1.maí er hátíðisdagur og fólk heldur upp á hann með nokkuð misjöfnum hætti. Ég t.d. held upp á daginn með því að fara með sérstaklega góðum félögum í opnun Hlíðarvatns í Selvogi. Veðrið í Selvoginum á undanförnum vikum hefur verið með eindæmum, hlýtt og nokkuð stöðugt, hæfilega mikill raki í lofti og þó nokkrir sólardagar. Mér skilst að þessi mánuður hafi slegið met, sé hlýjasti mánuður frá því mælingar hófust og slái meira að segja 1974 og 2003 við sem þóttu nokkuð góðir.

Það var ekki stressið á mér í gærmorgun, fór ekki á fætur fyrr en 9:30 en var mættur út á Mosatanga kl.10, maður er ekki lengi að smeygja sér í brækurnar þegar veðrið leikur við hvern sinn fingur úti við. Það var mikið líf við, á og í vatninu við Mosatanga. Það sem ég hélt að væri bara bleikja var að veltast í ætinu sem greinilega var nóg af. Svo mikið framboð ætis var til staðar að mér tókst heldur illa að koma mínum flugum á framfæri innan um allt úrvalið sem fiskurinn hafði úr að moða. Eftir smá stund fékk ég þó mjög einkennilega töku, af bleikjutöku að vera, enda kom fljótlega í ljós að þarna var eldhress sjóbirtingur á ferðinni sem tók loftköst af andstöðu við þessa blekkingu. Greinilega ekki jafn matvandur og bleikjurnar sem litu nánast ekkert við því sem ég hafði fram að færa.

Við félagarnir renndum við á nokkrum stöðum og víðast var sama sagan, allt fullt af fiski að úða í sig í blíðunni og greinilegt að vatnið er að koma vel undan vorinu. Af afspurn má ráða að hver einasti þekkti veiðistaður við vatnið, sem eru nokkuð margir eins og sjá má á þessu korti, er kominn í gírinn. Fiskur að vaka og velta sér í lirfum og flugu á öllum veiðistöðum.

Þeir veiðistaðir sem vinsælastir voru hjá mínum hópi voru; Gamlavör, Stakkavík, Mosatangi og Guðrúnarvík sem einmitt kom skemmtilega á óvart og færði okkur eina 16 fiska rétt fyrir seinna kaffi. Sannkallað ævintýri og það var haft á orði að tökurnar væru ekkert hálfkák, hressilegar og ákveðnar hjá flestum.

Það fór svo að ég var með samtals 10 fiska og þar af meirihlutinn vel yfir 42 sm. þannig að það verður veisla á pönnunni hjá mér á næstunni. Þegar ég leit yfir veiðibók Ármanna í lok þessa fyrsta dags í Hlíðarvatni, þá taldi ég 60 fiska og þar af var ánægjulegur fjöldi (meirihluti) mjög vænir fiskar og vel haldnir. Flottur dagur í opnun og það bíður greinilega ævintýri þeirra sem eiga bókaða daga í Hlíðarvatni á næstunni.

Þær flugur sem ég veit að bleikjurnar voru sólgnar í voru: Black Pennell, Buzzer, Copper John, Black Gnat,  Krókurinn, Mýpúpa, Peacock og Teal and Black.  Eflaust hafa fleiri flugur gefið í gær, en þessum man ég helst eftir úr veiðibókinni.

Það er varla að maður þori að játa að ég tók veiðiferð og afmælisveislu fram yfir landsleik í fótbolta um helgina, en það var nú samt svo. Við veiðifélagarnir áttum sitt hvorn daginn í Hlíðarvatni í Selvogi og buðum með okkur afmælisbarni helgarinnar sem varð sextugur á laugardaginn.

Við vorum mætt í Selvoginn rétt upp úr skiptitíma á föstudagskvöldið, fengum okkur í gogginn og tókum lauflétta hringferð um vatnið. Þar sem vindátt var norðanstæð ákváðum við að byrja á Brúarbreiðunni í þeirri von að æti hefði safnast þar saman undan vindi og fiskurinn léti öllum illum látum þar. Það hefur yfirleitt ekki tekið veiðimenn langan tíma að sjá hvort fiskurinn sé til staðar á breiðunni, þannig að eftir árangurslaus köst þriggja veiðimanna með ýmsum tegundum flugna í að verða 1 klst. þá ákváðum við að færa okkur um set og þá ekki síst koma okkur í skjól við töluverðan strekking sem tók sig upp um kvöldið. Stakkavík varð fyrir valinu og þar leyndist líf í öðrum hverjum hólma og í vatni; álftir, himbrimi og bleikja.

Ekki leið á löngu þar til afmælisbarnið fékk ágæta töku á Peacock og fyrsti fiskur hans í Hlíðarvatni var staðreynd. Fljótlega kom þó í ljós að þarna var á ferðinni fiskur sem hefði mátt eyða í að minnsta tveimur árum til viðbótar í vatninu, þannig að tekið var heldur mildum höndum á honum. Skyndilega kom þó sterklegur goggur í ljós sem vildi gera sér bleikjuna að góðu og small utan um fiskinn. Var þar kominn sjálfskipaður óðalsherra Stakkavíkur, háttvirtur Himbrimi. Fyrir snarræði veiðimanns var fiskurinn endurheimtur í goggi fuglsins, en ekki vildi þó betur til að hin tví-veidda bleikja hafði andast í öllum látunum og varð ekki sleppt. Af himbrimanum er það aftur á móti að segja að hann lónaði fyrir framan okkur þrjú það sem eftir lifði og ekkert okkar fékk högg þaðan í frá.

Laugardagurinn var tekin heldur rólega fram undir hádegi, fyrir utan að ég fór niður í Botnavík í austanáttinni og gerði heiðarlega tilraun frá því um 9 – 11 að líkja eftir ætinu sem bleikjurnar veltust í rétt utan Fóellutjarnar. Þær tilraunir báru engan árangur þannig að ég var heldur framlágur þegar ég tölti til baka í Hlíðarsel. Á leiðinni fékk ég fréttir í Árbliki þess efnis að himbriminn í skerjunum við Skollapolla hefði tekið illa í heimsókn veiðimanns kvöldið áður og beinlínis lagt til hans bæði ofan vatnsborðs og neðan. Einhverjum sögum fór af hlátrarsköllum veiðifélaga viðkomandi þegar hann átti fótum fjör að launa undan reiði himbrimans. Ég sel söguna ekki dýrar en ég keypti hana, en eitt er víst, himbriminn í Botnavík er ekkert að gefa sitt svæði eftir.

Eftir hádegið á laugardag skiptum veiðifélagarnir liði og völdum okkur veiðistaði eins og okkur sýndist við vatnið, því fækkað hafði verulega á staðnum þegar nær einhverjum fótboltaleik dró. Veiðifélagi minn stundaði ýmsa hrekki við Fóellutjörn, m.a. að kenna ungum bleikjum að fljúga eftir að hafa tekið þurrflugu. Ef einhver rekst á c.a. 5 sm. langa bleikju í kjarri við Fóellutjörn þá er það eitt slíkt ungviði sem óvart var kippt heldur harkalega á land og fannst síðan ekki þegar átti að sleppa. Hvort sem sagan er sönn eða ekki, þá var íturvaxin móðir þessa fisks eitthvað óhress með þessar aðfarir og tók púpu félaga míns mjög harkalega og gerði ítarlegar tilraunir til að hefna fyrir ungviðið og draga veiðimanninn út í vatnið. Eftir að hafa glímt lengi og vel við hvort annað, ákvað bleikjan að gefa eftir og sleppti púpunni og lét sig hverfa.

Við bræðurnir byrjuðum aftur á móti innarlega í Botnavíkinni en færðum okkur síðan út á Réttarnes þar sem mér tókst að setja í væna, klassíska Hlíðarvatnsbleikju af alþekktri punds stærð. Var þá farið að blása af suðri og eitthvert æti lagði upp að Réttarnesinu sem bleikjan sótti í. Að vísu varð ég frá að hverfa um seinna kaffi til að taka á móti gestum sem bar að garði í Hlíðarseli og fyrir kvöldmat voru allir hættir veiði og sestir að kræsingum í húsi.

Sunnudagurinn var heldur þungbúinn, gekk á með skúrum og hitastigið hefði alveg mátt vera hærra. Samt sem áður voru bleikjur í æti í Botnavík og þangað skunduðum við félagarnir um hádegið. Í Fóellustjörninni tók veiðifélagi minn væna bleikju undir vökulu auga himbrimans, aðra í algjörum friði við Kaldóshólma og síðan tvær mjög fallegar á leiðinni í til baka við Fóellutjörnina. Sjálfur reyndi ég allt mögulegt við Skollapolla og út af Fóellutjörninni, en varð ekki var við neinn fisk sem var kominn í matfiskastærð. Man í svipinn ekki fjölda þeirra sem ég setti í sem voru á bilinu 4 – 10 sm. sem vitaskuld var öllum sleppt eða sluppu sjálfir.

Alltaf slæðist ein og ein ný fluga í box okkar veiðifélagana og að þessu sinni prófaði veiðifélagi minn þessa flugu í gárunni á vatninu og hún sló greinilega í gegn hjá bleikjunni.

Ef einhver hefur rekist á fuglahræðu sem virkar á himbrima á hreiðri, þá má hinn sami senda mér línu, því það var áberandi að fiskur hélt ekki til í næsta nágrenni við óðal himbrimans. Meira segja pottþéttir veiðistaðir við Skollapolla voru nánast fisklausir, helst hægt að finna smáfisk sem himbriminn nennti ekki að eltast við. Eins vænt og mér þykir nú almennt um himbrimann, þá finnst mér tvö pör á ekki stærra svæði en frá Botnavík og inn að Mosatanga vera heldur of mikið af því góða. Að vera með 2,5% himbrimastofnsins á þessu svæði er aðeins og mikið.

Það skiptust ekki á skin og skúrir, kannski meira svona sól og slydda þegar Hlíðarvatn í Selvogi var opnað í dag, 1.maí. Veðurspá dagsins var í sem fæstum orðum; kuldi með roki og hún gekk að mestu eftir en inni á milli komu augnablik þar sem bæði fiskar og menn fóru á kostum.

Ég var svo heppinn að ná að ljúka ákveðnum skylduverkum við vatnið í gær, þannig að þá tókst mér og félaga mínum að laumast út á Mosatanga, þaðan sem við tókum með okkur sitt hvora bleikjuna, aðra rétt undir 40 sm. og hina rétt yfir. Í morgun fór ég niður á Brúarbreiðu, en eitthvað var nennan ekki mikil hjá mér þannig að ég eftirlét öðrum að taka vel á þriðja tug fiska upp úr vatninu. Þar á meðal var ein sem náði 57 sm. í mælingu og var einstaklega vel haldin og falleg.

Eftir hádegishlé fórum við félagarnir aftur út á Mosatanga þar sem ég tók tvær hraustlegar bleikjur sem báðar voru yfir 30 sm. þannig að deginum var borgið. Þess má geta í framhjáhlaupi að í loka þessa fyrsta veiðidags míns félags, Ármanna, voru skráðir 91 fiskur í veiðibók félagsins, nokkuð sem gefur fyrirheit um gott sumar í Selvoginum.

Þó meginmarkmið ferðar í gær austur í Selvog hafi verið að plokka rusl, þá fór nú svo að flugur voru baðaðar í lok vinnudags.

Veðrið lék við veiðifélögin við Hlíðarvatn þegar félagar þeirra tóku til hendinni og tíndu rusl, dyttuðu að húsum og húsbúnaði. Þrátt fyrir nokkurn strekking og ekkert of hátt hitastig, þá var veiðilegt við vatnið þannig að við veiðifélagarnir stóðumst ekki mátið og kíktum í Stakkavík. Þar voru fyrir þrír veiðimenn sem höfðu gert misjafnlega gott mót, einhver fékk nart, annar ekki neitt en einn stóð uppúr með bleikjur á land og einhverjum sleppt.

Fljótlega hljóp á snærið hjá veiðifélaga mínum sem fékk 40 sm. einstaklega vel haldna og góða bleikju á blóðorm, en eitthvað þurfti ég að hafa meira fyrir því að ná fyrsta fisk sumarsins í Hlíðarvatni, en það tókst áður en yfir lauk og ég setti í eina 40 sm. á Peacock með rauðum kúluhaus.

Af öðrum veiðimönnum við vatnið er það helst að frétta að veiði dagsins var þetta á bilinu 6 – 20+ bleikjur. Mosatangi kom sterkur inn að vanda að vori og töluvert var um fisk á Brúarbreiðunni, þótt hann væri nokkuð smærri en þeir sem komu á land í Stakkavík og Mosatanga. Hlíðarvatn ætlar að koma sterkt inn þetta vorið, ef eitthvað er að marka niðurstöðu þessa fyrsta en óformlega veiðidags því vatnið opnar ekki formlega fyrr en 1.maí að vanda.

Á fimmtudag fékk ég SMS frá veiðifélaga mínum sem hafði alveg óvart kíkt á veðurspá helgarinnar fyrir Selvoginn og enn meira óvart rambað inn á leyfi.is þar sem við blasti síðasti dagur tímabilsins laus hjá Ármönnum. Það er alveg hreint ótrúlegt hve góðan veiðifélaga ég á, að detta niður á þessar upplýsingar og stinga upp á því að við tækjum þennan dag. Þetta varð nú kveikjan að því að veiðidótinu var hlaðið í bílinn eftir vinnu í gær, komið við í matvöruverslun og brunað austur í Selvog.

Það er svolítið tregablandin ánægja að ljúka tímabilinu í Hlíðarvatni, en kannski við hæfi að vera á staðnum bæði fyrsta og síðasta dag veiðitímabilsins og kannski enn meira við hæfi að þeir enduðu í sömu aflatölu. Annars var einn mjög stór munur á þessum dögum, veðrið í dag var svo margfalt betra og fallegra heldur en 1. maí þegar stjórn Ármanna opnaði vatnið. Sumarið hefur annars verið alveg með ágætum hjá okkur í Hlíðarvatni, þótt auðvitað hafi skipst á skyn og skúrir og afaltölur hafi ekki alltaf verið upp á marga fiska.

Við hófum veiði í morgun á nokkuð hefðbundnum slóðum Ármanna, í Botnavík. Stutta yfirlitið; bleikjurnar hafa greinilega lokið sér af í Botnavík og horfið á vit annarra ævintýra á öðrum slóðum í Hlíðarvatni. Sömu sögu er að segja af Skollapollum, Djúpanefni og Mölinni. Á Brúarbreiðu var í það minnsta ein bleikja enn á svæðinu, en hún var frekar viðskotailla og bara rétt glefsaði í flugu frúarinnar. Fleiri fréttir af fiskum í Hlíðarvatni kann ég því miður ekki að segja eftir daginn í dag.

Það gladdi samt okkar litlu hjörtu að sjá að við vorum ekki einu veiðimennirnir í Selvoginum í dag. Í húsi Selfyssinga voru tveir veiðimenn sem voru á svipuðu róli og við, prófuðu Urðarvíkina, Kaldós, Réttarnes og svo Botnavíkina núna síðdegis. Ég kann því miður ekki að segja neinar veiðisögur af þeim félögum, vonandi hefur þeim gengið eitthvað betur en okkur hjónum.

Uppfært 02.10.2017: Jú, þeir félagar úr húsi Selfyssinga urðu varir og gott betur en það. Hann Þórarinn sendi okkur skilaboð og hér má lesa frásögn hans af ferð þeirra feðga í Hlíðarvatn.

Nú eru aðeins örfáir mánuðir þar til við mætum aftur í Hlíðarvatn, tökum til hendinni í vorhreinsun og fáum e.t.v. að bleyta færi að launum fyrir vel unnið verk. Þangað til ætla ég að ylja mér við endurminningar sumarsins úr Selvoginum og ekki síst þennan síðasta dag okkar þar þetta árið.

Allt of langt síðan, en alls ekki langt. Þessu skaut niður í kollinn á mér í gær, sunnudaginn, þegar við veiðifélagarnir renndum suður að Hlíðarvatni í Selvogi. Við áttum fyrir höndum heilan sólarhring í veiði við Hlíðarvatnið og það var ekki laust við að maður gleymdi næstum alveg kvefi og pestarvotti sem var eitthvað að hrjá mig. Þegar suður í Selvog var komið var stillt og fallegt veður, næstum alveg eins og veðurspáin hafði lofað.

Eftir að hafa tekið félaga úr síðasta holli hjá Ármönnum tali, var ekki laust við að tvær grímur rynnu á okkur; var bleikjan bara hætt við eftir allt saman? Það var aðeins eitt til ráða, drífa sig í gallann og renna á einhvern þeirra ótal veiðistaða sem vatnið geymir. Vestasta-Nef varð fyrir valinu og þar setti annað okkar í væna bleikju eftir smá tíma, mér liggur við að segja að segja að það hafi „auðvitað“ verið veiðifélagi minn. Ég er reyndar viss um að bleikjan sú arna hafi verið sú sem slapp frá mér, nokkrum mínútum áður.

Þegar fór að halla í kvöldið, fórum við að Brúarbreiðu þar sem við höfðum séð eitthvert líf þegar við renndum í hlað fyrr um daginn. Það líf var greinilega farið að sofa þegar við mættum með flugurnar, þannig að við héldum áfram inn með vatninu að austan eftir stutt stopp. Mölin varð fyrir valinu og við lá að maður hefði sig varla til að eyðileggja stilluna með flugulínunni, svo fallegt var síðkvöldið og útsýnið eftir því. Eftir tíðindalaus köst ákváðum við að fara tiltölulega snemma í bólið og taka daginn í dag snemma.

Já, einmitt. Blessunarlega getum við þakkað fyrir að vera á Íslandi þegar kemur að veðri. Ef það er leiðinlegt, þá þarf maður í mesta lagi að bíða í eins og klukkutíma, þá hefur það örugglega breyst annað hvort til hins verra eða til hins betra. Þannig var það í morgun, heldur mikil gjóla og eiginlega bölvanlega blautt þegar við fórum á fætur, en eftir smá tíma hafði auðvitað lægt og næstum því stytt upp. Raunar var veðrið meira og minna í því að stytta upp í allan dag á milli þess að það var algjört logn, sól, þoka, rigning, gola og svo ágætis hiti. Þetta var sem sagt alveg týpískt íslenskt sumarveður sem fylgi okkur úr Kaldós út á Djúpanef, Austurnes og inn að Skollapollum. Á þessu ferðalagi okkar setti ég í þrjár mjög góðar bleikjur og veiðifélagi minn í eina áður en við héldum til baka í hús og fengum okkur mjög síðbúinn hádegisverð.

Deginum lukum við á Réttarnesinu þar sem ég tók grunnnámskeið í almennu skeytingarleysi. Kennarinn var alveg ágætis bleikja sem ég sá vel til, rétt innan við Réttarnes. Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar að fylgjast með því hvernig hún brygðist við þeim flugum sem ég setti fyrir hana. Í stuttu máli, ég hef greinilega alls ekki sama smekk á flugur og bleikjurnar. Það sem mér fannst að hefði átt að gera þessa bleikju alveg brjálaða, lét hún bara eins og hún sæi ekki. Í besta falli sýndi hún misheppnuðum köstum mínum einhvern áhuga og þá helst ef línan kipptist til og lenti í einhverri bendu á vatninu. Trúlega varð henni bara svona skemmt yfir þessum aulaskap. Á meðan ég sat á skólabekk bætti veiðifélagi minn einni bleikju við í netið, þannig að við enduðum í 3 + 3 bleikjur á bilinu 30 – 38 sm. Öðrum eins fjölda var trúlega sleppt, þær verða orðnar veiðanlega að ári og þá munu veiðimenn örugglega bítast um þær. Það voru sælir og sáttir veiðimenn sem héldu heim úr Hlíðarvatni í kvöld og nú bíða 6 gómsætar bleikjur eftir því að verða matreiddar í vikunni.