Háfur sem karfa

Flestir fluguveiðimenn sem stunda vatnaveiði eru með háf fastan á bakinu eða í beltinu. Það vill nú verða þannig að megnið af tímanum er þessi háfur lítið notaðar, það er ekki fyrr en fiskur hefur bitið á og til stendur að losa úr honum fluguna að gripið er til háfsins.

En það er hægt að nýta háfinn til muna meira en flestir gera. Fyrir utan að setja í hann rusl sem á vegi manns verður er hægt að nota hann í staðinn fyrir s.k. strippkörfu.

Með því að spenna háfinn undir beltið á vöðlunum má snúa honum þannig að belgurinn vísi fram og opnist þannig að úr verður opinn poki. Þannig að þetta sé mögulegt verður beltið að vera vel fast og helst ekki með teygju og svo verður háfurinn að vera tiltölulega léttur og með frekar fínu neti. Það getur skipt töluverður máli þegar veitt er út frá sandi eða af mikið grónum bakka að línan sé ekki að flækjast eða safna á sig óhreinindum sem draga úr hraða hennar í kastinu.

Skrifaðu nafnið þitt

Á hverju sumri sér maður annað hvort auglýst eftir týndu fluguboxi eða eiganda þess. Fyrir nokkrum árum síðan rakst ég á eitt svona munaðarlaust flugubox við Þingvallavatn. Ég auglýsti á öllum mögulegum miðlum eftir eiganda þess, en það gaf sig aldrei nokkur maður fram þannig að þetta box dagaði uppi hjá mér og nú trúlega löngu dottið í glatkistuna hjá mér. Ég á í alvöru glatkistu hérna í skúrnum þar sem ég safna öllu mögulegu afdönkuðu dóti sem tengist veiðinni.

Hvernig væri nú að merkja fluguboxin sín með nafni eða símanúmeri eða tölvupóstfangi, ef svo ólíklega vildi til að maður mundi nú týna því í sumar?

Óhefðbundið eða original

Flest allt það hnýtingarefni sem maður notar í dag kemur úr pakka og maður borgar einhverjum fyrir að hafa sorterað það, pakkað og komið því í búðina sem maður heimsækir. Ekki misskilja mig, sumt af því sem maður kaupir er ekki auðvelt að nálgast með öðrum hætti og því þægilegt að geta nálgast það með lítilli fyrirhöfn í næstu verslun. En, þegar í harðbakka slær og engar verslanir opnar þegar mann bráðvantar eitthvað, þá er hægt að útvega sér ýmislegt með óhefðbundnum leiðum.

Ágætt dub er til dæmis hægt að nálgast á næsta ketti, hundi eða í síunni í þurrkaranum. Svo má alltaf kíkja í prjónakörfu hjá góðum vini eða vinkonu og tæta niður eitthvert stoppugarn.

Svart dub efni?

Allir þekkja þetta með koparvírinn, hann leynist í næstum öllum raftækjum og rafmagnssnúrum, en færri hafa prófað að nota teygjur sem vöf í flugur eða þá taka snakkpokann og skera hann í fína renninga og nota í staðinn fyrir tinsel.

Efni í skott á flugu má finna víða. Í einhvern tíma hef ég nefnt hár úr málningarpenslum, gamalt taumefni, jafnvel einhverja grunsamlega girnisafganga af eldgömlu veiðihjóli. Svo má ekki gleyma því að hryggjarstykki úr fjöðrum, t.d. marabou eru ágætt skottefni.

Að finna fjaðri getur verið örlítið snúnara, fyrir flesta. Ég á reyndar mjög auðvelt með að finna áhugaverðar fjaðrir í væng eða hringvaf á flugu. Ég fer einfaldlega út í bílskúr og opna vasann á vestinu / jakkanum sem ég nota sem geymslu undir allar fjaðrirnar sem ég pikka upp í náttúrunni yfir sumarið. Þessi söfnunarárátta hefur alveg redda einhverjum flugum hjá mér.

Já, maður gerir ýmislegt annað en leggja árar í bát þegar maður er kominn í hnýtingargírinn og vantar eitthvað efni.

Allt er þegar þrennt er …

Mér hefur stundum verið legið á hálsi að fara fjallabaksleið að hlutunum. Þetta má alveg til sannsvegar færa, en ég hef þá mínar ástæður og stundum sé ég ekkert endilega ástæðu til að segja frá henni. Einhverju sinni var ég spurður að því á hnýtingarkvöldi, hvers vegna ég hnýtti sömu fluguna aldrei eins. Ég man ekki alveg hverju ég svaraði, en það var örugglega einhver hálfgerður útúrsnúningur. Á því augnabliki vildi ég bara halda ástæðunni fyrir mig.

Þannig er að þegar ég hnýti flugu í fyrsta skiptið, þá hnýti ég hana fyrst eins nærri hugmyndum höfundarins og mér er unnt. Í annað skiptið nota ég sömu hráefnin í hana, en hnýti þau með öðrum hætti. Í þriðja skiptið er ég vís með að skipta einhverju út, jafnvel tveimur efnum og nota eitthvað allt annað í staðinn, oftast eitthvað sem ég ræð betur við og þekki hvernig hagar sér þegar hnýtingarþráðurinn lendið á því.

Þetta gerir þrjár útgáfur, sú fjórða kemur síðan í kjölfarið þegar ég vel það besta úr þessum þremur eftir að hafa virt þær vandlega fyrir mér. Ég dreg enga dul á að ég vel gjarnan þá útgáfuna sem var mér einföldust í hnýtingu og ég er tiltölulega sáttastur við. Allt er þegar þrennt er, fullkomið í fjórða og það verður sú sem ég legg á borð fyrir fiskinn. Og svona rétt í lokinn, ég sé sjaldnast ástæðu til að upphefja endanlegu útgáfuna og skíra hana afbrigði af X, þetta er einfaldlega X eins og ég hnýti hana. Það eru náttúrulega til ýmsar reglur um afbrigðilegheit, meira að segja hvað maður verði að skipta út mörgum hráefnum til að geta kallar einhverja flugu afbrigði. Það situr í mér talan 3 þegar kemur að þessu, veit ekki alveg hvers vegna og eiginlega er mér alveg sama. Kannski kemur eitthvað meira um þetta síðar, hver veit nema það komi afrigði af þessari grein.

4 x original / 4 x útfærslur

Stundum er netið ekki nóg

Eins gott og netið er nú þegar kemur að því að fletta upp flugum til að hnýta, þá eru myndirnar stundum bara alls ekki nóg til að læra af þeim. Smáatriði, sama hve góðar lýsingar fylgja myndinni, leynast stundum á milli laga í flugunni og þá þarf eitthvað annað til.

Það hljómar ef til vill einkennilega að ráðleggja fluguhnýturum að fara út í búð og kaupa sér flugur, en stundum er það einfaldlega besta leiðin til að læra að hnýta ákveðna flugu. Það er bara eitthvað annað að geta velt flugunni á milli fingranna, setja hana undir stækkunargler og skoða nákvæmlega handbragðið.

Þetta er vitaskuld sett fram með þeim fyrirvara að sá sem hnýtti hafi virkilega kunnað til verka, ekki bara hnoðað einhverju saman eftir uppskrift, í akkorði og sparað í frágangi og fagmennsku. Eitt get ég þó sagt, frá því ég fór að laumast á barinn, þ.e. flugubarinn, þá hef ég séð mikla framför í vinnubrögðum þeirra flugna sem ganga undir nafninu verksmiðjuframleiddar flugur. Á sama tíma hef ég séð flugur sem keyptar hafa verið á netinu sem eru nánast ekki fiski bjóðandi, meira að segja sumar þeirra þannig úr garði gerðar að þær ná aldrei til fisksins, þær einfaldlega leysast upp í loftinu í fyrsta kasti.

Þræðarinn

Margir hnýtarar eiga svokallaða þræðara sem notaðir eru til að koma hnýtingarþræðinum í gegnum keflishölduna. Flestir þessir þræðarar eru gerðir úr stífum vír sem stungið er inn í hölduna að framan þar til lykkjan kemur út nær keflinu. Þeir sem eiga ekki slíkan þræðara og þeir sem vilja ekki eiga á hættu rispur í keramik eða koparfóðruðum höldum, notast einfaldlega við stuttan bút af taumaefni og stinga endum þess upp í gegnum rörið, smeygja hnýtingarþræðinum í lykkjuna sem myndast og draga herlegheitin í gegnum rörið. Einföld og örugg leið til að þræða hölduna.

Betur hnýtt, betri flugur

Það er ekki sjálfgefið að betur hnýttar flugur séu endilega betri. Ending þeirra verður mögulega meiri, útlit þeirra fallegra en hvorugt þessa segir endilega til um færni þeirra til að ganga í augun á fiskinum. Ég hef sagt það áður og reynt margoft að druslulegar, illa farnar flugur hafa stundum fært mér fleiri fiska heldur en þær óaðfinnanlegu og fallegu. En auðvitað er skemmtilegra að hnýta fallegar flugur, einhverjar sem gleðja augað og endast aðeins betur. Nú ætla ég að deila með lesendum einhverju af mínum óförum og þar með er ekki sagt að þeim sé lokið, ég stend mig oft og iðulega að því að gera sömu mistökin aftur og aftur.

Að læra að mæla lengd vængs á flugu er alls ekki eins erfitt og ætla mætti. Flestar vængjaðar flugur fylgja ákveðinni formúlu í lengd vængjar. Lengd vængs á votflugu má finna hérna og lengd vængs á straumflugu má finna hérna. Lykillinn í þessum lengdarmælingum er lengd króksins sem er notaður. Með tíð og tíma ættu þessi hlutföll að festar í kollinum og þá er maður tiltölulega fljótur að mæla hráefnið í vænginn á leggnum og eiga það jafnvel tilbúið þegar kemur að því að hnýta hann niður.

Hráefni sem fest er niður með jöfnum þrýstingi allra vafninga er líklegra til að sitja kyrrt þar sem það á að vera, sama á hverju gengur. Þegar ég náði leikni í halda jöfnum þrýstingi / tregðu í keflishöldunni, þá urðu vafningarnir jafnari, þéttari og umfram allt öruggari. Þegar svo hógværðin bættist við, þá urðu flugurnar fyrst áferðafallegri. Hógværð í hnýtingum fellst fyrst í því að nota fáa og örugga vafninga, færri hnúta og betri hnúta eftir hvert hráefni og síðast en ekki síst, fáa og fallega vafninga við og í haus til að ljúka flugunni.

Þetta tengist með beinum hætti því að treysta því sem þegar er gert. Það tók mig töluverðan tíma til að treysta þessum mjóa, viðkvæma þræði sem ég var að vinna með, hvað þá þeim endahnútum sem ég hafði þegar sett á fluguna. Þetta vantraust varð til þess að ég setti tvo, þrjá vafninga í viðbót á hausinn og hnýtti aftur endahnút og þar með var nettur hausinn farinn.

Hnýtt í tímaþröng

Það eru ekki allir sem hafa ótakmarkaðan eða nægan tíma til þess að fylla á boxin sín í vetur. Því miður geta óþarfa hlutir og athafnir sem tengjast veiði ekki nokkurn skapaðan hlut stolið af þér tímanum sem annars færi í að fylla á boxin. Það eru til ýmsar leiðir til að flýta fyrir því að ná að fylla á boxin, sumar góðar og gildar á meðan aðrar eru beinlínis bara kjánalegar.

Byrjum á kjánalegu leiðunum, fyrst þeirri sem ég leyfi mér að úthluta þeim vafasama heiðri að vera sérlega kjánaleg; slepptu því bara að hnýta og keyptu áfyllingu á boxið þitt. Einmitt, og missa af öllu gamninu? Ég segi nú ekki meir.

Önnur kjánaleg leið sem útvöldum veiðimönnum stendur til boða er aðeins kjánaleg að hálfu leiti; fáðu góðan vin til að hnýta fyrir þig. Þessi leið er aðeins kjánaleg fyrir annan/annað ykkar, þig. Sá sem hnýtir fyrir þig græðir alla ánægjuna og fær ómælda útrás fyrir sköpunargleðina á meðan þú getur bara notið þess að raða flugunum í boxið þitt þegar þær eru tilbúnar. Ill skárri kjánakosturinn ef þú átt ekki eina einustu stund aflögu til að hnýta sjálfur.

En það eru til nokkrar raunhæfar leiðir til að flýta aðeins fyrir áfyllingu fluguboxanna. Fyrst skal telja öruggu leiðina. Hún fellst í því að velja þér flugur sem þú þekkir vel, hefur hnýtt áður og hefur þokkalegt vald á að hnýta. Með öðrum orðum, nærð upp ágætum hraða og afkastar einhverjum tugum stykkja á góðu kvöldi í stað þess að eyða helmingi tímanns í að skoða uppskriftir að nýjum flugum eins og þeim sem finna má á þessari síðu.

Svo má líka stytta sér leið, sleppa einhverjum smáatriðum í flugunni sem taka óþarflega langan tíma. Þótt flugan sé ekki alveg 100% eins og höfundur hennar hefur ætlað henni, þá er alls ekki þar með sagt að hún veiði neitt síður. Stundum er einfaldara líka miklu betra. Ef þú trúir mér ekki, prófaðu að skera aðeins niður í hráefninu, sleppa þessu erfiða og stytta þér jafnvel leið með því að nota tilbúið búkefni í stað þess að vefja hverju laginu á fætur öðru til að ná ákveðnu þvermáli eða útliti.

Að herma eftir Henry Ford er líka góð leið til að auka afkastagetuna í hnýtingum, búðu til færiband. Þetta er kannski einfaldasta leiðin til að spara tíma, en mér finnst hún ekkert endilega skemmtileg. Þessi leið fellst í því að taka til það hráefni sem þú þarft í allar þær flugur sem þú ætlar að hnýta af ákveðinni tegund og raða á borðið. Svo kemur að partinum sem mér finnst svo leiðinlegur; byrjaðu á því að setja kúlu á alla krókana sem þú ert búinn að taka til. Næst þekur þú hvern krókinn á fætur öðrum með hnýtingarþræði og festir niður skottið. Þar næst tekur þú dub efnið eða burstann og festir niður við skottið á öllum flugunum. Þá fyrst er komið að því að taka búkefnið, festa það niður og vefja fram að kúlunni, hverja fluguna á fætur annarri. Og þannig heldur þú áfram þar til þú ert kominn með allar flugurnar tilbúnar, alltaf sama handbragðið þangað til þær eru allar tilbúnar á svo til sama tíma. Einhverra hluta vegna finnst mér alltaf skemmtilegra að setja fullbúna fluguna í svampinn eða korktappann áður en ég byrja á þeirri næstu.

Svo er það reyndar þetta með þörfina á fjölda flugna, stundum er hún svolítið heimatilbúin og aðeins til í kollinum á mér. Það hefur alveg komið fyrir að ég hef hnýtt einfaldaðar útgáfur af flugu og þá aðeins í takmörkuðu upplagi til að prófa. Að vera með einfalda flugu í farteskinu sem virkar, það gefur alveg færi á að vera með einmitt hráefnið í hana í hnýtingartöskunni og taka hana með sér í veiðiferðina. Þá getur maður smellt í þær flugur sem vantar á örskotsstund, næstum sama hvar maður er.

Vatnsglas

Það er gott ráð að vera með kalt vatn í glasi á hnýtingarborðinu, svo lengi sem það fær að standa þar í friði. Örlítið vatn á fingurgómana kemur sér ágætlega til að ná betur utan um hnýtingarefnið, forma marabou fjaðrir og lagfæra bilaðar fjaðrir. Svo virkar vatnið ágætlega til að afrafmagna tinsel og flash strimla þannig að þeir hætti að krullast upp, bara væta fingurna og renna efninu á milli tveggja fingra.

Sagan af Moppunni

Ein af þeim flugum sem hafa skotist upp á stjörnuhimininn í fluguveiðinni er Moppan eða The Mop Fly sem kom fram á sjónarsviðið undir lok síðustu aldar vestur í Bandaríkjunum. Flestir veiðimenn og hnýtarar þekkja þessa flugu í einhverri þeirri mynd sem hún hefur tekið á sig frá því hún kom fyrst fram. Höfundur flugunnar er Jim Estes sem búsettur var á þeim tíma í Norður Karólínu. Að sögn er Jim sérstaklega uppátækjasamur hnýtari, fer ótroðnar slóðir og leitaði hráefnis á ólíklegustu stöðum. Efnið í Moppuna fann hann í s.k. Dollarstore, fannst það spennandi og prófaði það þegar heim var komið.

Upphaflega hnýtti Jim þessa flugu í ljósgrænum lit til að líkja eftir s.k. Sourwood ormi sem er algengur austanvert í Bandaríkjunum. Vissulega voru til nokkrar eftirlíkingar af þessum ormi í flugulíki, en Jim þótti þær óþarflega flóknar í hnýtingu og leitaði leiða til að einfalda hana. Það má fullyrða að mikið einfaldari gæti flugan ekki orðið.

Það er ákveðin tenging á milli Squirmito flugunnar og Moppunnar, þótt mörgum finnist sú tenging heldur léttvæg. Báðar falla þær í þann flokk sem höfundar þeirra kalla Trash flies eða Rusl-flugur, þ.e. þær eru hnýttar úr efni sem finnst víða og er ekkert sérstaklega ætlað til fluguhnýtinga, gjarnan eitthvað sem verður afgangs eða er ónýtt til sinna upprunalegu nota. Annað eiga þær sameiginlegt, þær hafa báðar lent á milli steins og sleggju þegar kemur að kærumálum í fluguveiðikeppnum, reyndar þeirri sömu með nokkurra ára millibili.

Sjálfur var ég fyrir mörgum árum afar trúr þessari flokkun flugunnar, þ.e. að hún væri rusl-fluga og hnýtti hana úr þykkum pípuhreinsara sem mér áskotnaðist sem afgangar einhvers föndurs á mínu heimili. Illu heilli voru þessir pípuhreinsarar aðeins í æpandi rauðum, bláum og grænum litum og ég veiddi aldrei neitt á þær flugur. Minni afbrigði sem ég hnýtti úr venjulegum pípuhreinsurum gáfu mér jafn marga fiska. Það er greinilega ekki sama hvaða rusl maður notar.

Eftir að flugan komst í hámæli og naut sífellt meiri og meiri vinsælda, þá urðu uppgrip í moppubransanum í byggingavöruverslunum vestan hafs. En það leið töluverður tími þar til þekktir fluguframleiðendur bitu á agnið. Nokkrir þeirra vildu hreint ekki sjá þessa flugu í sínum röðum, höfðu enga trú á þessari local flugu frá Karólínufylki. Það var ekki fyrr en löngu síðar að þessir framleiðendur tóku fluguna upp á sína arma og hófu framleiðslu og sölu á henni. Þeirra á meðal voru Umpqua og Montana Fly Company sem þannig misstu af mesta æðinu, en selja hana í dag í fjölda útfærslna.

Moppan líkir ágætlega eftir lirfu- og púpustigi fjölda skordýra og er hreint engin local fluga vestur í Bandaríkjunum lengur. Í dag finna hnýtarar hráefnið í þessa flugu í vel flestum verslunum, þar á meðal byggingavöruverslunum þar sem hægt er að kaupa lífstíðar lager af moppuþráðum, meira að segja í nokkrum mismunandi litum í einni og sömu moppunni. Nokkrir minni framleiðendur skúringamoppa brugðust við aukinni eftirspurn á sínum tíma og tóku upp á því að blanda saman bómullar- og fiberþráðum í ýmsum litum í moppurnar sínar og juku þannig sölutölur verulega. Það má því segja að moppuframleiðendur hafi stutt við bakið á hnýturum löngu áður en framleiðendum hnýtingarefnis datt í hug að bjóða staka moppuþræði til hnýtinga.

Í dag finnst þessi fluga í öllum mögulegum litum og útfærslum og kjaftasagan segir að þeir sem eiga lager af þessum flugum þurfi aldrei að kvíða aflatregðu.

Sagan af Squirmy

Gamlar fréttir geta verið skemmtilegar, sérstaklega þegar maður les þær sem nýjar í dag. Ég var eitthvað að gauka á netinu í haust í leit að ítarefni fyrir smá greinarstúf sem ég var með í smíðum og þá datt ég niður á frétt um meintan vafasaman sigur Bandaríska unglingalandsliðsins á heimsmeistaramótinu í fluguveiðum. Greinin fjallaði um yfirburðastöðu liðsins sem talin var felast í Squirmy Wormy. Sitt sýndist hverjum um þessa flugu og það hvort leyfa hefði átt liðinu að nota þessa óþekktu jaðar-flugu. Ég staldraði aðeins við þessa athugasemd og fannst hún svolítið einkennileg, hafa ekki allir séð þessa flugu? Var hún ekki afhjúpuð á Íslandi sem leynivopnið árið 2018? Haldið ykkur nú fast; þessi grein sem ég var að lesa var frá árinu 2014 og þá hafði þessi umdeilda fluga þegar verið í fluguboxum veiðimanna í Norður Karólínu í á fjórða ár.

Nú verð ég að játa að ég tengdi ekki alveg strax að ég hef um árabil fylgst með höfundi þessarar flugu án þess að gera mér grein fyrir því sérstaklega. Þessi hnýtari, kastkennari, leiðsögumaður og fyrrum ambassador Orvis heitir Dave Hise, á og rekur Casters Flyshop vestur í Bandaríkjunum og hefur sent frá sér fjölda greina, skrifað í félagi við aðra nokkrar bækur og bæklinga um fluguveiði. Á sínum tíma, upp úr 2010 fór Dave ekkert sérstaklega leynt með tilraunir sínar með gúmmíteygjur og úr varð flugan Squirmito sem sver sig heldur betur í ætt San Juan orma sem Dave hefur útfært á ýmsa vegu. Dave hefur það orð á sér að vera einhver framsæknasti hnýtari vestan Atlantsála og fer gjarnan ótroðnar slóðir í hnýtingum og sjálfur telur hann sig vera ókrýndan konung Trash flies og vísar þar til áráttu sinnar að nota óhefðbundið efni í flugur, eins og t.d. að rekja upp gúmmíbolta og nota teygjurnar úr honum í flugu, þannig varð Squirmito til. Hvenær farið var að nota heitið Squirmy Wormy veit ég ekki, ég veit bara að Dave stendur nákvæmlega á sama um nafn flugunnar og hefur ekki gert minnstu tilraun til að sækja um einkaleyfi á henni, frekar en nokkurri annarri flugu sem hann hefur soðið saman.

Notkun flugunnar sprakk út í Evrópu eftir kæru Tékkneska landsliðið sem fór fram á að flugan yrði bönnuð í veiðikeppnum eftir fárið sem hún olli 2014. Sjálfur varð ég ekki var við þessa flugu hér heima fyrr en árið 2017 hjá nokkrum framúrstefnuhnýturum sem voru til í að prófa allt.

Svona flugur koma reglulega fram, flugur sem sprengja samfélagsmiðla og veiðiblogg. Menn skiptast í andstæðar fylkingar, með og á móti. Sumir beinlínis elska að hata þessa flugu, telja hana ómerkilega gervibeitu sem eigi ekkert skylt við flugur eins og þær eiga að vera. Aðrir benda á að það sé ekki til neinn staðall yfir flugur, allt sé leyfilegt og ef fluga veiðir, þá sé ekkert sem heitir að banna hana eða hægt sé að banna mönnum að kalla kvikindið flugu. Það er svo allt annar handleggur hvort mönnum þykir þessi fluga falleg, veiðileg eða yfir höfuð fiski bjóðandi. Hún er í það minnsta mjög óhefðbundin, en þó ekki. Eins og áður er getið, þá var höfundur hennar að leika sér að San Juan orminum þegar hún varð til og hún sver sig alveg í þá ætt.

Það verður samt ekki af þessari flugu tekið að hún virkar mjög vel undir vissum kringumstæðum, að sögn. Vissar kringumstæður eru reyndar mjög teygjanlegt hugtak (ég bara varð að nota þetta hérna). Flugan er frekar auðhnýtt og afar einföld í uppbyggingu, nokkuð sem fellur fiski yfirleitt vel í geð. Og þegar talað er um fiskinn, þá sverja margir veiðimenn að hún virkar í allan fisk; silung og lax.

Einhverra hluta vegna byrjuðu íslenskir veiðimenn helst á að nota þessa flugur í straumvatni en reyndu hana lítið í vatnaveiði. Kannski eru veiðimenn í straumvatni einfaldlega nýjungagjarnari heldur en íhaldssamir vatnaveiðimenn, en upphaflega var hún nú meira notuð í vötnum Norður Karólínu heldur en straumvatni. Þrátt fyrir allar deilur sem þessi fluga hefur valdið, þá eru nú mestar líkur á að hún teljist orðið til flugna og veiðimenn eru væntanlega hættir að pukrast með hana, meira að segja innan um hreintrúarmenn í fluguhnýtingum.

Berrassaðir krókar

Það má eflaust misskilja þessa fyrirsögn á ótal vegu, en það breytir því ekki að berrassaðir krókar eru hin mestu ódó þegar kemur að fluguhnýtingum. Það er frekar erfitt að klæða flugurnar í almennileg föt ef krókurinn er ekki kominn í nærbrækurnar.

Það að vefja legg króksins með hnýtingarþræði frá auga, aftur að bug og aftur til baka er eiginlega eins og klæða krókinn í nærfötin áður en maður setur hann í samkvæmisfötin. Gott undirlag úr hnýtingarþræði skapar stamt undirlag fyrir það hnýtingarefni sem síðar kemur. Þetta undirlag auðveldar ekki aðeins hnýtingarnar, það eykur viðloðun efnisins við krókinn, ekki síst ef maður setur eins og einn dropa af lími eða lakki á milli laga. Samspil þéttra vafninga og líms eykur endingu flugunnar til mikilla muna.