Í grunninn erum við alltaf að tala um fjórar tegundir flugna; púpur, votflugur, þurrflugur og straumflugur þó skilin á milli þeirra séu nokkuð föl á köflum. Þegar ég var að byrja fluguveiðar vöfðust svolítið fyrir mér allir frasarnir og týpurnar sem var að finna í bókum, á netinu og manna í millum. Til að einfalda mér málið tók ég þann pól í hæðina að horfa á flóruna í fjórum flokkum eftir því hvernig við veiðum fluguna. Svei mér ef ég heyri ekki strax einhver fussa og sveia mér fyrir einfeldnina, en svona lít ég á dæmið:
- Púpuveiðar snúast um að veiða við botninn með flugum sem eiga að líkja eftir skordýrum á púpu- og lirfustigi. Oftar en ekki er um þyngdar flugur að ræða eða léttari sem veiddar eru með eða án sökktaums.
- Veiðar með votflugu hafa látið töluvert undan síga í samkeppninni við púpurnar hvað vinsældir varðar, en virðast þær þó vera að sækja í sig veðrið eftir nokkur mögur ár. Votfluga á að líkja eftir skordýri sem hefur eða er við það að klekjast út rétt undir eða við yfirborð vatnsins.
- Að veiða með þurrflugu heldur ennþá velli sem vinsælasta aðferðin við fluguveiðar ef eitthvað er að marka svo kölluð gentleman’s flugublogg. Ég verð nú samt að viðurkenna að ég verð meira var við púpu- og straumfluguveiðar heldur en þurrflugurnar sem eiga að líkja eftir fullvaxta skordýrum á yfirborði vatnsins.
- Straumflugur eru afskaplega víðfeðmur flokkur sem í flestum tilfellum líkir eftir syndandi fæðu fisksins eða akkúrat engu sem finnst í náttúrunni og er eingöngu hannað til að vekja forvitni fisksins. Léttar, þungar, daufar og litríkar sem eru veiddar á öllu dýpi, allt frá botni og upp að yfirborði vatnsins.
Í smærri vötnum og þar sem vindur hefur umtalsverð áhrif á umhverfingu yfirborðsins á móti þyngra vatni á botninum, þá getur veiði undan vindi verið alveg eins spennandi. Þegar vindurinn hefur náð að mynda hringstreymi á milli yfirborðs og botns, nær dýpri straumurinn að róta upp æti við bakkann hlé megin, ekki ósvipað og gerist á yfirborðinu áveðurs. Botnstraumurinn er að öllu jöfnu þyngri heldur en aldan á yfirborðinu. Hans gætir því ekki eins fljótt og öldunnar, en varir þeim mun lengur eftir að lægir. Þannig er það að bakkinn undan vindi gefur oft ágætlega eftir goluþytinn þar sem gruggið (ætið) er lengur að setjast þeim megin í vatninu og veiði því oft með ágætum á þeim slóðum.
Froða á yfirborði vatns, hvort heldur í straumi eða á lygnu getur gefið okkur töluverðar upplýsingar ásamt því að aðstoða okkur við veiðarnar.
Kaldhæðnislega svarið er; Í vatninu. Fiskur finnst að hámarki í um 10% vatnsins. Þessi einfalda staðreynd segir okkur að það sé frekar ólíklegt að við veiðum eitthvað ef við einfaldlega mætum á svæðið, hugsana- og athugunarlaust. Það er svo einfalt að við veiðum ekki fisk þar sem enginn fiskur finnst. Við verðum að snúa á líkurnar og nýta okkur allar vísbendingar um þá staði sem fiskur getur haldið sig á:
Þegar maður hefur orðið var við fisk, eða þykist í það minnsta vita af honum, en hann sýnir flugunni engan áhuga, þá vaknar spurningin; Hve oft á ég að reyna áður en ég skipti um flugu?
FOS 