Ég man enn eftir augnablikinu þegar hönd var lögð á öxl mér og mælt til mín mildum rómi; Hafðu hana tvöfalda, þá gengur þetta betur. Þetta var fyrir mörgum árum þegar ég var staddur á veiðivörukynningu og var eitthvað að bögglast við að þræða flugustöng. Eitthvað hefur þetta greinilega gengið brösuglega, því þessi eldri, reyndi veiðimaður gat greinilega ekki orða bundist og vildi leiðbeina mér.
Eftir þetta hef ég alltaf þrætt stöngina mína með línuna tvöfalda í gegnum lykkjurnar. Ég er sneggri að þræða stöngina og yfirleitt skiptið það engu máli ef ég missi línuna, hún rennur aðeins niður að næstu lykkju. Varðandi þennan eldri veiðimann, þá hef ég notið leiðsagnar hans á ýmsa vegu eftir þetta, en þessi fyrstu kynni okkar sitja trúlega fastast af öllu sem hann hefur kennt mér.
Maður skildi ætla að eftir nokkur ár, fjölda veiðiferða og óteljandi köst, þá væri maður laus við þennan ófögnuð sem vindhnútarnir eru. En, það er nú öðru nær. Þessir óþurftar pésar sem þeir eru hafa fylgt mér og munu trúlega alltaf gera. Ég var eitthvað að velta þessu fyrir mér í vetur sem leið og ákvað að tefla á tæpasta vaðið og spurðist fyrir í veiðifélaginu mínu, hvort menn væru enn að eiga við vindhnúta, komnir á efri ár.
Þeim sem til þekkja, þ.e. míns veiðifélags vita að ég mátti segja mér sjálfum að svörin yrðu eitthvað út og suður. En, merkilegt nokkuð, ég fékk hverja játninguna á fætur annarri að þetta væri nú alveg upp og ofan; stundum slæmt og í annan stað verra. Aðeins einn sagðist ekki vita hvað ég væri að tala um, hann þekkti ekki til þessa vandamáls, kannski vegna þess að það væru orðin svo mörg ár síðan hann veiddi síðast, en það er allt önnur saga.
Þessar hugleiðingar sóttu aftur á mig um daginn þegar ég glímdi við einkennilega mikinn fjölda vindhnúta á tauminum mínum. Það var að vísu töluverður vindur, en ekki svo að ég missti bakkastið eitthvað niður, en hnútarnir tóku að raðast á tauminn hjá mér. Í einhverju bjartsýniskasti vegna mögulegra stórfiska ákvað ég að draga inn og leysa úr þessari bölv…. flækju sem hafði myndast. Á meðan ég tók ofan gleraugun (ég er sem sagt nærsýnn) og pírði augun á flækjuna (ég er sem sagt líka kominn með ellifjarsýni) varð mér hugsað til ráðs sem ég las fyrir einhverju síðan. Ef manni tekst að losa flækjuna (á endanum) þá ætti maður að renna tauminum á milli vara sér og athuga hvort brot eða einhverjir hnökrar væru á tauminum.
Eftir ótrúlega langa mæðu, nokkur pirringsköst og almenna ólund, tókst mér að greiða úr flækjunni og losa hnúta sem ekki voru fullhertir. Ég lét sem sagt reyna á þetta ráð og eiginlega sleikti tauminn. Og viti menn, það voru í það minnsta tvenn brot í taumaefninu sem ég hafði ekki séð með berum augum (ellifjarsýnin, sko) eða fundið á milli fingra mér (kuldinn, sko) þannig að ég hefði trúlega geta sparað mér allt þetta vesen og einfaldlega klippt, troðið flækjunni í vasann og hnýtt nýtt taumaefni á. Það fylgdi sögunni á sínum tíma að ef maður reyndi að endurnýta taumaefnið eftir vindhnúta, sérstaklega grennra efni, þá væri eins víst að nýr hnútur myndaðist í fyrsta eða öðru kasti, einmitt þar sem brotin væru í efninu. Hér eftir ætla ég gefa þessu betur gaum og sjá til hvort vindhnútum fækki ekki eitthvað hjá mér.
Þegar veiðimenn smitast af bakteríunni á unga aldri er eins gott að einhver nákominn sé þeim innan handar og styðjið við áhugann og leiði menn örlítið áfram. Sem betur fer er það frekar regla heldur en undantekning að foreldrar, afar eða ömmur eru tilbúin að skjótast í veiði með ungviðinu. Við náðum taki á einum ungum veiðimanni sem hefur notið margra góðra stunda við veiði með fjölskyldu sinni og spurðumst fyrir um kveikjuna að veiðiáhuganum.
– Það voru nú pabbi og mamma sem kveiktu hjá mér áhugann með því að gefa mér veiðistöng þegar ég var 3ja eða 4ra ára, svarar Ólafur Arndal Reynisson, 17 ára námsmaður í FB.
Vænn urriði hjá Ólafi
Það hefur væntanlega verið kaststöng?
– Já, þessi líka flotta Batmann-stöng með ýmsum fylgihlutum í boxi þannig að ég kæmist með pabba í veiði.
Hann er þá svolítið í veiðinni líka?
– Já, hann stundar skot- og stangveiði á milli þess sem hann stikar upp um fjöll og firnindi. Hann hefur verið minn kennari, jú og aðrir ættingjar sem ég hef farið með í veiði.
Nú átt þú heima hérna á höfuðborgarsvæðinu, ferðu helst að veiða á þessu horni landsins?
– Nei, alls ekki. Pabbi er ættaður úr Öxarfirðinum og við förum oft norður og veiðum þar í grennd, helst norður á Melrakkasléttu þar sem annað uppáhalds vatnið mitt er einmitt, Æðarvatn. Þar hef ég sett í mína stærstu fiska og ýmislegt skemmtilegt gerst, eins og þegar pabbi stakk sér á eftir veiðistönginni minni þegar 5 punda urriði tók hana út. Það er hægt að hlæja að þessu, svona eftirá.
Þú nefnir það sem annað uppáhalds vatnið þitt, hvert er hitt?
– Það er reyndar vatn hérna í grenndinni sem ég heimsæki stundum með pabba, Stíflisdalsvatn við Kjósaskarð, frábært vatn og flottir fiskar. Pabbi þekki þar landeiganda og við fáum að kíkja annars lagið í vatnið.
Flottur afli úr Æðarvatni
Fyrsta stöngin þín var kaststöng, hefur þú haldið þig við kaststöngina eða veiðir þú eitthvað á flugu?
– Nei, ég veiði mest á maðk eða spún í vötnunum. Annars hef ég líka farið á sjóstöng og leiðist það heldur ekki.
Þið feðgar farið væntanlega eitthvað í veiði í sumar?
– Já, það vona ég svo sannanlega, það er alltaf smá metingur í okkur og ég þarf eiginlega að ná fleiri fiskum heldur en sá gamli í sumar.
Á sjóstöng
Við þökkum Ólafi fyrir samtalið og óskum þeim feðgum góðrar skemmtunar í sumar.
Sjaldan ef í nokkurn tíma hefur ferðavagninn verið dreginn út fyrir borgarmörkin jafn snemma og í ár, 14. maí og stefnan var tekin vestur á Snæfellsnes. Hvort sem menn trúa því eða ekki, þá var hreint út sagt frábært veður, fyrir utan smá gjólu, í Hraunsfirðinum um helgina. Á laugardaginn var hitastigið þetta rétt innan við 9°C og sól á köflum en í gær, sunnudaginn náði hitastigið 13°C og sólin lagði undir sig allan sjóndeildarhringinn og var ekkert að fela sig á bak við ský. Að vísu var þessi skollans vindsperringur eiginlega úr öllum áttum, en veðrið var frábært.
Við tókum eiginlega seinni vaktina á laugardaginn, vorum seint á ferðinni og ekkert að flýta okkur úr Berserkjahrauninu, en fyrst lá leið okkar út á Búðanes og ströndina þaðan til norðurs. Það var ekki eins og vatnið kraumaði af lífi, þ.e. silungi, en nóg var af æti á ferðinni; marfló, mýpúpur og ýmislegt annað góðgæti. Gamall hundur greip greinilega um sig og við þræddum þá staði; tanga, nes og hólma sem við höfðum áður gert góða veiði á en það eina sem koma að landi var ein flundra á eyjunni. Að vísu setti veiðifélagi minn í mjög væna bleikju rétt við tánna á Búðanesi, en sú setti í fluggírinn, sýndi sig nokkuð hressilega í loftinu, vatt snarlega upp á sig og braut legginn á flugunni rétt fyrir neðan augað. Það er sem sagt einhver pönkara bleikja á ferðinni í Hraunsfirði með ‚piercing‘ í annarri vörinni, litla svarta toppflugu. Eftir að veiðifélagi minn hafði bölvað lélegum önglinum í töluverðan tíma, röltum við til baka inn í Berserkjahraun og renndum að vatninu vestanverðu. Þar reyndum við fyrir okkur í smá tíma fyrir sunnan grjótgarðinn, en það eina sem hafðist upp úr krafsinu var enn ein flundran.
Á sunnudaginn fórum við út með Búðavíkinni að sunnan þar sem frúin tók væna bleikju á Bleik og blá straumflugu og ég reyndi eins og ég gat til að fá Hraunsfjarðarfíflið sem ítrekað elti fluguna mína, til að taka, en án árangurs. Þegar fór að síga á daginn, röltum við til baka og leituðum á gamalkunnar slóðir á Búðanesinu þar sem mér tókst að setja í þokkalega bleikju á Mobuto. Þær hafa greinilega svipaðan smekk, bleikjurnar í Hraunsfirðinum og í Hlíðarvatni í Selvogi. Feitar og fallegar bleikjur, fullar af púpum og marfló og einstaklega skemmtilegar viðureignar.
Afli helgarinnar á leið á pönnuna
Fyrst kvöldverðinum var reddað, töltum við af stað inn í Berserkjahraun, gerðum að og smjörsteiktum ferska bleikju með sveppum og gerðum okkur að góðu með hvítvínsglasi og bjór. Flottur endir á góðum degi við Hraunsfjörð.
FOS 