Grein sem birtist í fréttablaði VEIDA.IS árið 2012. Eitthvað hafa áherslur og upplifun breyst á þeim árum sem liðið hafa, en flest stenst þetta tímanns tönn.
Þar sem ég er töluverður vaðfugl, þ.e. veð töluvert oft út í vatnið og ‚auðvitað‘ lengra en þörf er á, verður mér stundum svolítið kalt í vöðlunum mínum. Þá getur verið gott að leita upp á bakkann og oftar en ekki verður einhver tanginn fyrir valinu hjá mér. Þetta geta verið dulmagnaðir staðir, stutt í fiskinn og oft töluverð traffík við þá sem markast af því að bleikjur ganga oft hring eftir hring í vatninu eða einhvern hluta þess. Og takið eftir; þær synda oftast réttsælan hring hér á Íslandi, við erum jú á norðurhveli jarðar. Af urriðanum fer aftur á móti það orðspor að hann syndi fram og til baka, hvort sem það er nú rétt eða ekki.
Hvort heldur sem er, urriði eða bleikja, þá liggur leið þeirra framhjá tanganum á einhverjum tímapunkti og merkilegt nokk, í stað þess að synda vel útfyrir tangann, þá styttir fiskurinn sér leið og færist því nær okkur þegar hann fer fyrir tangann. Það er því auðveldara að ná til hans, ekki bara á meðan hann er beint fyrir framan okkur heldur einnig þegar hann nálgast okkur á hægri hönd og hverfur okkur á þá vinstri.
Hvað er hátíðlegra á þessum degi heldur en fara út í guðs græna náttúruna og renna fyrir fisk? Ég veit það ekki og mér er eiginlega alveg sama, því við veiðifélagarnir tókum okkur til rétt um hádegið og renndum vestur í Hítardal.
Oft hefur dalurinn tekið vel á móti okkur, en sjaldan eins og í dag. Hann skartaði sínu fegursta, þó oft hafi hann verið grænni en einmitt núna. Hann er svona meira alveg út í blátt þessar vikurnar, því borðum hefur verið skotið í allar gáttir stíflunnar vestan við Hólm og það hefur hækkað MJÖG mikið í vatninu, við misjafnar undirtektir veiðimanna.
Fyrir rúmri viku síðan gerðum við stutt stopp í dalnum og virtum fyrir okkur umtalaða hækkun og ég játa það alveg að mér stóð eiginlega ekki á sama. Allir þekktir veiðistaðir voru horfnir niður í dýpið og vatn flæddi um allar koppagrundir austan við Hólm.
Hafi ég haft einhverjar áhyggjur af stöðunni áður, þá var líka alveg tilefni í áhyggjur í dag þar sem enn hefur hækkað í vatninu. Þar sem grængresið stakk sér upp í hrauninu áður, þar renna nú lækir í öfuga átt.
Þessi litli sæti lækur er einn þeirra sem rennur í öfuga átt. Hann rennur ekki til vatnsins eins og flestir aðrir á þessum slóðum, hann rennur úr því og inn á eitthvert besta tjaldstæðið í dalnum.
Og svona lítur tjaldstæðið út í dag, stöðuvatn sem hækkar og hækkar og nær nú yfir ansi drjúgan spöl af veginum austan við Hólm. Þá sem eiga erindi um þetta svæði, langar mig að biðja um að sleppa því alveg að böðlast yfir þetta stöðuvatn, ávinningurinn verður lítill í tíma talið en skemmdir á gróðir miklar.
En víkjum nú aftur að veiðiferð okkar í dag. Við sem sagt lögðum bílnum þarna einhversstaðar Langíburtistan og töltum drjúgan spöl niður að vatnsbakkanum, þ.e. þeim sem er núna við vatnið en var áður upp í miðri hlíð. Svolítið ýkt, en sagan er betri þannig. Það leið ekki á löngu þar til ég varð var við einhverja hreyfingu í vatninu og skömmu síðar var tekið hraustlega í fluguna, en sleppt jafn harðan. Takk, þetta var greinilega of hægur inndráttur og bleikjunni gafst því færi á að sleppa Higa‘s SOS sem var undir. Breyttur inndráttur, styttri og sneggri, og bleikjan stóðst ekki mátið. Þokkalegur fiskur kom á land og í fyrsta kasti eftir löndun var tekið aftur í fluguna. Jæja, þetta gæti bara orðið ágætis ferð.
Áður en lengra er haldið í frásögninni, skulum við fara á slóðir fyrri veiðiferða. Fyrir rúmu ári síðan ávann ég mér töluverðar óvinsældir veiðifélaga míns þegar ég fagnaði heldur ótæpilega hverjum þeim fiski sem ég náði umfram hana. Minnugur þeirra viðbragða og undirtekta sem ég fékk, þá fór ég hljóðlegar með þá fiska sem ég tók í Hítarvatni í dag. Ég var ekkert að telja þá hátt og snjallt eða vega þá og meta við hennar fiska, sem á sér einfalda skýringu sem sést best á aflatölum hér að neðan.
Þegar annað okkar hefði veitt nægju sína og sleppt því sem annars hefði horfið á pönnunni, þá tókum við félagarnir okkur upp og færðum okkur vestur fyrir Hólm til að bera saman upplifun okkar fyrir rúmri viku síðan við daginn í dag.
Vestan við Hólm er þessi stífla sem er nú nær alveg stífluð. Fyrir rúmri viku flaut rétt aðeins yfir hana og lítið sem ekkert lak út um lokurnar. En í dag, þá flaut vel yfir og eitthvað hafa borðið í lokunum látið undan öllum þeim massa af vatni sem safnast hefur saman. Manni verður e.t.v. spurn; hvað ætla menn að gera við allt þetta vatn? Mögulega vilja menn geyma vatnið fyrir Hítará, eiga það uppá að hlaupa ef það hættir nú alveg að rigna í sumar þannig að laxinn hafi nú eitthvað vatn til að hreyfa sig í? Kannski vilja menn eiga þetta til að skola hinn nýja Panamaskurð sem stendur til að grafa í gegnum skriðuna neðar í dalnum? Hvað veit ég, en hitt veit ég að við félagarnir áttum góðan dag við Hítarvatn í dag og við þurfum ekki að svelta á næstu dögum, ekki frekar en fiskarnir í Hítarvatni sem hafa greinilega úr nógu að moða sem berst til vatnsins þessa dagana.
Þeir lesendur sem hafa dulda unun af því að bera veiðitölur okkar hjóna saman taka eftir því að nú hefur fjöldi ferða allt í einu orðið jafn, þ.e. 11 veiðiferðir. Þetta skýrist af því að í síðustu ferð okkar veiddi aðeins annað okkar á meðan hitt þóttist sinna embættisverkum.
Ef þú hefur einhvern tímann eytt heilu kvöldi í að sortera kúlur sem hafa óvart blandast saman, þá ertu örugglega til í að heyra af einfaldri lausn til að aðskilja mismunandi stærðir í hrúgunni.
Náðu þér í eitthvað sem líkist tilraunaglasi, t.d. svona túpu sem fylgir með blómvöndum. Fylltu hana með slatta af kássunni og hristu upp og niður í smá stund. Vittu til, smæstu kúlurnar raða sér á botninn, þær næst smæstu þar fyrir ofan og svo koll af kolli þar til þær stærstu eru á toppnum. Svona má sortera kássuna án þess að pikka eina og eina úr hrúgunni.
Af mörgum ástæðum er rétti staður línunnar í vatninu. Ef hún er of lengi í loftinu, þá er flugan það líka og ekkert veiðist. Ef hún er alltaf inni á hjólinu, þá er engin fluga og ekkert veiðist. Ef hún er í sandinum, þá er maður að skrapa húðina af henni og hún hættir að renna.
Það eru ótal margar leiðir til að fara illa með línuna sína. Að dragnast með hana í eftirdragi á vatnsbakkanum er ein leið til þess. Ef það er ekki sandur sem sér um að skrapa og rispa yfirborð hennar, þá er trúlega einhver gróður sem hægt er að húkka í, jafnvel búa til skemmtilega slaufu eða hnút sem gæti í versta falli orðið að broti í línunni.
En það er lítið betra að dragnast með línuna á eftir sér í vatninu. Það þarf ekki nema einn góðan stein eða nibbu til að stöðva för og hvað gerir maður oftar en ekki þá? Jú, kippir í línuna eða reynir að vippa henni af steininum. Í augnablikinu eru nokkrar smá skeinur á einni af mínum línum vegna þessa sem ég efast um að ég nái að lagfæra.
Eins gott og það getur nú verið að setjast aðeins niður eftir drjúga stund við veiðar, þá geri ég oft á tíðum þau mistök að hanka línuna saman og leggja hana frá mér ásamt stönginni á öruggan stað. Þegar ég er svo búinn að fá mér kaffisopa og láta líða aðeins úr mér, þá stend ég upp og …. stíg á línuna. Meira að segja á mjúku undirlagi er ekki ólíklegt að ég merji línuna aðeins undir skónum. Því miður gengur mér erfiðlega að venja mig af þessu og spóla línunni inn á hjólið áður en ég tek mér pásu.
En það geta líka orðið ákveðin særindi ef maður spóla inn á hjólið. Ef það er of mikil undirlína á hjólinu og línan svo til rétt sleppur inn á hjólið, þá þarf nú ekki mjög mikið til þess að maður spóli henni inn í kryppu og þá fer hún að rekast í umgjörðina við hvern einasta snúning. Ef svo ber undir, þá er rétt að spóla allir línunni út og stytta undirlínuna til að skapa aðeins meira pláss á hjólinu fyrir hana.
Þá held ég örugglega að ég sé kominn með alla línuna af mistökunum sem ég geri mig uppvísan að. Nei, annars, það vantar eitt. Ég á það til að draga línuna svolítið mikið á ská út af hjólinu og þá nuddast hún við umgjörðina á spólunni og … einmitt, ég skef húðina af kápunni. Það ætti að vera auðvelt að venja sig af þessu, draga bara línuna beint fram eða niður í stað þess að skófla henni út á ská.
Margir veiðimenn þekkja þessa merkilegu smokka sem stripparar smokra upp á fingurna til að verjast skurðarsárum og línubruna. Flestir þessara smokka eru saumaðir úr efni með litlu viðnámi þannig að línan dregst auðveldar inn.
Færri veiðimenn virðast gera sér grein fyrir því að jafnvel á hægum og rólegum inndrætti er það mikill kostur að vera með svona strippvörn. Fyrir það fyrsta verður inndrátturinn mýkri og áreynslulausari þegar línan rennur yfir smokkinn. Sé efnið í smokkinum tiltölulega þykkt er annar kostur sem færri virðast gera sér grein fyrir. Lína sem er dreginn inn með smokki fer sjálfkrafa í gegnum línuþvott í hverjum einasta inndrætti og það þarf því sjaldnar að strjúka sérstaklega af henni til að viðhalda góðu rennsli í kasti.
Grein sem birtist í fréttablaði VEIDA.IS árið 2012. Ég birti þessa grein hér til gamans, breyti í engu innihaldi hennar, flest af þessu eldist ágætlega.
Í síðasta fréttabréfi nefndi ég veiði á dýpi. Núna langar mig aðeins að hnýta við þetta og spjalla aðeins um mismunandi dýpi í vötnum. Þegar kemur að dýpi í vatni, þá vel ég í sérvisku minni botninn. Botninn er heimkynni ætisins og ef maður byrjar á botninum liggja allar leiðir upp á við, ætisins líka. Þarna byrja ég og þegar flugan er að klekjast út, færi ég fluguna mína upp og að yfirborðinu.
En hvað með þetta svæði þarna mitt á milli? Miðjuna í vatnsbolnum. Ekki eyða tíma í þetta svæði, það gengur undir nafninu Dauðahafið vegna þess að það er sáralítið af fiski sem heldur sig þarna, nema þá alveg í kantinum.
Þegar lirfan á botninum hefur púpað sig og klekst síðan út, þá staldrar hún ekkert við í miðju vatninu. Hún leitar beint upp að yfirborðinu, hinkrar augnablik á meðan hún opnar vænghúsið og svo er hún á bak og burt. Silungurinn nær henni á botninum eða þarna við yfirborðið, þetta veit hann og við verðum að apa þetta eftir til að koma okkar flugum á framfæri.
FOS 