Ýmislegt og allskonar um flugur, veiðistaði og stangveiði almennt.
Meðal efnis í nýjasta This is fly má nefna grein um Mark Rauschenberger, fluguveiðimann og hnýtara. Annars er flest af efninu í þessu tölublaði að mestu ættað í grend við miðbaug jarðar og töluvert fjallað um veiði á framandi fiskum sem ég kann ekki að nefna.
Það kveður við nokkuð annan tón í nýjasta tölublaði Flyfishers Inc. Þetta Ný-Sjálenska tímarit hefur lengi verið á leslistanum mínum, enda umhverfi veiðimanna þar og fiskarnir sem þeir glíma við ekki svo frábrugðið okkar hér á Íslandi.
Höfundur:
Það er langt því frá að þær flugur sem spretta af minni hnýtingarþvingu séu einhver listaverk en þær eru alls ekki þær verstu sem hafa sést, þó ég segi sjálfur frá. Ég fylgist með mörgum hnýturum á veraldarvefnum og í tímaritum og smátt og smátt hefur maður tekið ástfóstri við handbragð nokkurra þeirra, ekki endilega hvaða flugur þeir hnýta, heldur hvernig þeir hnýta. Þetta eru snillingar í sínu fagi, nákvæmir í vinnubrögðum og hreinn unaður að horfa á afrakstur þeirra. Þessum hnýturum hrósar maður, spyr þá ráða um aðferð eða handbragð og þeir svara yfirleitt uppbyggilega eins og sönnum heiðursmönnum og konum er lagið.
Mér hefur líka þótt áhugavert að fylgjast með nokkrum hnýturum sem ég hef talið vera byrjendur. Sumir þeirra eru duglegir að pósta myndum af flugunum sínum, aðrir eitthvað feimnari eða á ég að segja; þeir veigra sér við að sýna verkin sín. Ég skil sumar þessara hnýtara mæta vel því sumar athugsemdir (komment) sem settar eru við myndirnar eru heldur óvægnar. Reyndar bíður mér svo í grun að einhverjar þeirra séu meira settar fram í gríni heldur en alvöru, en stundum er erfitt fyrir ókunnugan að gera sér grein fyrir glensinu á milli vina.
Ég varð eitt sinn vitni að því að hnýtari setti mynd af flugu á spjallsíðu og fékk einstaklega alúðleg viðbrögð við henni. Reyndir hnýtarar gáfu honum ágæt ráð um breytingar sem hann gæti gert, hlutföll eitthvað einkennileg, hausinn heldur stór, vængur allt of stuttur o.s.frv. Eftir þrjár ábendingar kom heldur snubbótt svar frá unga hnýtaranum; Mér finnst hún fín svona!. Æ, þarna brást einhverjum bogalistinn í ábendingum, hugsaði ég og renndi yfir það sem skrifað hafði verið. Ég fann að vísu ekkert særandi eða dónalegt, allt uppbyggilegar athugasemdir sem ég sjálfur hefði þegið þegar ég var að byrja að hnýta. Engu að síður lét ungi hnýtarinn ekki við þetta svar sitja, heldur fjarlægði fluguna af spjallsvæðinu og hefur ekki átt innlegg þar síðan.
Ég veit aftur á móti að þessi fyrrum ungi hnýtari er enn iðinn við kolann. Hann hnýtir mikið, veigrar sér ekkert við að hnýta heilu seríurnar af þekktum silunga- og laxaflugum, en því miður eru margar þeirra ennþá heldur óásjálegar. Auðvitað skiptir mestu að hann sé sáttur við sínar flugur, en hefði hann ekki nema tekið örlítið mark á ábendingunum, þá væru flugurnar hans í dag örugglega snöggtum fallegri á að líta. Mikið vildi ég að ég hefði fengið þær ráðleggingar sem honum voru boðnar hér um árið, þá væri ég ekki með hálfan vegginn í horninu mínu fullan af ljótum flugum. Ég vona að tími hreinskilni og vinsamlegra athugasemda sé ekki liðinn, það væri synd ef reyndari hnýtarar hættu að leiðbeina þeim ungu og óreyndu. Og að sama skapi, þá hvet ég byrjendur til að taka fagnandi ábendingum sem þeim eru boðnar, það getur verið erfitt að kyngja þeim til að byrja með, en það borgað sig margfalt þegar fram líða stundir.
Höfundur:
Höfundur:
Það hefur væntanlega ekki farið framhjá neinum að Veiðikortið 2017 er lent. Sem fyrr eru 35 vötn á kortinu, eitt fellur út og eitt nýtt kemur inn frá því í fyrra. Eflaust sakna einhverjir Meðalfellsvatns af kortinu, ég er sannanlega einn þeirra og þarf nú að finna mér nýtt fyrsta vatn vorsins þar sem ég get vaðið krapa og skautað á ís upp úr 1.apríl.
Nýliðinn á kortinu er Berufjarðarvatn í Reykhólahreppi. Þótt vatnið sé nýtt á kortinu er óhætt að segja að fá vötn eiga sér jafn langa sögu af veiði eins og Berufjarðarvatn og Alifiskalækur sem í það rennur að suðvestan. Í Þorskfirðingasögu er frá því sagt að ungir menn þar í sveit hafi verið frumkvöðlar í fiskirækt, væntanlega einhverjar elstu heimildir um silungseldi sem um getur á Íslandi. Tóku menn fisk úr vatninu og settu í lækinn og gerðu góða veiði þar á eftir. Úr Berufjarðarvatni rennur Kinnastaðaá til Hóps sem gengur inn úr Þorskafirði.
Með tilkomu Berufjarðarvatns hefur orðið til skemmtilegur veiðislóði sem hefst að sunnan í Haukadalsvatni í Dölum þaðan sem maður getur skotist yfir í Berufjarðarvatn í Reykhólasveit. Þaðan er svo einstaklega falleg leið inn að Vatnsdalsvatni í Vatnsfirði og ef menn kjósa að fara örlítið lengra eru örfáir kílómetrar í Sauðlauksdal og Sauðlauksdalsvatn við Patreksfjörð. Þetta gæti orðið skemmtilegt ferðalag næsta sumar og ekki þarf að hafa með sér ógrynni matar, því öll þessi vötn hafa gefið ágætlega og jafnvel betur en það, hin síðari ár.
Höfundur:
Stórt er ekki endilega alltaf betra, en þegar kemur að fluguhjólum verð ég víst að taka undir með þeim sem mæla frekar með stórum hjólum, þ.e. large arbor hjólum. Vissulega eru þessi hjól oft svolítið meiri um sig heldur þau smágerðu með litlu miðjunni, small arbor. Það gefur augaleið að línuspólan þarf að vera aðeins meiri um sig ef miðjan er stærri þannig að öll línan með undirlínu komist fyrir. Hin síðari ár hefur reyndar örlað á því að ofvöxtur hafi hlaupið í sum þessara hjóla þannig að nærri liggur að finna þurfi annað einkenni á þau heldur en large, en það er önnur saga.
Stærsti kostur large arbor hjóla er vissulega sá að línan leggst inn á þau í víðari hring þannig að minni líkur eru á að hún dragist út af þeim í einni krullu, gormi sem oft verður til trafala í kasti. En það er einnig annar kostur sem er ekkert síðri og vert er að nefna. Þegar línan spólast í víðari hring inn á hjólið verða hringirnir færri á hjólinu. Nei, ég er ekki að tala um þann kost að menn séu fljótari að spóla inn á large arbor heldur en mid- eða small arbor hjól. Með færri hringjum af línu á hjólinu eru færri lög af línu sem óhreinindin geta tekið sér bólfestu í heldur en á smærri hjólum.
Vissulega eru alltaf dagsdagleg óhreinindi sem flækjast fyrir manni í veiði; slý, gróðurleifar og sandur. En þetta er í flestum tilfellum einfalt að losa sig við sé klút brugðið á línuna annað slagið og hún dregin inn í gegnum hann. Verra mál getur verið þegar þessi óhreinindi fá að liggja óáreitt inni á fluguhjólinu, þorna og éta sig fasta á línuna. Þá getur þurft eitthvað meira til heldur en rakan klút. Svo er það blessaður jarðvegurinn, sá sem hefur óvart spólast inn með línunni þegar tekið er saman í lok dags. Smágerð sandkorn, jafnvel einfalt þjóðvegaryk getur farið illa með línukápuna ef það fær að liggja inni á hjólinu einhvern tíma. Þá er kostur að vera með færri hringi af línu á hjólinu, það þýðir færri sandkorn. Þetta er mögulega eitthvað sem menn vilja hafa í huga þegar þeir setja eitthvað á jólaóskalistann á næstunni.
Höfundur:
Eitt er það vefrit sem ég bíð alltaf spenntur eftir að glugga í. Það kemur alltaf út á sama tíma árs og ég hef sagt að það marki upphaf jólabókaflóðsins á hverju ári í mínum huga. Auðvitað er ég að tala um fylgirit Veiðikortsins sem nú er komið fyrir sjónir okkar netverja, vandað og glæsilegt rit að venju.
Í nýjasta tölublaði Angles Edge má finna ágæta grein Fred og Judy-Jones Fraikor um heimsókn þeirra til Íslands s.l. sumar. Eflaust hafa einhverjir áhuga á þeirri grein, alltaf gaman að því þegar Ísland kemst í erlendu pressuna. Meðal staða sem þau heimsóttu var Hólaá, Varmá og Þingvallavatn og auðvitað er Veiðikortsins getið.
Síðast en ekki síst er komið út nýtt tölublað af Southern Trout. Alltaf eitthvað áhugavert að finna þar. Meðal annars nokkur ráð fyrir þá sem enn eiga eftir að ganga frá veiðigræjunum sínum í geymslunni fyrir veturinn.
Höfundur:
FOS 