Það er ekki alltaf að haustið kemur svona hægt og hljótt. Mér skilst að mánuðurinn sem er að líða hafi slegið einhver blíðumet þegar á fyrstu dögunum og síðan þá hefur hann verið eintóm uppbót á sumarið. Reyndar er það víst svo að vitarnir á Veðurstofunni telja september til síðsumars, ekki hausts og það getur náttúrulega skýrt alla þessa blíðu.

Hvað um það, veðurspá helgarinnar hljóðaði upp á ýmist tilbrigði við dásamlegt veður og því þótti tilvalið að taka annan dag helgarinnar frá fyrir veiðiferð. Hvert? Þangað sem spáin vísaði manni, svo einfalt var það nú; Hlíðarvatn í Hnappadal.

Eftir að hafa endurheimt veiðifélaga minn á sunnudagsmorgun úr klóm mannræningja sem bar að dyrum á mínu heimili á laugardag, var þessi líka fallega morgunbirta nýtt til að renna fyrir Hvalfjörð og Hafnarfjall, vestur á Mýrar og inn Hnappadalinn. Þegar okkur bar að garði var hin óbrigðula norðaustanátt upp á sitt besta og jafnvel aðeins meira en það. Við ákváðum því að byrja undir Stekkjarholti (þeim sem ekki eru staðkunnugir er bent á ágætis kort af vatninu sem má finna hérna) í þeirri von að vindurinn væri eitthvað spakari þar um slóðir heldur en undir Fellsbrekku. Ég ætla nú ekki að segja að sú von hafi átt sér stoð í raunveruleikanum, en við reyndum nú samt fyrir okkur dágóða stund og annað okkar uppskar í það minnsta eitthvað af narti, áhugalaus að vísu en nartað samt.

Þegar vind tók að lægja færðum við okkur á gamalkunnar slóðir undir Fellsbrekkur og út á Rifið. Já, það er víst rétt að taka það fram að Hlíðarvatn í Hnappadal er komið aftur. Það brá sér í smá frí síðla sumars, hvarf næstum með öllu en er nú komið aftur og það flýtur meira að segja (næstum) yfir Rifið á kafla. Við vorum ekki búin að vera lengi að þegar félaga okkar úr veiðifélaginu bar að garði, vindbarinn í meiralagi og hann ásamt félögum sínum búinn að fá alveg nóg af strekkinginum skammt sunnan Heydals. Það sem mér fannst ennþá goluskítur var bara blíða í hans augum.

Við þræddum okkur fyrir Rifið og reyndum hinar ýmsu flugur, glötuðum töluverðum fjölda þeirra en eins og veiðifélagi minn orðaði það; Þú verður nú að hafa eitthvað að gera í vetur. Eftir smá kaffipásu töltum við inn undir Fellsbrekku og böðuðum nokkrar flugur til viðbótar og þar setti ég í eina fiska ferðarinnar. Sá var nú ekki til að hafa mörg orð um, fallegur þó með eindæmum og fékk líf. Ég hef hugsað mér að að vitja hans aftur næsta vor, tæpt að ég nái því þetta sumarið því vatnið lokar jú í dag 30. september.

Veiðifélagi minn hélt uppteknum hætti og glataði öllum þeim flugum sem stöldruðu augnablik við á taumendanum hjá henni. Ég fór að sjá sæng mína útbreidda og í huga mér var fjöldi hnýtingarkvölda framundan kominn vel á þriðja tug, þannig að ég lagði það ofurvarlega til um fimmleitið að við segðum þetta bara gott, tækjum okkur saman og héldum heim á leið.

Þessi tillaga var samþykkt, en fátt var nú rætt á meðan við gengum frá græjunum. Það var reyndar ekki fyrr en við vorum komin inn á Heydalsveg að það heyrðist hljóð úr horni; Það hefði nú verið gaman að fá eins og eina töku. Svo mörg voru þau orð og ekki fleira sagt í bili. Hvort þetta verður síðasta ferð okkar félaganna þetta sumarið, haustið eða hvað sem þessi árstíð annars heitir, veit ég ekki. Ég er í það minnsta ekki búinn að pakka græjunum niður og enn eru örfáar flugur eftir í einhverjum boxum.