Einn af mörgum kostum Veiðikortsins er að það er hægt að skjótast í vötnin þegar manni hentar og víða er ekki lengra á milli vatna en svo að maður getur slegið saman einum bíltúr í veiðiferð í tvö eða fleiri vötn. Þetta gerðum við veiðifélagarnir til dæmis á heimleið okkar úr Hraunsfirðinum á sunnudaginn, við skutumst inn í Hítardal og freistuðum þess að ná einhverjum fiskum áður en Hítarvatn hverfur enn meira en orðið er. Það er óhætt að segja að það hefur lækkað verulega í vatninu í yfirstandandi þurrkatíð, það vantar á að giska 1.5 metra í vatnið frá því ég kíkti á það í byrjun júlí.

Eftir glampandi sól og hita í Hraunsfirðinum var bara hressandi að fá smá golu í andlitið í Hítardal og þræða ströndina austan Hólms þar sem nokkrir fiskar gerðu sér dælt við flugurnar okkar. En bæði bleikjur og urriðar voru í smærri kantinum og fengu því tækifæri til að stækka aðeins meira.

Við kíktum rétt aðeins inn í fyrstu víkina í hrauninu, en fiskurinn virtist hafa yfirgefið þá vík, trúlega leitað lengra inn í hraunið enda ekki mikið við að vera á grynningunum fram undan víkinni. Grynningarnar teygja sig lengst, lengst út í vatnið þannig að það má vaða töluvert út í vatnið þangað til dýpra vatni er náð þar sem fiskurinn gæti leynst í sólskininu og hitanum.

Til að vera með í trendi sumarsins, þá bara varð ég að taka eina tásumynd við bakka Hítarvatns áður en við héldum ferð okkar áfram til byggða. Það er alltaf jafn frábært að heimsækja Hítarvatnið, hver veit nema maður taki eins og eina dagsferð inn að vatninu fyrir lok mánaðarins þegar veiðitímanum það lýkur.