Ég lét þau ummæli falla um daginn að veður væri hugarástand. Ef svo væri, þá voru skapsveiflurnar töluverðar í Selvoginum síðustu tvo daga. Einstaka sólarglæta, norð-austan strekkingur, austar gola, logn, sunnan andvari, skýjað, ekki eins skýjað og svo ausandi rigning. Ekkert af þessu fær því breytt að veiðiferð í Hlíðarvatn er nærandi, bæði fyrir sál og líkama.

Skömmu eftir komuna í Hlíðarvatn á laugardaginn fékk ég þær fréttir að heldur hefði nú verið fátt um fisk úr vatninu þann daginn og það var látið fylgja að ekki hefði byrjað að rigna fyrr en við mættum á staðinn. En, við tókum okkur til og ákváðum að kíkja inn í Stakkavík í austanáttinni. Eftir lítil viðbrögð færðum við okkur á Mölina því það hafði sagt mér maður að þar væri von á fiski þegar hann hallaði sér í norð-austanátt sem reyndist rétt því þar tókst okkur að særa upp þrjár þokkalegar bleikjur. Flugurnar sem hjálpuðu til við þetta voru Peacock með orange skotti og Watson‘s Fancy púpa. Undir hættumál ákváðum við að fara heldur lengri leið að Hlíðarseli og renndum niður að brú þar sem ég setti í mína stærstu bleikju úr Hlíðarvatni til þessa, 46 sm ljóngrimma og stútfulla af mýlirfu.

Þokkalega sátt við kvöldið fórum við síðan í bólið með þá von í brjósti að veðrið léki kannski örlítið meira við okkur á sunnudeginum.

Jú, veðrið lék sér, en kannski ekki neitt sérstaklega við okkur. Hann rofaði til, hann dró fyrir, hann lygndi og hann hvessti og svo endaði hann eiginlega á því að hella úr sér yfir okkur. Við reyndum fyrir okkur á Mosatanga þar sem ein væn kom á land á Peacock með orange skotti og þaðan héldum við yfir á Réttarnesið þar sem einn stubbur slæddist á Prince Nymph.

Stilla í Botnavík

Eftir síðdegishressingu lægði skyndilega og við ákváðum að rölta niður í Botnavík í stillunni. Það er ekki alltaf sem maður getur skimað botninn í allri víkinni, en slík var stillan á köflum að ævafornar tunnur og annað skran varð sérstaklega vel sýnilegt, því miður. En Adam var ekki lengi í paradís, því skyndilega dró ský fyrir önnur ský og úr þeim gusaðist þvílík rigning að Nóa hefði þótt nóg um. Það merkilega við þetta var nú samt, að klak flugunnar tók kipp og inn á milli dropa mátti sjá bleikjur gæða sér á flugu. Að vísu voru flestar vökurnar vel utan kastfæris en samt sem áður tókst veiðifélaga mínum að særa upp væna bleikju í úrhellinu á; já einmitt Peacock með orange skotti.

Rigning í Botnavík

Á heimleiðinni könnuðum við nýjar slóðir við sunnanvert vatnið. Við lögðum við nýlegt bílastæði gengt Gunnutanga og röltum með vatninu að Austasta Nefi. Á leiðinni setti félagi minn í tvær bleikjur, önnur fór í netið en hinni var sleppt og því sannað að það er fiskur út um allt vatn í Selvoginum.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 5 / 6 / 1 / 1 4

Senda ábendingu

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Breyta )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Breyta )

Tengist við %s