-
Tilvitnun
Höfundur:
-
Tekur þetta langan tíma?
Það var örugglega einhver heimspekingur sem sagði að það væri ekki til heimskuleg spurning, aðeins heimskuleg svör. Ég hef verið óhræddur við að spyrja spurninga sem næstum afsanna þessa fullyrðingu en svo hef ég líka átt minn þátt í að vera á mörkunum hvað varðar svörin. Ég man að vísu ekki hve langt er um liðið frá því ég fékk fyrst spurninguna um það hve langan tíma það tæki að ná tökum á fluguveiðinni. Fyrst ætlaði ég að slá um mig og svara einhverju af viti, en svo rann upp fyrir mér að ég hafði bara ekki minnstu hugmynd um rétt svar við þessari spurningu. Ég vék mér því hjá algildu svari og sagðist ætla að láta viðkomandi vita þegar ég kæmist að því. Það eru örugglega einhver ár síðan þetta var og enn hef ég ekki nema óljósa hugmynd um rétt svar. Ég vona eiginlega að ég komist aldrei að því, fluguveiðin er svo einstaklega skemmtilegur skóli.
Svona rétt á meðan ég færist örlítið nær svarinu, þá hef ég mótað með mér ákveðna hugmynd um tímaramma sem áhugasamir geta stuðst við. Segjum sem svo að viðkomandi fái áhuga á fluguveiði rétt um þrítugt. Þá á hann óteljandi góð ár eftir af ævinni, eiginlega öll þau bestu, en skiptum þeim upp í þrjú jafnlöng tímabil, hvert um sig 20 ár.
Eyddu fyrstu 10 árunum í að sannfæra sjálfan þig um að þú sért veiðimaður. Mér skilst að þetta sé einhver þumalputtaregla úr listnámi; sannfærðu sjálfan þig um að þú sért listamaður, þá fara aðrir að trúa því. Fluguveiði er listgrein. Eyddu síðan næstu 10 árum í að finna þér réttu tólin. Rétt eins og myndhöggvarinn, þá þarftu að kljúfa marga steina áður en Venus frá Milo sprettur fullsköpuð fram úr grjótinu og þá þarftu góðar græjur. Fluguveiðin er ekkert ósvipuð, taktu þér góðan tíma í að brýna meitlana, velja þér réttu græjurnar.
Höfundur við Gíslholtsvatn Næstu 20 árin eru undirstaða lærdóms. Lærðu á verkfærin, lærðu undirstöðuatriði flugukastsins undir handleiðslu einhvers sem vit hefur á, fyrri 10 árin og fylgstu síðan með þeim sama næstu 10 árin þar sem hann les veiðistaðina, lífríkið og velur sér flugur í takt við það sem er að gerast í náttúrunni.
Síðustu 20 árin eru mest spennandi. Þú ferð í þína fyrstu alvöru veiðiferðir upp á eigin spýtur og eyðir 10 árum í að gera öll mistökin sem enn eru óskráð í sögubækurnar og finnur eigin vanmátt gagnvart fiskinum og duttlungum hans. Þú mátt eiga von á að allt að 5 ár fari í bræðisköst og mislukkaðar veiðiferðir þar sem ekkert gengur upp, enginn fiskur kemur á land en smátt og smátt nærðu tökum á þessu og síðustu 10 árin nærðu að slaka þannig á að ánægjan og fullnægjan af einum fiski er þér næg í hverri veiðiferð.
Þeim sem þykja þessi viðmið taka aðeins of langan tíma, geta stytt heildartímann úr 60 árum niður í 6 ár, 6 vikur eða 6 daga. Fluguveiði er ekki háð tíma, hún er ávöxtur áhuga og elju og það er undir hverjum og einum komið hve langan tíma það tekur að ná tökum á þessu. Mundu bara að því skemur sem fyrstu 50 árin taka, því lengri tíma áttu í síðustu 10, en sættu þig við að þú verður aldrei fullnuma.
Höfundur:
-
Kraftakarlar í roki
Það kemur almennri skynsemi lítið við, meira í átt við ósjálfráða hegðun, að ef eitthvað stendur fast, þá beitir maður meira afli til að losa það. Fastur skrúfbolti kallar á meira á átak eða WD40 og ómælda biðlund. Eftir sem áður verður maður að gæta þess að snúa ekki boltann í sundur, beita ekki of miklu afli.
Það sama á við þegar maður kastar flugulínu upp í vindinn. Ef maður eykur aflið of mikið, leggur of mikið í kastið, þá er eins víst að stöngin spennist of hratt og niðurstaðan verði endalausir hnútar, vindhnútar. Það eina sem er í stöðunni er að minnka aflið, einbeita sér að sléttu og felldu kasti, lausu við alla kraftastæla og leggja þeim mun meiri einbeitingu á tvítogið, auka hraða línunnar umfram aflið í kastinu. Aukin línuhraða og þrengri línuboga umfram aflið.
Ekkert rok, aðeins blíða Þetta var örugglega það sem við veiðifélagarnir gleymdum ítrekað s.l. sumar þegar vindurinn tók af okkur öll völd og neyddi okkur til að veiða í þveröfuga átt miðað við það sem við hefðum kosið. Í það minnsta voru strengirnir í handleggjum og öxlum að drepa okkur bæði dagana á eftir.
Höfundur:
-
Tilvitnun
Höfundur:
-
Taktu þér tíma
Ekki er flas til fagnaðar. Hversu oft hefur maður hugsað þetta, of seint. Sérstaklega þegar maður kemur á veiðistað, sér til fiskjar og telur sjálfum sér trú um að ef maður drífur sig ekki af stað, þá noti hann sporðinn og hverfi á brott eins og tundurskeyti. Fyrst er að setja saman stöngina, rólega. Ef maður böðlast við að setja hana saman, festa hjólið og þræða er eins víst að eitthvað fari úrskeiðis. Nú síðast í sumar lá mér svo mikið á að ég gleymdi einni lykkjunni þegar ég var að þræða og ég ætlaði aldrei að ná þokkalegu kasti fyrir vikið. Svo mikill var æsingurinn að ég tók ekki eftir þessum mistökum mínum fyrr en ég var búinn að fæla í það minnsta þrjá fiska undan línunni þar sem hún hlunkaðist fram úr efstu lykkjunni hjá mér. Þetta kostaði auðvitað brölt upp á bakkann aftur, losa fluguna og þræða stöngina upp á nýtt. Ég hefði betur tekið mér skynsamlegan tíma í upphafi. En þetta var ekki það sem ég vildi sagt hafa.
Þolinmæðin uppmáluð Að taka sér nægan tíma til að hnýta fluguna á tauminn getur margborgað sig. Hnútur sem hnýttur er í einhverju flasi heldur örugglega ekki eins vel og sá sem hnýttur er í rólegheitum og af nákvæmni. Taktu eftir því hvaða hnútar slitna helst hjá þér í átaksprófun. Ég er næstum viss um að það eru hnútarnir sem hnýttir eru í einhverju offorsi eða óðagoti. Svo eru rólegu hnútarnir yfirleitt miklu fallegri, silungurinn er smekkfiskur sem forðast groddagang.
Ef hnúturinn þinn lítur ekki eðlilega út eða er óþægilegur viðkomu, kipptu af og hnýttu aftur.
Höfundur:
-
Vöðluskór
Það eru ekki aðeins vöðlurnar sem gefa reglulega upp andann í mínum meðförum. Vöðluskórnir fá reglulega að kenna á eggjagrjóti og löngum göngutúrum. Gömul tugga, en ég er óttaleg kuldaskræfa og því voru fyrstu vöðlurnar mínar neoprene vöðlur með áföstum stígvélum, næstu vöðlur líka og þar næstu sömuleiðis. Við erum ekki að tala um mörg ár sem það tók mig að slátra stígvélunum á þessum vöðlum, fyrir utan sauma, rassa og hné. Já, ég er böðull á vöðlur, en ég þráaðist við neoprene því ég hafði bara ekki sérlega mikla trú á öndunarvöðlum til að halda á mér hita í skítköldum vötnum landsins. Þar kom þó loks að ég gafst upp og tók til við að slátra öndunarvöðlum, hélt kannski að þær entust eitthvað betur hjá mér. En, nei það var nú ekki svo.
Uppgefnir vöðluskór Með öndunarvöðlum kom nýtt vandamál inn á mitt borð, vöðluskórnir. Nú hafði ég tvennt til að misbjóða í göngutúrum; bæði vöðlum og skóm. Eftir að hafa stagað í og bætt skóna mína oftar en tölu verður á komið, neyddist ég s.l. sumar til að gefa út dánarvottorð fyrir bæði pörin mín og fór á stúfana og leitaði mér að nýjum skóm. Ég hafði augastað á ákveðinni tegund sem ég hafði lesið mér til um að hentuðu vel þeim sem væru gefnir fyrir gönguferðir, svona sambland af göngu- og vöðluskóm. Því miður reyndust þeir ekki lengur fáanlegir, hafa trúlega enst of vel og því var framleiðslu þeirra hætt. Ég leitaði því á önnur mið og skoðaði fjölda tegunda, en flestir sem voru á viðráðanlegu verði voru meira eða minna úr ofnu efni sem ég hef ekki sérlega góða reynslu af. Þeir sem voru aftur á móti aðeins verklegri voru á verði sem var nokkuð utan minna veiðilenda. Það endaði með því að ég fjárfesti í pari af ódýrum skóm til að klára sumarið, ég geri síðan aðra leit að skóm sem mér hef trú á þegar þeir hafa endað ævi sína. Hingað til hefur mín reynsla verið sú að dýrir vöðluskór endast ekkert betur hjá mér heldur en ódýrir og því gæti alveg svo farið að ég endurnýi skóna bara oftar og þá ódýrar í hvert skipti. Þetta er e.t.v. ekki sérlega gott viðhorf þegar litið er til sóunar, en kannski hafa einhverjir öflugir vöðluskór lækkað eitthvað í verði þegar ég fer næst á stúfana og þá tek ég vitaskuld tillit til þess.
Höfundur:
FOS 