Eftir að hafa fengið ófáar flugurnar í höfuðið, í orðsins fyllstu merkingu, fékk ég smá tilsögn; Ástæðan fyrir því að þú færð fluguna svona oft í hnakkann er slakur úlnliður og því stoppar þú ekki nógu ákveðið í bakkastinu. Snúðu höfðinu en ekki úlnliðnum og fylgstu með aftara stoppinu. Og viti menn, ég týndi færri flugum eftir þetta og hnakkinn er alveg við það að gróa. Sem sagt; ef hornið á milli stangar og framhandleggjar er meira en 30°og/eða aftara stopp er eftir kl.1, þá opnast kasthjólið í bakkastinu og línan fer sínar eigin leiðir.

Eitt af því sem hrjáði mig lengi vel í fluguköstum, sérstaklega ef ég var búinn að vera lengi að berja vatnið, var að kasthjólið sem línan myndar í framkastinu hvarf. Það bara gufaði upp og bakkastið seig  niður í jörðina. Lengi vel skrifaði ég þetta á hverja aðra þreytu en svo kom orsökin í ljós. Í stað þess að kastferillinn væri tiltölulega stuttur, þ.e. kraft horn á milli fremstu stöðu og þeirrar öftustu, varð hann gleiður, eins og höndin héldi ekki lengur við í fremra og aftara stoppi. Lækningin var einföld; stöðugri úlnliður, öruggara grip og þar með styttri, skarpari kastferill. Sem sagt, ekki þreyta heldur léleg tækni, halda ferli stangarinnar í 180° línu frá aftara til fremra stopps.