Þriðja ferð mín inn að Veiðivötnum þetta árið yrði seint talin til markverðustu ferða sumarsins ef ég væri að meta veiðiferðir eftir afla. Það er nefnilega blessunarlega hægt að meta veiðiferðir á marga vegu og þegar ég gerði þessa ferð upp í huganum á leiðinni heim, þá er hún nú samt sem áður meðal tíu ánægjulegustu ferða sem ég hef farið á liðnum árum.
Stillt og fallegt veður við Tjaldvatn
Rólegheit er víst orðið sem helst er hægt að nota yfir okkur félagana sem héldum hópinn sem viðhengi fjölskylduferðar þriðja félaga okkar um helgina. Ég held að mér sé samt óhætt að segja að við tveir höfum verið ágætlega duglegir og lagt þó nokkra veiðistaði að fótum okkar um helgina, spænt upp taumaefni í metravís við tíð fluguskipti og prófað allar mögulegar útfærslur á inndrætti.
Horft til Höfðanns frá Álftatanga
Sjálfur lagði ég land undir fót og fór í 3 klst. gönguferð við Litlasjó, tölti úr Norðurbotninum og yfir í Djúpuvík, fór um allar víkur og tanga, staldraði við og kastaði nokkrum mismunandi flugum á hverjum stað án þess að verða var við fisk. Að vísu sá ég til nokkurra sem ólmuðust í æti þegar nær Ugganum dró, en þeir fiskar höfðu rænu á að vera vel utan kastfæris.
Horft til Höfðanns úr Fyrstuvík
Ég ætla ekki að voga mér að halda því fram að allir veiðimenn hafi verið jafn lánlausir og ég, en almennt var rólegt yfir þó vissulega hafi einhverjir hitt á fisk og gert þokkalega veiði. Sjálfur náði ég því afreki að fá ekki einn einasta fisk í þessari ferð og þetta var því ferð #2 sem ég fór fisklaus, en fullkomlega sáttur, heim úr Veiðivötnum. Ánægja af góðum félagsskap og góðum kynnum af fólki skal aldrei vanmeta, takk fyrir samveruna öll sem héldu til í og við Vatnaver og nágrenni yfir helgina.
Eins og margar aðrar frásagnir af veiði í Hlíðarvatni í Hnappadal, þá hefst þessi á nýjustu fréttum af vatnsstöðunni. Síðast þegar ég var í Hnappadalnum (9. júlí) þá var mjög gott vatn í Hlíðarvatni, í rauninni meira vatn heldur en þegar ég fór í vatnið 9. apríl. Nú er öldin önnur, það hefur lækkað verulega í vatninu og pollurinn fyrir framan Jónsbúð á nú ekki lengur samgang við vatnið og væntanlega er þess ekki langs að bíða að hann þorni upp.
Pollurinn fyrir framan Jónsbúð
Í öllu eðlilegu árferði og undir þessum kringumstæðum, þá ætti það að teljast ótvíræður plús að unnt sé að komast út í skerinn undir Fellsbrekku. Ég var ekki einn um að verða fyrir smávægilegum vonbrigðum með fjarveru matfiska við skerin, því þeir sem ég náði tali af voru allir sammála um að stærri fisk en 20 sm vantaði tilfinnanlega út af skerjunum.
Rifin undir Fellsbrekku
En nóg af vatnsstöðu og fjarveru fiska, eða hvað? Þau kvöld og heilan dag sem ég eyddi við vatnið með stöng í hönd, varð ég ekki var við eina einustu bleikju. Vissulega voru þekktar bleikjuslóðir nú langt upp í landi, en maður hefur nú áður veitt ágætlega þótt vatnið hafi hörfað eins og það hefur núna gert.
Leikur ljóss og skugga að kvöldi
Ég ætla svo sem ekkert að orðlengja þessa frásögn, það er ekki frá miklu að segja ef undan er skildir þessir 10 til 15 urriðar sem ég náði og fengu líf sökum smæðar. Umhverfið og veðrið var náttúrulega alveg frábært, hlýtt og notalegt, með gjólu á köflum sem kom sér ágætlega til að kæla sig niður á endalausri göngu eftir vatnsbakkanum í leit að þeim stóru eða í það minnsta stærri.
Þetta er nú alls ekki í fyrsta skiptið sem ég hef komið fisklaus heim úr Hlíðarvatni, en miðað við áratuga reynslu af vatninu í allri mögulegri vatnshæð, þá er þetta sumar trúlega það lélegasta sem ég hef upplifað. Er ég þá hættur að fara í Hlíðarvatn í Hnappadal? Nei, ekki aldeilis, þetta vatn á allt of sterk ítök í mér að ég farið að svíkjast um að heimsækja það.
Undanfarin 6 ár hef ég haldið í þá hefð að heimsækja Kvíslavatn á Sprengisandi í það minnsta einu sinni á ári, stundum oftar. Það er einfaldlega eitthvað við það að komast upp undir Hofsjökul í veiði og um síðustu helgi gaf veðurspáin þokkalegasta veður til kynna og ég stakk því af seinni part föstudags með mitt færanlega veiðihús í eftirdragi.
F26 eins og bókstafurinn gefur til kynna, er fjallvegur og maður getur átt á ýmsu von þegar líður á sumarið. Fyrir utan hefðbundin þvottabretti í flestum brekkum, þá var ástandið á veginum bara alveg þokkalegt og ég var nokkuð hefðbundin tíma af malbikinu og inn að Kvíslavatni, um það bil eina klukkustund. Framan af ferð var hið ágætasta veður, nærri því heiðskýrt en fljótlega eftir að ég var kominn yfir Köldukvísl fór að bæta í vind og ryk dró fyrir sólu. Raunar bætti jafnt og þétt í vind með kvöldinu og rétt um það bil sem ég tók á mig náðir um kl. 22 var farið að slá í 13 m/sek. og vagninn ruggaði mér kröftuglega í svefn.
Ég hef stundum tekið upp á því að blanda öðrum áhugamálum mínum inn í veiðisögur og í þessari sögu gefst tækifæri til að troða jarðfræði örlítið inn. Eftir að hafa verið vaggað í svefn á föstudagskvöldið, hrökk ég upp rétt fyrir miðnættið við það að vagninn vaggaði allt í einu í þvert á vindinn þegar tveir hressilegir jarðskjálftar riðu yfir. Ég var sem sagt áminntur, heldur óþægilega, á að ég hafði valið mér næturstað í nágrenni við Bárðarbungu í Vatnajökli og það sem meira var, einhverjum 200 metrum fyrir neðan yfirborð Hágöngulóns sem tekur jú við vatni úr Köldukvíslarjökli, skammt vestan Bárðarbungu. Hvað ef bungan á Bárði færi nú að gera einhvern óskunda? Tja, það væri þá ekkert við því að gera, hugsaði ég með mér og snéri mér á hina hliðina og vonaði að ekki mundir bæta enn meira í vind.
Eftir nokkra kaffibolla, ítrekaða stöðutöku á veðri ákvað ég að rölta undan vindinum út með víkinni þar sem lækurinn úr Svörtubotnum rennur til vatnsins. Í stuttu máli, þá var ekki einn einasta fisk að sjá sem var kannski ekkert skrítið miðað við báruna sem var á vatninu, alveg þangað til ég kom inn á sandfjöruna sem stundum hefur verið nefnd Skötustaðir. Skortur á örnefnum á þessum slóðum verður víst ekki leystur með öðrum hætti en gefa upp hnitin þar sem ég varð fyrst var við fisk N 64° 32′ 9“ W 18° 32′ 36“
Upp á ströndina stóð töluverð bára og ég byrjaði því á að reyna hefðbundnar urriðaflugur út í ölduna og draga þær snaggaralega inn. Þessum flugum var hreint ekki sinnt og það var ekki fyrr en ég lenti í einhverju brasi með línuna undir vöðluskónum sem varð þess valdandi að flugan sökk alveg niður á botn að ég fékk nart. Nú já, þarna ertu þá og ég skipti yfir í afbrigði af rauðum Nobbler, hnýtt á stuttan krók #12 og dró hann lötur hægt eftir botninum og þar með hófust leikar.
Afbrigði af Nobbler, stuttur krókur #12
Eftir að hafa tekið nokkra, misst fleiri og orðið var við töluvert áreiti á fluguna, hóf ég röltið út með ströndinni og alveg þangað sem gruggið tók við af tæru vatninu úr Svörtubotnum. Það er óhætt að segja að þarna var mjög mikið af fiski að gera sér það sem ég taldi vera skötuorm að góðu við botninn. Annað kom þó raunar á daginn þegar ég kíkti í þá 7 fiska sem ég tók á þessum slóðum. Ég fann aðeins einn skötuorm í þessum fiskum en allir voru þeir stappaðir af flugu og mýlirfu.
Aflinn fram að miðdegisverði (raunar bættist einn við eftir þessa mynd)
Eftir miðdegisverð lagðist ég í könnunarferð, renndi niður að útfalli Ölduvers og reyndi töluvert þar, án árangurs, rétt eins og víðar á leiðinni. Þegar ég endaði síðan hringferð mína niðri við Svarárós varð mér öllum lokið, ekki einn einasti fiskur í ósnum, ekkert nart þrátt fyrir tíð fluguskipti og mismunandi aðferðir. Ég ákvað því að prófa nokkrar auðhnýttar flugur sem ég hef verið að vinna með, helst til að sjá hvernig þær haga sér í vatni. Eftir að hafa prófað nokkrar dökkar í grugginu norðvestan við eyðið sem skilur að Svarárós og Kvíslavatn, þá var komið að einni sem ég hafði satt best að segja ekkert endilega trú á. En, svona getur maður mislesið aðstæður og umhverfið.
Hnýtt á legglangan krók #6, gengur undir vinnuheitinu White and silver straggle
Í stað þess að leyfa þessari flugu að sökkva, þá skipti ég yfir í flotlínu og hóf snaggaralegan inndrátt um leið og hún lenti. Og viti menn, í fyrsta kasti var flugan tekin rétt eftir að hún lenti og sá var hreint ekki sáttur við mistökin sín. Mér hafa alltaf fundist fiskarnir í Kvíslavatni vera hressir og til í tuskið, en þessi sló öll met, djöflaðist, stökk og setti hraðamet í allar áttir meðan hann krossaði vatnið fyrir framan mig. Eftir frábæra skemmtun í 10 mínútur náði ég undirtökunum og landaði vænum 3ja punda urriða. Auðvitað hélt ég áfram að prófa þessa flugu með sama inndrætti og í þriðja, fjórða kasti tók annar 2ja pundari og síðdeginu lauk ég síðan með 3,5 punda skemmtikrafti sem náði nær allri línunni út hjá mér áður en mér tókst að hemja hann á bremsunni.
Gruggbræðurnir þrír við Svartárós
Áður en ég hélt til baka í vagninn, settist ég niður með kaffibolla og naut þess í botn að horfa á umhverfið í kvöldstillunni og auðvitað hafði ég auga með því hvort fiskur léti sjá sig í Svartárósi, en það fór nú ekki svo, þannig að ég tuskaðist heim í vagn og tók kvöldinu bara rólega og endurraðaði í nokkur flugubox með kaldan við hendina.
Rólegheita síðdegi við Svarárós
Vinur allra veiðimanna, Himbriminn vakti mig frekar seint á sunnudaginn ( kl. 10 ) með ákalli sínu til spúsu sinnar og unga að drífa sig inn að hvíta ferlíkinu sem inni að Svörtubotnum, það væri fiskur að vaka þar. Það þurfti ekki marga kaffibolla áður en ég var kominn í vöðlurnar og hugsaði mér gott til glóðarinn að reyna fyrir mér í blíðunni á sömu slóðum og ég hafði byrjað laugardaginn á. Þá þegar var hitastigið komið fast að 20°C og sól skein skært á bak við skýin.
Spegill á sunnudegi
Að þessu sinni var allt annað uppi á teningnum, ekki litið við flugum á botninum enda var fluga á vatninu og víðast hvar var fiskur í uppitöku. Mér varð ósjálfrátt hugsað til flotlínunnar og ævintýrisins við Svartárós, en ég valdi að þessu sinni töluvert minni flugu og af öðrum toga. Frændur Kvíslaveitu urriðans, þeir sem eiga heima í Veiðivötnum, voru ansi sprækir þegar ég sýndi þeim sérlega einfalda kopar- og svartlitaða flugu fyrr í sumar. Eftir að hafa krafsað mig í gegnum nokkur box fann ég þá sem ég hafði í huga; óþyngd fluga með koparbúk og væng úr svartri lambsull.
Hnýtt á grubber #4 og gengur undir vinnuheitinu Copper sheep
Eftir að hafa tekið fjóra væna fiska, skipti ég um flugu. Já, stundum vill maður bara fá staðfestingu á því að hafa rambað á réttu fluguna og það má segja að það hafi ég fengið. Í að verða 1 klst. reyndi ég nokkrar aðrar flugur, þekktar og eigin skáldverk en það var ekki fyrr en ég nálgast aftur svarta flugu með kopar eða gulli að þær vöktu einhvern áhuga. Ég skipti því aftur í upphaflegu fluguna og það var eins og við manninn mælt, þeir fóru að taka og fjórir til viðbótar enduðu í netinu mínu. Eftir á að hyggja, þá getur líka verið að það hafi orðið smá hlé á tökum fiska eftir að mér heyrðist bíll vera að nálgast mig upp úr hádegi og vatnið hagaði sér eitthvað skringilega. Það var reyndar ekki fyrr en á heimleið að ég kveikti á útvarpinu og heyrði að það hefði verið snarpur kippur í Torfajökli kl. 12:44.
Afli sunnudagsins
Þegar klukkan var langt gengin í þrjú og mér tók að vaxa heildarafli helgarinn í augum, lét ég gott heita og hélt til baka í vagninn, fékk mér kröftugan miðdegisverð og settist út í blíðuna og naut þess sem var eftir af henni áður en ég tók hafurtask mitt og vagn saman og hélt heim á leið, miklu meira en sáttur við þessa ferð mína að Kvíslavatni.
Það hefur alveg komið fyrir að ég hef upplifað algjöra uppgjöf veiðimanna þegar íslenska sumarveðrið tekur sig til og leikur á básúnu með tilheyrandi blæstri og frussi. Ég er ekki svo skyni skroppinn að ég telji alla eins og mig, mér finnst nefnilega alltaf einhver sjarmi yfir því að berjast við vind og rigningu, en ég skil bara ekki þegar menn hrynja í geðvonskukast af sama styrkleika og vindhviðurnar bara vegna þess að hann blæs svolítið, jafnvel með rigningu.
Mín reynsla er sú að þegar veiðimaður missir kúlið og hættir að hafa gaman að því að veiða, þá getur hann alveg eins dregið inn, klippt fluguna af og pakkað stönginni niður. Ég held að kastið og inndrátturinn breytist hjá veiðimönnum sem hafa misst sig og ég held að fiskurinn verði var við geðvonsku og leiða og hættir að taka flugu sem dreginn er áhugalaust eða ólundarlega.
Vissulega getur hvass vindur og rigning breytt aðstæðum svo mikið að veiðimenn verði að bregða út af vananum. Hætta að veiða eins og þeir hafa alltaf gert á ákveðnum stað og prófa eitthvað nýtt. Stundum er alveg nóg að færa fluguna aðeins neðar í vatninu, færa sig úr flotlínu yfir í intermediate eða intermediate yfir í sökklínu. Fiskurinn nefnilega færir sig gjarnan aðeins niður fyrir ölduna í vitlausu veðri og þá þarf að elta hann. Ef þú þarft að elta fiskinn alveg niður undir botn, prófaðu þá hraðsökkvandi línu, stuttan taum og létta flugu. Slík samsetning er vel til þess fallin að komast niður án þess að þú eigir á hættu að vera sífellt að festa í grjóti eða gróðri.
Hafðu samt eitt í huga við setningarnar hér að ofan, þær hljóma svolítið eins og regla um atferli fiska, en eins og kunnugt er þá er engin regla til í stangveiði. Ég hef alveg verið að veiða í vitlausu veðri þar sem bæði urriði og bleikja nánast syntu á öldutoppunum, því þar var ætið á ferð. Þú ætti því ekki að taka umhugsunarlaust mark á þessu og færa fluguna niður fyrr en þú hefur prófað flotlínuna út í ölduna, jafnvel með óþyngda flugu og draga inn eins og geðsjúklingur.
Svo er alltaf gott að hafa í huga að þótt á móti blási og erfitt sé að koma flugunni út, þá færist fiskurinn oft nær bakkanum þegar gefur á bátinn og löng köst eru óþarfi.
Veiðiferð mín og nokkurra vina um helgina að Framvötnum hefur verið að valda mér nokkrum heilabrotum því hún var ekki í neinu samræmi við stutta vettvangsathugun sem ég gerði á nokkrum vötnum þar 5. júlí s.l. Þegar maður fær eitthvað á heilann, þá er annað hvort að rífa sig upp úr þankaganginum með einhverju sjokkerandi eða svala forvitninni og leita skýringa.
Hiti og daggarmark við Búrfell síðustu viku
Hvort sem mér hefur tekist að finna líklega skýringu eða ekki, þá ætla ég að láta hitasveiflur dags og nætur á veðurathugarstöð í grennd duga til að losa um þennan heilaorm sem gróf um sig í kollinum á mér. Miðað við mína upplifun á laugardaginn af ráfi mínu um bakka Blautavers og Frostastaðavatns í hátt í 20°C hita og síðan kvöldinu við Dómadalsvatn í 5°C, þá eru sveiflurnar á myndinni hér að ofan væntanlega aðeins ýktari í Framvötnum austanverðum heldur en á þessari veðurathugunarstöð. Þegar hitasveiflur dags og nætur eru 10°C og yfir, þá er mögulega ekki von á að silungurinn sé í miklu tökustuði eins og við sexmenningarnir upplifðum um helgina.
Ég og veiðifélagi minn mættum snemma við Landmannahelli á föstudaginn, settum upp vagninn og nutum blíðunnar og hádegisverðar úti undir beru lofti áður en við lögðum land undir fót og renndum austur að Blautuveri. Markmiðið var að næla í nokkrar bleikjur í harðfisk. Það lagði létt kul inn í verin frá Tungnaá úr norðri en við létum slag standa og renndum fyrir fisk. Svo það sé sagt strax, þá náðist markmið leiðangursinns hreint ekki. Ef mig misminnir ekki, þá voru þessir tveir urriðatittir sem ég náði einu fiskarnir sem létu á sér kræla þann tíma sem við eyddum við vatnið, bleikjan víðsfjarri og fluglinn var ekkert að hafa fyrir því að kafa eftir æti.
Sólsetur við Dómadalsvatn
Á leið okkar til baka renndum við inn að Dómadalsvatni með það í huga að láta nokkra urriða duga, en nei. Það fór nú ekki svo að urriðinn væri eitthvað viðlátinn og satt best að segja var vatnið sérstaklega líflaust að sjá. Svona til að hafa frá einhverju að segja, þá langar mig að hafa orð á því að það er lítið um fast land undir fótum á grynningunum að sunnan og vestan í vatninu. Þar sem á þessum slóðum hefur hingað til verið hægt að vaða örugglega út að dýpinu, þar eru drullupyttir við hvert fótmál sem tókst auðveldlega að fanga veiðimenn upp fyrir hné og jafnvel ofar og halda þeim föstum þannig að töluvert bras var á í það minnsta fimm veiðimönnum að losa sig. M.ö.o. farið varlega á þessum slóðum þar til botninn hefur náð að festa sig. Ég hef, á öllum þeim árum sem ég hef stundað Dómadalsvatn, ekki orðið var við botninn haga sér svona.
Laugardaginn byrjaði hópurinn í Blautaveri, veður var með ágætum en lítið líf, í raun ekkert á öllu því svæði sem ég skannaði sem var ríflega helmingur strandlengjunnar. Þar sem við veiðifélagarnir vorum forvitnir um ástand bleikjunnar í Frostastaðavatni eftir nokkur ár sem vatnið hefur verið grisjað af miklu harðfylgi, ákváðum við að renna þar við og kasta nokkrum vel völdum flugum fyrir fisk. Það er e.t.v. til marks um gæftaleysið að við þurfum bara hreint og beint að hafa fyrir því að ná sýnishornum bleikjunnar. Vel að merkja, þá lögðum við ekki land undir fót inn að hrauninu, létum ströndina undan bílastæðinu við Frostastaðaháls nægja, en það svæði hefur nú ekki verið þekkt fyrir aflatregðu. Tveir félagar okkar fóru reyndar inn í hraunið og gerðu ágæta veiði. Þrátt fyrir að stærð fiska væri í smærri kantinum, þá voru þeir vel haldnir og virtust ekki hafa soltið heilu hungri síðustu vikurnar. Það er vonandi að haldið verði áfram á þeirri vegferð grisjunar sem lagt hefur verið af stað í, hún virðist vera að skila árangri.
Þegar leið á daginn jókst vindur nokkuð og við félagarnir ákváðum að renna inn á Landmannahelli, fá okkur bita og viðra tær úr vöðlum. Á meðan sumir fengu sér kríu í vagninum, fór ég inn að Löðmundarvatni og tölti inn með hlíðinni að norðan, ef svo vildi til að þar væri þokkalegt skjól fyrir því sem ég hélt að væri norðan átt. Þegar inn með hlíðinni dró, var vindur eiginlega úr öllum áttum og töluverð ólga á vatninu og gárurnar vissu greinilega ekkert í hvaða átt þær ættu að stefna. Það var svipuð upplifun þar og í Frostastaðavatni, ég þurfti að hafa töluvert fyrir því að ná fiski og þeir voru allir í smærri kantinum. Voru reyndar vel haldnir og fallegir, en stærri fiskinn vantaði alveg á mínar flugur. Það kom á daginn að upplifun annarra í hópnum var á sama veg, erfiðlega gekk að ná fiskinum á sitt band, en þeir sem gáfu sig voru í ágætis standi.
Þegar Þyrnirós hafði klárað kríuna sína, ákváðum við að elta sólageislana sem náðu niður í Dómadalinn, taka jafnvel öruggu leiðina inn með vatninu að austan og athuga hvort fiskurinn væri eitthvað að gefa sig undir hlíðinni eins og oft hefur nú gerst síðdegis. Það kom á daginn að það var pínulítið líf á þeim slóðum. Ég fékk góða töku og veiðifélagi minn tók þokkalegan pundara, en þar með var sagan öll. Einn skrattakollur sýndi fimleika sína úti á vatninu miðju í smá stund, synti á móti öldunni og lét sjá sig reglulega í smá sund. Það var nú allt lífið sem við urðum vör við á leið okkar hringinn í kringum vatnið og þegar hitastigið var komið niður undir 5°C, þá létum við gott heita og fórum heim í vagninn, hituðum okkur kvöldverð og hituðum vagninn vel og vandlega fyrir nóttina.
Að Fjallabaki
Aflabrögð voru sem sagt með minnsta móti í þessari ferð og þegar vindkviður sunnudagsmorgunsins tóku sig til og lyftu tjaldvagni félaga okkar og færðu hann til um nokkra tugi sentímetra, þá létum við öll gott heita, tókum okkur saman og héldum til byggða. Ef ekki hefði verið fyrir frábæran og jákvæðan félagsskap í þessari ferð, þá hefði hún verið heldur endasleppt og maður farið sneyptur heim, en svona getur fallegt umhverfi og góður félagsskapur bjargað veiðiferð og ég var í það minnsta sáttur á leið minni yfir á malbikið. Takk öll fyrir samveruna á fjöllum.
Tíminn flýgur hratt á … og svo framvegis. Áður en maður veit af, þá eru nokkur ár liðin hjá í sviphendingu. Ég var í smá brasi um daginn með taumaefnið mitt, hnútar héldu illa og stundum var alveg sama hvað ég hnýtti taumaenda varlega við tauminn, taumaendinn einfaldlega hrukku í sundur. Auðvitað vissi ég alveg hvað var að, taumaefnið sem ég greip var orðið stökkt og lélegt þannig að ég greip aðra spólu og reyndi það efni. Allt fór á sama veg og ég greip því til þriðju spólunnar. Sama sagan og ég brá því á það ráð að færa mig niður um styrkleika og prófa það efni. Jú, það gekk en ég var fyrir bragðið með lífið í lúkunum að nú tæki örugglega sá stóri og færi burt með taum og flugu.
Það eitt að ég væri með þrjár spólur með sama taumaefni í töskunni er náttúrulega vísbending um að eitthvað er að í birgðabókhaldinu. Ég hef aldrei keypt tvær spólur á sama tíma af sama efni, þannig að í það minnsta tvær af þessum spólum voru komnar af léttasta skeiði, þ.e. orðnar eitthvað gamlar og trúlega var líka farið að súrna aðeins í þeirri yngstu. Nú ætla ég að láta verða að því að kaupa mér heftiplástur, líma á nýja taumaefnið mitt og skrifa á plásturinn með penna árið sem ég keypti taumaefnið.
Það er alveg sama hvað maður passar upp á taumaefnið, það einfaldlega mattast og þornar með árunum, missir styrk og verður stökkt. Sumu efni er hægt að redda með því að leggja það í bleyti, en á endanum kemur að því að ekki verður meira gert til endurheimta styrk þess og sveigju. Það er annars grátlegt að efnið verður ónothæft á 2-3 árum, það tekur nefnilega venjulegt taumaefni u.þ.b. 600 ár að brotna niður í náttúrunni og þau ár duga því alveg til að gera einhvern óskunda af sér. Taktu taumastubbana með þér og komdu þeim í ruslið eða endurvinnslu (flokkast með plasti).
FOS 