án ábyrgðar því við könnuðum þann slóða ekki. Eins getur verið að slóði upp af Dómadal sé einnig fær, en hann höfum við aldrei prófað.
Eftir þessa snautlegu afleggjaraleit okkar renndum við aftur að Frostastaðavatni , nú að norðan og röltum inn með vatninu að vestan. Og við gerðum meira en það. Þegar inn fyrir Dómadalshraun var komið ákváðum við að rölta áfram að Suðurnámum og þegar þangað var komið þá var helmingi vatnsins náð og eins gott að klára hringferð um vatnið. Þannig lágu 6,8 km. eftir okkur með mjög mörgum stoppum hér og þar, sýni tekin af fiski og dáðst að umhverfinu. Í stuttu máli; ég tók þokkalegan fisk við norðurenda Dómadalshrauns og væntanlega var einhver slæðingur af fiski á þeirri strönd en undan Dómadalshrauni var fiskurinn heldur smár. Sömu sögu er að segja af ströndinni undir Suðurnámum, smár en í miklu þurrflugustuði og hin besta skemmtun að reyna sig við hann. Það var ekki fyrr en við komum í fyrstu víkina undir Suðurnámshrauni að fiskurinn fór stækkandi og sá var nú einnig í stuði fyrir þurrflugu. Ströndin að austan er flestum þekkt fyrir heldur smáan fisk en eins og við höfðum svo sem áður reynt, þá var fiskurinn undan Frostastaðahrauni nokkru stærri og vel nýtanlegur. Það var sem sagt stoppað við hverja vík og næstum hvern stein hringinn í kringum vatnið.
Frostastaðavatn
Vatnshæð um þessar mundir er í meðallagi í Frostastaðavatni. Við höfum séð hana hærri og við höfum séð hana lægri. Vel fært út í sker og á tanga undan Suðurnámshrauni og Frostastaðahrauni og vel þess virði að leggja leið sína á báða staðina. Af fiskinum er það helst að frétta að það er ógrynni af bleikju í vatninu og henni fer því miður mjög fjölgandi. Við höfum sjaldan, ef í nokkurn tíma tekið jafn mikið af fiski sem var illa haldinn; magur eða í lélegum holdum. Þetta þýðir þó alls ekki að allur fiskur sé þannig. Í bestum holdum var fiskurinn á bilinu hálft til eitt pund og mikið af honum. Það er ekkert óeðlilegt að setja í mjög dökkan fisk á þessum árstíma í Frostastaðavatni, fiskurinn er enn að koma upp úr dýpinu eftir veturlegu, en því miður voru nokkrir þessara fiska óttalegir slápar og töluvert um samgróninga í þeim sem er ekki góðs viti, hausstórir og ljótir. Almennt fannst okkur fiski hafa fjölgað mikið og hann var smærri en oft áður. Þegar allt er tekið saman, þá eru þetta ákveðnar (mjög ákveðnar) vísbendingar um að ekki sé seinna vænna en grisja þurfið vatnið með markvissari hætti en hingað til hefur verið gert.
Af Malla er það helst að frétta að hann virðist hafa komið vel undan vetri, sprækur og hress og fylgdi okkur hvert fótmál þessa þrjá daga sem við eyddum við vatnið.
FOS 