Kannski er það aðeins mín eigin upplifun eða þá að veiðimenn eru almennt farnir að slaka meira á við veiðarnar og læra að njóta þeirra. Auðvitað eru til þeir veiðimenn sem veiða aðeins aflans vegna, en ég er aðeins að færast frá magninu að lifuninni. Í sumar sem leið stóð ég sjálfan mig að því að una nokkuð sáttur við fáa fiska í hverri ferð svo fremi mér tækist að gera vel það sem ég var að dunda við; mýkri köst, nýjar flugur, nýir staðir. Nú kann einhver að segja sem svo að þetta sé allt ein stór afsökun fyrir lélegum aflabrögðum, en svo er nú ekki. Ég og veiðifélagi minn áttum margar góðar aflahrotur í sumar og gátum leyft okkur að slaka á og prófa ýmislegt eftir að mestu græðginni var svalað.

Hvort um sig leyfðum við okkur að líta upp frá vatnsfletinum þótt það kostaði mögulega að missa af naumri töku bleikjunnar, virða fyrir okkur hlíðina hinum megin við vatnið, fylgjast með hvítum skýjum við sjóndeildarhringinn eða leik ljóss og skugga á vatninu. Þrátt fyrir síðbúna sumarkomu reyndist sumarið fallegt eins og endranær og veiðiferðirnar almennt í blíðu þótt sumstaðar hafi blásið meira en annars staðar. Veiðimennska á Íslandi bíður okkur veröld sem gefst ekki víða, njótum og tökum með okkur ímynd hennar að hnýtingarborðinu í vetur þannig að afraksturinn verði í samræmi við hana.