Helluvatn 7. maí 2019

Krúttlegur skreppitúr í Helluvatn í Heiðmörk, það var eiginlega inntakið í þessari skyndilegu hugdettu sem við veiðifélagarnir fengum eftir kvöldmat í gær. Hitastigið hafið að vísu fallið um nokkrar gráður frá því fyrir kvöldmat og lífríkið var eftir því fallið í hálfgerðan dróma. Aðeins stöku fluga lét sig hafa það að klekjast út og aðrir fiskar en þeir smágerðu voru ekkert mikið á ferðinni.

Róleg tíð þarf alls ekki að vera af hinu slæma og við vorum hreint ekki einu veiðimennirnir sem nutu þess að eyða kvöldinu á þessum slóðum, fisklaus. Kvöldið var einstaklega fallegt og þótt stöku kul hefði gárað vatnið og hitastigið fallið á skömmum tíma niður undir 5°C.

Rétt um það bil sem við hættum náttúruskoðun okkar, hittum við tvo veiðimenn sem höfðu einnig ákveðið að leggja árar í bát. Annar þeirra hafði verið við vatnið rétt fyrir kvöldmat og þá var klak enn í gangi og hann sagði að t.d. Helluvatnið við brúnna hefði beinlínis kraumað af flugu og fiski. Við hefðum e.t.v. betur sleppt kvöldmatnum og smellt okkur í vatnið á meðan sólin yljaði ennþá. Hvað um það, þetta var kærkomin stund eftir daglegt amstur hversdagslífsins og fiskarnir sem ekki sýndu sig, eru bara í vatninu áfram og stækka og stækka, óáreittir.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 0 / 9 / 0 0 / 2 3 / 4

 

Stöðuvötn

Þrátt fyrir heitið, þá eru stöðuvötn alls ekki kyrrstæð, ég bara varð að koma þessu að. Þegar áhugi minn á fluguveiði vaknaði og ég fór að leita mér að lesefni um sportið þá var mjög algengt að ég rækist á nákvæmar vísindalegar útlistanir á kostum andstreymisveiði umfram aðrar veiðiaðferðir í straumvatni. Ekki efaðist ég eitt einasta augnablik um ágæti þessara greina, en þegar áhugi minn tók fyrst og fremst að beinast að fluguveiði í vötnum, þ.e. þeim sem ekki renna, þá gleymdist þessi andstreymisboðskapur fljótlega og ósjálfrátt jarðaði ég þessar greinar í kollinum.

Og þarna hefur hundurinn legið grafinn í mjög langan tíma, þ.e. í óminnisdjúpi lækja og stærri straumvatna. Eftir stendur nú samt sú staðreynd að vatn í stöðuvötnum er oft á töluverðri hreyfingu, jafnvel í stilltu veðri og vötnum sem ekkert sjáanlegt innstreymi hafa, hvað þá útstreymi. Mér skilst til dæmis að snúningu kúlunnar sem við lifum á hafi eitthvað með straum í stöðuvatni að segja. Ekki má heldur gleyma því að vatn sem hitnar á grynningum umfram dýpri hluta þess geymir oft ósýnilegan straum, straum sem fiskurinn finnur og snýr sér ósjálfrátt upp í. Ástæðan er nákvæmlega sú sama og verður til þess að hann snýr snjáldrinu upp í strauminn í læknum eða ánni, fæðuframboð.

Smágerð krabbadýr eins og svifkrabbar og ýmislegt annað góðgæti berst um stöðuvötn með minnsta mögulega straumi og þessi dýr, sem eru vel að merkja smærri en svo að við getum hnýtt eftirlíkingar af, eru mikilvæg fæða silungs og því snýr hann sér oft upp í strauminn og étur það sem berst þó okkur virðist hann einfaldlega liggja í mestu makindum og ekki gera neitt. Ekki er allt sem sýnist og þess vegna ætti maður að bera lambalærið á veisluborðið beint fyrir framan hann, þótt hann sé á kafi í smáréttunum. Hver stenst gómsæta stórsteik þegar aðeins snittur eru í boði?

Hlíðarvatn 1. maí 2019

1.maí er hátíðisdagur og fólk heldur upp á hann með nokkuð misjöfnum hætti. Ég t.d. held upp á daginn með því að fara með sérstaklega góðum félögum í opnun Hlíðarvatns í Selvogi. Veðrið í Selvoginum á undanförnum vikum hefur verið með eindæmum, hlýtt og nokkuð stöðugt, hæfilega mikill raki í lofti og þó nokkrir sólardagar. Mér skilst að þessi mánuður hafi slegið met, sé hlýjasti mánuður frá því mælingar hófust og slái meira að segja 1974 og 2003 við sem þóttu nokkuð góðir.

Við Stakkavík – Ath. linsan var ekki óhrein, þetta er sveimandi bleikjufæði

Það var ekki stressið á mér í gærmorgun, fór ekki á fætur fyrr en 9:30 en var mættur út á Mosatanga kl.10, maður er ekki lengi að smeygja sér í brækurnar þegar veðrið leikur við hvern sinn fingur úti við. Það var mikið líf við, á og í vatninu við Mosatanga. Það sem ég hélt að væri bara bleikja var að veltast í ætinu sem greinilega var nóg af. Svo mikið framboð ætis var til staðar að mér tókst heldur illa að koma mínum flugum á framfæri innan um allt úrvalið sem fiskurinn hafði úr að moða. Eftir smá stund fékk ég þó mjög einkennilega töku, af bleikjutöku að vera, enda kom fljótlega í ljós að þarna var eldhress sjóbirtingur á ferðinni sem tók loftköst af andstöðu við þessa blekkingu. Greinilega ekki jafn matvandur og bleikjurnar sem litu nánast ekkert við því sem ég hafði fram að færa.

Birtingur á Mosatanga

Við félagarnir renndum við á nokkrum stöðum og víðast var sama sagan, allt fullt af fiski að úða í sig í blíðunni og greinilegt að vatnið er að koma vel undan vorinu. Af afspurn má ráða að hver einasti þekkti veiðistaður við vatnið, sem eru nokkuð margir eins og sjá má á þessu korti, er kominn í gírinn. Fiskur að vaka og velta sér í lirfum og flugu á öllum veiðistöðum.

Bleikja úr Stakkavík

Þeir veiðistaðir sem vinsælastir voru hjá mínum hópi voru; Gamlavör, Stakkavík, Mosatangi og Guðrúnarvík sem einmitt kom skemmtilega á óvart og færði okkur eina 16 fiska rétt fyrir seinna kaffi. Sannkallað ævintýri og það var haft á orði að tökurnar væru ekkert hálfkák, hressilegar og ákveðnar hjá flestum.

Ármenn við Guðrúnarvík

Það fór svo að ég var með samtals 10 fiska og þar af meirihlutinn vel yfir 42 sm. þannig að það verður veisla á pönnunni hjá mér á næstunni. Þegar ég leit yfir veiðibók Ármanna í lok þessa fyrsta dags í Hlíðarvatni, þá taldi ég 60 fiska og þar af var ánægjulegur fjöldi (meirihluti) mjög vænir fiskar og vel haldnir. Flottur dagur í opnun og það bíður greinilega ævintýri þeirra sem eiga bókaða daga í Hlíðarvatni á næstunni.

Þær flugur sem ég veit að bleikjurnar voru sólgnar í voru: Black Pennell, Buzzer, Copper John, Black GnatKrókurinn, Mýpúpa, Peacock og Teal and Black.  Eflaust hafa fleiri flugur gefið í gær, en þessum man ég helst eftir úr veiðibókinni.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 9 0 / 9 / 1 0 / 2 2 / 3

 

Gunkel’s Radiation Baetis

 

Það sem einum dettur í hug, hefur annar örugglega prófað. Þessa flugu sá ég í tímariti í vetur þar sem hún var rómuð af veiðimönnum vestan hafs, þ.e. í Kanada og Bandaríkjunum. Höfundur hennar er Shea Gunkel og hún heitir einfaldlega Gunkel’s Radiation Baetis. Það skemmtilega við þessa flugu er að ég hnýtti hana óséða fyrir ári síðan þegar ég gerði tilraun til að einfalda Higa‘s SOS.

Flugan hefur reynst einstaklega vestan Atlantsála og þessi einfaldaða útgáfa Higa‘s sem ég hnýtti hefur gert það alveg áhætt hérna heima líka. Sjálfur hnýti ég þetta afbrigði yfirleitt einlitt og á hana í nokkrum litum. Fyrir vestan hafa hnýtarar spreytt sig á því að hnýta hana mjög mikið útfærða, bætt á hana tinsel og ýmsu glimmeri til að gera hana eftirsóknarverðari.

Höfundur: Shea Gunkel
Öngull: Grubber #14 – #20
Þráður: Aðallitur flugunnar 8/0
Skott: Hænufjöður í stíl
Vöf: Vír eða ávalt tinsel
Vængstæði: Ice dub í stíl
Glit: Flashabou
Bak: UV litað lím, gjarnan svart eða glært

Hraunsfjörður 25. apríl 2019

Fyrsti bíltúr sumarsins var í gær, sumardaginn fyrsta. Bíltúr, göngutúr, útivera, veiðiferð; hver er munurinn? Jú, það síðastnefnda gæfi til kynna að einhver afli hefði komið á land, en svo var nú ekki í þetta skiptið. Allt annað stóðst og mikið meira en það.

Undanfarnar vikur hefur dagurinn verið tekið heldur snemma á mínu heimili. Sumir eru greinilega að komast á þann aldur að meira að segja sængin nær ekki að halda þeim kyrrum fram að eðlilegum fótaferðatíma. Ýmsu er kennt um; hávaða í tístandi fuglum fyrir utan svefnherbergisgluggann, einhver bíll með læti í hverfinu o.s.frv. Hvað um það, ótímabær fótaferð var nýtt í gær á fyrsta degi sumars, helt upp á kaffi í brúsa, nesti troðið í box og græjurnar bornar út í bíl. Veðurspá dagsins hljóðaði upp á einmuna blíðu, besta veður á þessum hátíðisdegi sem um getur í manna minnum og ýmislegt fleira.

Þórsá

Stefnan var tekinn á Hraunsfjörðinn að austan og þangað vorum við komin í mátulegan tíma fyrir morgunflóðið. Fyrstu fiskarnir sem tóku á móti okkur voru urriðaseiðin í Þórsá sem sprikluðu fyrir fótum okkar þegar við óðum yfir á leið okkar niður að Búðanesi. Við vorum hreint ekki þau fyrstu á svæðið, en komust samt fyrir úti á tánni. Eftir töluverðan tíma fóru að renna á mig tvær grímur, yrðu það einu fiskarnir sem við sáum þeir sem héldu til í Þórsá? Ekki ein uppitaka, ekki eitt einasta högg og eftir töluverð fluguskipti settumst við niður, fengum okkur bita og réðum ráðum okkar. Niðurstaðan var að tölta aðeins til norðurs og sjá hvort kraðak veiðimanna væri við eyjuna.

Það sem stendur upp úr af eyjunni (lengst til vinstri)

Veiðifélaga mínum tókst að smokra sér að bakkanum, en ég setti bakpokann niður við stein og beið smá stund. Viti menn, eftir smá stund voru nær allir veiðimenn á bak og burt. Það læddist ónotalegur grunur að mér að ég hefði gleymt einhverju í morgunsárið, fyrst allir létu sig hverfa svona einn, tveir og þrír þegar ég mætti á staðinn. Einhverjar getgátur heyrðust frá veiðifélaga mínum að það væri vond lykt af okkur þannig að ég brá nös undir handarkrika, en þar virtist allt vera í lagi. Niðurstaðan var annað tveggja; lítil veiði eða ég væri bara svona illa þokkaður á veiðislóð að menn létu sig hverfa.

Við veiðifélagarnir vorum því þarna tveir við eyjuna (sem er bara örfáir steinar upp úr vatninu núna) og prófuðum og prófuðum og prófuðum flugur, mismunandi línur og inndrátt, en ekkert gerðist. Reyndar var ekki alveg sömu sögu að segja af nágranna okkar á bakkanum. Sá setti í og landaði þeim stærsta og fallegasta sjóbirtingi sem ég hef séð upp úr Hraunsfirði. Það var mér eiginlega næg ánægja að fylgjast með viðureigninni við þennan fallega fisk og sjá hann síðan kominn á land, en ég klóraði nú samt aðeins lengur í bakann.  Rétt upp úr kl.17 létum við samt gott heita, tókum saman og röltum aftur upp með Þórsá í átt á bílnum okkar og héldum heim á leið.

Það kom raunar á daginn þegar heima var komið að meira að segja Hraunsfjarðarjarlinn, Bjarni Júl. fékk heldur ekki högg í firðinum þennan fallega fyrsta sumardag ársins. Það eitt lagði smá plástur á mitt særða veiðimannahjarta.

Eftir stendur að hin klassíska rómansa um dásamlegt veður, frábæra útiveru og náttúrufegurð átti svo sannanlega við um þennan fyrsta dag sumarsins 2019. Enginn fiskur á land, en svona er þetta bara stundum.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 0 / 0 / 0 0 / 1 2 / 2

… og svo sagði hún (komment frá veiðifélaganum)

Dagurinn var tekin snemma með uppáhellingu og mér til ómældrar gleði mundi ég eftir að bera á mig sólarvörn nr. 173 en kom samt heim með rauðan nebba. Skelltum öllu í bílinn og það er nú engin smá farangur sem fylgir svona ferðalagi því auðvitað verða að vera tvö sett af öllu með; stöngum, hjólum, vettlingum…ef maður skyldi brjóta, slíta, blotna, festa…bara allt. Íslenski uppáhaldslistinn á Spotify var settur á í bílnum svo að hægt væri að syngja með á leiðinni, já og prjóna, maður verður að nýta tímann. Bölvað, hífað, helvítis rok undir Hafnarfjalli og ég vonaði innilega að það myndi skána á Nesinu. Það gerði það ,,,,norðanmeginn. En hvað er að frétta af þessum vegi þarna út á Snæfellsnes? Hann er stór hættulegur. Hann er eiginlega eins og ýkt gróft bárujárnsþak….sem gerir það að verkum þegar maður er að syngja með að það koma ótrúlega furðulega áherslur á fáránlegum stöðum í lögunum. (pínu fyndið samt) Eins gott að enginn heyrði í mér nema veiðifélaginn. (er reyndar farin að halda að hann heyri ílla – hlýtur eiginlega að vera) Og prjónarnir hefðu hæglega geta stungist í mig og drepið mig í þessum öldugangi ef ég hefði ekki lagt þá niður í dýpstu dýfunum. Halló Vegagerð! Allavega, við gerðum alveg ráð fyrir múg og margmenni eftir þessa fallegu bleikju sem sýnd var nýverið á Veiðidellunni á FB en það var ekki hún sem sem var hvatinn að þessari ferð í Hraunsfjörðinn heldur mjög girnilegt uppítöku myndband sem ég sá í byrjun apríl á netinu (nei, ekki þannig myndband!)
Kom mér samt á óvart hvað það voru fáir bílar, en allamalla hvað þetta er alltaf góð tilfinning að græja sig þegar maður er komin á góðan stað. Fiðringurinn var til staðar og tilhlökkunin. Það er svo gott að hlakka til. Lögðum, þar sem hann sagði hér fyrir ofan og trítluðum niðrúr…bjargaði einu ofurspræku seiði í ánni á leiðinni sem ætlaði að verða túnfiskur þegar hann yrði stór. En til að gera langa sögu stutta þá var þetta eini fiskurinn sem ég kom við og eignlega sá, í þessari ferð. Við tvö (seiðið og ég) eigum stefnumót þarna eftir fimm ár. Við prófðum á nokkrum stöðum með öllum tiltækum línum og hér um bil flugum. Nada, nix, nothing að frétta bara, tja nema kannski að ég tapaði tveimur flugum og önnur þeirra var sú minnst ljóta sem ég hnýtti í vetur. Sé pínu eftir henni. Veðrið var allskonar, aðallega dásamlegt en þó átti hann stundum erfitt með að ákveða vindátt, en hverjum er ekki sama. Á köflum var þetta svona útikúri veður sem þýðir að þá langar mann mest að leggjast út í móa og dorma. En það gengur náttúrulega ekki því ef maður myndi gera það, þá gæti veiðifélaginn fengið fisk á meðan…og einhver er að telja fiskana sem veiðast! (en geri það pottþétt næst því ég er ekki í keppni….hóst) Því ákvað ég bara að æfa köstin fyrir sumarið….og vá hvað ég náði stundum að kasta langt, alveg þangað til ég tók niður gleraugun. Þau eru nefnilega með styrk sjáðu til og því sýnast bæði köst og fiskar mun lengri og stærri en þau eru í raun. Ég er nefnilega oft, mjööööög oft með algjöra boltafiska á, ….þangað til…gleraugun, þú skilur. Fiskar komu samt, eins og áður sagði, ekki við sögu í dag. Ja nema kannski sjálfveiddi harðfiskurinn sem beið heima, og einhverjir tveir sem ég sá aðra taka.
Allavega, góður – nei bíddu,– yndislegur dagur og stórslysalaus. Sumarið er komið – njótið þess. Það er EKKERT eins fallegt og Ísland í grænu fötunum.

Þórunn Björk

Loftbólur

Þegar skordýr rísa upp að yfirborðinu nýta þau sér oft loftbólur til hjálpar. Annað hvort hafa þau falið eina slíka undir skel eða vængstæði eða gripið um eina með framfótunum. Ég heyrði einhverju sinni að þegar hnýtarar setja stálkúla á flugu, þá væru þeir að líkja eftir þessari loftbólu. Hvað er satt í þessu, veit ég ekki en sjálfur hef ég sett glerperlur á nokkrar flugur og ímynda mér að þær líkist loftbólunni meira en stálið. En hvað veit ég, ekki er ég fiskur.

Afbrigði af Watson’s Fancy púpu með glerperlu

Eftir stendur að þær flugur sem ég hef hnýtt með glerperlu hafa verið mér gjöfular og þá sérstaklega þar sem eitthvert klak er í gangi. Púpurnar geta verið með ýmsu lagi og af mismunandi litum, því ekki eru allar pöddur eins á litin. Ég þykist raunar hafa séð að sama paddan getur verið af nokkuð mismunandi lit eftir því hvar hún óx úr grasi, bæði hvað varðar landshluta og jafnvel í sama vatni eftir því hvað hún lagði sér til munns. Það er því um að gera að leyfa sér að hnýta púpur í nokkrum litum eða afbrigðum og ekki gleyma því að lagið á pöddunum er alls ekki það sama. Stundum eru þær nokkuð beinar, en stundum eru þær bognar, jafnvel alveg krepptar.

Mýpúpa með glerperlu
Óræð púpa með glerperlu

Dunnigan’s Clearwater Emerger

 

Það þarf ekki alltaf reynda fluguhnýtara til að setja saman flugu sem slær rækilega í gegn. Casey Dunnigan, höfundur þessarar flugu, hóf ekki fluguveiðar fyrr en árið 2007 en varð samstundis heltekinn af sportinu. 2010 var hann við veiðar í Colorado og varð vitni að töluverðu klaki grárra mýflugna og var í stökustu vandræðum með að velja flugu sem líktist þeim nægjanlega. Þegar heim var komið, settist hann niður og hnýtti þessa flugu.

Hvernig flugan rataði síðan á markaðinn fylgir ekki sögunni, en hún komast fljótlega í hóp söluhæstu flugna vestanhafs. Þetta er tiltölulega einföld fluga að hnýta og litur hennar sker sig skemmtilega úr þeim svörtu og brúnu mýflugueftirlíkingum sem hafa verið ráðandi.

Höfundur: Casey Dunnigan
Öngull: Grubber #14 – #22
Þráður: Grár 8/0
Skott: Brún hænufjöður
Vöf: Koparvír eða gyltur
Vængstæði: Grátt dub
Glit: Krystal Flash
Bak: Pheasant tail

Hrekkurinn sem klikkaði

Tíminn flýgur hratt og mér finnst eins og það séu aðeins örfáir dagar síðan ég lagði í smá hrekk og setti inn á Febrúarflugur. Þannig var að ég var að dunda eitthvað við hnýtingarþvinguna og ég var kominn með einhverja byrjun að flugu að því ég hélt eftir eigin höfði. Hvort ég hafi staðið upp til að ná mér í kaffibolla eða svara símanum, þá atvikast það þannig að þegar ég kem aftur að þvingunni þá sé ég að flugan er í raun ljót útgáfa af þekktri laxaflugu sem ég ætlaði hreint ekkert að hnýta, Undertaker.

Hrekkurinn sem klikkaði

Ég lét slag standa og kláraði að setja einhvern ólögulegan væng á fluguna, tók mynd af henni og smellti inn í Febrúarflugur með þeim orðum að trúlega þekkti urriðinn ekki haus né sporð á muni laxaflugu og silungaflugu. Kerskni mín náði víst ekki alveg í gegn, því þekktir veiðimenn og hnýtarar vottuðu að þeir hefðu tekið bæði urriða og bleikju á Undertaker. Mér fannst eiginlega að brandarinn hefði snúist í höndunum á mér og rekið mér hressilegan löðrung.

Undertaker (ekki hnýtt af undirrituðum)

Núna er ég búinn að hnýta nokkra Undertaker í smærri stærðum og setja í boxið mitt fyrir sumarið. Þetta er falleg fluga og það væri synd og skömm að reyna hana ekki í silunginn fyrst hún hefur gefið.

Á gráu svæði

Sú mynd sem fylgir þessari færslu er á gráu svæði, eins og sést. Myndin er tekin af atvinnuljósmyndara sem lagði töluvert á sig að ná þessu myndefni þokkalegu og hún birtist í opinberu plaggi fyrir einhverjum árum síðan. Ef ekki væri fyrir það að myndefnið væri ég sjálfur og ég hefði leyfi til að birta þetta á síðunni, þá væri ég að brjóta höfundarrétt á ljósmyndaranum og einhvern annan rétt á þeim sem kostaði myndatökuna.

Á FOS.IS má finna 5.862 myndir og myndbrot. Þar af eru 208 kort og teikningar sem ég hef útbúið sjálfur og 5.570 ljósmyndir sem ég eða veiðifélagi minn höfum tekið. Restin, sem telur 84 ljósmyndir hef ég keypt eða fengið leyfi frá höfundi að birta hér á síðunni og get hans þá sérstaklega. Þessar myndir tengjast rétt um 2.000 greinum sem er að finna á síðunni og innihalda efni sem er mitt.

Vefurinn hefur aldrei verið tekjulind og ég á ekki von á að það breytist. Ég er ekki einn af kostuðum áhrifavöldum samfélagsmiðla, ef ég nefni einhverja vöru, þjónustu eða fyrirtæki, þá er það vegna þess að ég tel það þess virði að nefna og ekkert annað liggur þar að baki.

Það getur verið snúið að vernda höfundarrétt efnis og ég hef ekki verið að eltast við slíkt í gegnum tíðina. Öllum hefur verið frjálst að vísa í það sem hér hefur verið sett fram, sé uppruna þess getið.

Að gefnu tilefni vil ég árétta að þetta er sett fram með þeim fyrirvara að viðkomandi þiggi ekki greiðslu fyrir eða noti efnið sér til tekna með beinum eða óbeinum hætti. Ef einhver hefur áhuga á slíkri notkun, þá þarf mitt samþykki.

Top Secret Midge

Þessi litla snotra mýfluga Pat Dorsey hefur verið sérlega vinsæl meðal veiðimanna í Klettafjöllunum Bandaríkjanna á liðnum árum og ætti engan að undra. Þessari flugu svipa vitaskuld til margra annarra flugna, en einfaldleiki hennar er nægur til að allir geta hnýtt hana og það sem meira er, hún virkar.

Rétt eins og um aðrar flugur sem líkja eiga eftir mýflugu, þá er hún yfirleitt hnýtt á krók #18 eða smærri, en sjálfur hef ég hnýtt hana töluvert stærri, alveg niður í #12 og hún virkar þannig líka. Um hæfni höfundar flugunnar þarf ekki að fjölyrða, frá honum hafa komið margar snyrtilegar flugur í gegnum tíðina. Pat er einn eigenda Blue Quill Angler í Colorado og hefur sent frá sér fjölda bóka um veiði og fluguhnýtingar.

Höfundur: Pat Dorsey
Öngull: Hefðbundinn- eða grubber #18 – #24 (t.d. Kamasan 100 eða B110)
Þráður: Dökk brúnn 8/0
Vöf: Hvítur þráður 6/0 (má jafnvel nota UNI GloThread 3/0) eða silfraður vír
Vængur: Hvítir fluor þræðir
Vængstæði: Brúnt fíngert dub

Þannig að því sé haldið til haga, þá er flugan á myndinni að ofan ekki skv. upprunalegri uppskrift Pat en sú í myndbandinu hér að neðan er það:

Votflugur að vori

Þegar ég fór yfir hvaða flugur gáfu mér best á síðasta ári, þá stóðu marabou flugur upp úr, nokkuð sem kom ekki neitt sérstaklega á óvart. Ég átti alveg eins von á að púpur væru í öðru sæti, en svo var nú ekki. Það voru votflugur, nánar tiltekið soft hackle flugur sem voru í öðru sæti, svona mitt á milli marabou flugna og púpa.

Mér fannst þetta svolítið skemmtilegt, því fyrir ári síðan gat ég þess einhvers staðar að ég mér þætti þetta elsta form veiðiflugna ekki njóta sannmælis og ég ætlaði að leggja meiri áherslu á að nota þær. Algjörlega óháð því að þessar flugur hafa alltaf höfðar mikið til mín.

Einmitt um þessar mundir er lífríkið að vakna af vetrardvalanum og einhver kann að segja að þá styttist í að votflugurnar fari aftur undir. Já, og þær ættu reyndar að vera farnar undir nú þegar, því soft hackle flugur eru ekkert síður góðar til síns brúks snemma vors, rétt áður en lífríkið smellur alveg í gang. Hvort sem það er hegðan hringvöfðu fjaðrarinnar í vatni eða eitthvað annað, þá virðast þessar flugur glepja fisk ekkert síður rétt áður en lirfur og púpur taka til við að umbreytast í fullvaxta skortdýr.

Hringvafin fjöður um búk sem líkir að einhverju leiti eftir púpu getur líkt eftir hýði hennar þegar fluga er dregin. Að sama skapi getur þessi fjöður líkt eftir fálmurum eða fótum lirfunnar þegar hlé er gert á inndrætti og fjaðrirnar rétta úr sér. En hvers vegna virkar þetta jafnvel þótt engin skordýr eru komin á kreik? Mér skilst á þeim greinum votflugufræðinga sem ég hef lesið, og trúið mér að þær eru nokkrir á alnetinu, að silungurinn hugsi ekki endilega rökrétt. Svo lengi sem þeir hafi yfir höfuð vaxið úr grasi við skordýraát, þá sé það greypt í kvarnir þeirra að u.þ.b. svona eða svona lítið skorkvikindið út. Ekki það að ég telji fiska hugsa mikið, en þetta er eitthvað í líkingu við að ef dýrið lítur út eins og önd, gaggar eins og önd, vaggar eins og önd, þá hlítur það að vera önd. Ef flugan lítur út eins skordýr, hreyfir sig eins og skordýr, þá hlítur það að vera skordýr og þá er eins gott að smella skoltunum utan um það.

Varmá 7. apríl 2019

En þetta er rennandi vatn!‘ sagði einn við mig á laugardaginn þegar ég sagði honum að okkur veiðifélögunum hefði boðist að leysa af við eina stöng í Varmá á sunnudaginn. Þó ég hafi ekki verið mikið að gutla í rennandi vatni hin síðari ár, þá slær maður nú ekki hendinni á móti svona boði og því vorum við félagarnir mættir austur í Hveragerði rétt um kl. 8 í gærmorgun.

Veðrið var svona eins og við má búast á þessum árstíma, alveg á þröskuldinum að vera skítkalt en á móti kom að það var þokkalega stillt og sú gula glennti sig framan í veiðimenn og morgunhana sem viðruðu hunda og sjálfa sig. Okkar stöng dróst til að byrja á svæði 2, þ.e. frá Stöðvarbreiðu og niður að Teljara þannig að við drógum fram kortið og ákváðum að kíkja á svæðið frá Teljaranum og upp að Stöðvarbreiðu. Eins langt og mitt vit nær til, þá er fjöldi álitlegra staða á þessu svæði, en ekki varð ég þó var við fisk.

Við skiptin færðum við okkur á svæðið frá Teljara og niður eftir. Naut ég þar leiðsagnar kunnugs veiðimanns, en það dugði mér ekki til að verða var við fisk, hvað þá að setja í einn og við færðum okkur síðan upp á svæði 1 við næstu skipti og sannast sagna vorum við orðin heldur vonlítil þegar við komum auga á töluvert af fiski í og við Stöðvarhyl. Ekki dugði mér að skipta um allar mögulegar flugur sem mér datt í hug, en veiðifélagi minn setti í mjög álitlega bleikju sem tók Prince Nymph (leiðr. það var víst Pheasant Tail) með látum og linnti þeim ekki fyrr en henni tókst að losa sig. Þetta var greinilega ein af þessum feitu og fallegu bleikjum sem Varmá geymir og vissulega blés þetta vonum í brjóst okkar. Aðrir fiskar á þessum slóðum vildu ekkert sem þeim var boðið og svipaða sögu má segja af þeim sem voru á ofanverðu svæði 2, Stöðvarbreiðunni, þegar við skiptum eitt skiptið enn.

Það var svo við síðustu skiptingu okkar veiðifélaganna að ég setti í og landaði mínum fyrsta fiski í Varmá og þar með fyrsta fiski sumarsins. Þetta var rétt fyrir neðan Teljarann, en þar höfðum við séð eitthvað af fiski á ferðinni í byrjun dags. Þetta var ekki stór fiskur, en sprækur og fallegur. Samkvæmt lögum og reglum var honum vitaskuld sleppt eftir að ein og hálf mynd hafði náðst af honum og svartur Dýrbíturinn hafði verið losaður úr honum.

Þessi bjarti fallegi fiskur mátti ekkert vera að þessu drolli, tók kipp og smeygði sér út úr rammanum:

Við létum gott heita þegar kom að skiptingu kl.18, bæði orðin heldur lúinn eftir þennan langa en ánægjulega fyrsta dag í veiði. Heilt yfir höfðum við ekki miklar fregnir af veiði í Varmá á sunnudaginn, eitthvað höfðu menn á orði að það hefði verið heldur of bjart, aðrir að það hefði verið kalt í morgunsárið og svo má lengi telja. Ég held hreint og beint að allar löggildar afsakanir hafi verið á borð bornar, ég aftur á móti var meira en sáttur við þessa fyrstu ferð ársins og fyrstu ferð mína í Varmá.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 0 / 0 / 1 0 / 1 1 / 1

Námskeið í fluguhnýtingum

Vegna forfalla voru að losna sæti á hnýtingarnámskeiði Ármanna fyrir lengra komna í næstu viku. Allar nánari upplýsingar um námskeiðið má finna á heimasíðu Ármanna þar sem jafnframt má bóka sig á námskeiðið. Námskeiðið verður dagana 9. 10. og 11. apríl í félagsheimili Ármanna, Dugguvogi 13 og hefst kl. 20:00 öll kvöldin.

Smellið á myndina til að lesa nánar um námskeiðið

Vatn vikunnar – Tjaldvatn

Síðasta veiðivatn vikunnar er heimavatn þeirra sem gista Veiðivötn, Tjaldvatn. Allar upplýsingar um vatnið má nálgast með því að smella á myndina hér að neðan.

Tjaldvatn í Veiðivötnum

Líkur hér með upptalningu veiðivatna á Landmannaafrétti og þá eru flest öll þeirra komin hér á vefinn, ekki aðeins þau sem finnast á Veiðivatnasvæðinu heldur og þau sem liggja sunnan Tungnaár, s.k. Framvötn.

Kortið af Tjaldvatni er kort nr. 80 sem ég hef teiknað eftir loftmyndum af veiðivötnum á Íslandi og sett hér á vefinn ásamt upplýsingum um álitlegar flugur sem gefið hafa. Næstu vikur munu leiða í ljós hvort fleiri vötn bætist í flóruna, af nógu er að taka, en það eru víst bara 24 klst. í hverjum sólarhring og þar af tekur vinna og önnur störf sinn skammt. Öll vötnin 80 má vitaskuld nálgast hér á síðunni auk yfirlita yfir nokkur vatnasvæði, s.s. Skagaheiði, Veiðivötn og Framvötn.

Léttur í botni

Eins skemmtilegar og mér finnast púpur vera, þá fer því fjarri að mínar sverji sig í ætt við frænkur sínar frá Tékklandi, þessar sem eru í yfirvigt. Þegar ég byrjaði að hnýta flugur við eldhúsborðið hérna um árið, þá var ég alls ekki viss hve þungar, þungar púpur ættu að vera. Ég hafði til hliðsjónar einhvern bækling sem hét Euro Nymphing og í þeim bæklingi voru þær allar með kúlu í yfirstærð og öngulinn vandlega vafinn með blýþræði. Ég á einhverjar af þessum fyrstu púpum mínum ennþá, flestar hafa þó orðið steinum að bráð í gegnum tíðina, ef ekki úti í vatni, þá fyrir aftan mig á bakkanum.

Þar sem ég bjó ekki svo vel að hafa aðgang að leiðbeinanda sem gat frætt mig um undirstöðuatriði púpuhnýtingar, kosti og galla og þá sér í lagi til hverra nota viðkomandi púpa væri ætluð, þá framleiddi ég einhvern ógjörning af púpum sem sverja sig meira í ætt við byssukúlur heldur en skordýr. Flestar af þessum púpum voru víst ætlaðar til veiða í stríðum straumi lækja og smááa þar sem það gilti umfram allt að koma þeim niður, fljótt og örugglega. Þessi misskilningur minn leiðréttist fljótlega og með tíð og tíma hafa púpurnar mínar tekið sig á og lést allverulega án þess að verða óþarflega horaðar.

Hin síðari ár hef ég meira að segja verið að föndra flugur sem eru aðeins lítillega þyngdar ef þá eitthvað. Ég er kannski mjög smitaður af áhuga mínum á votflugum, þessum klassísku vængjuðu aflaklóm sem komu fram á sjónarsviðið löngu áður en elstu núlifandi menn urðu svo mikið sem blik í auga.

Meira að segja blóðormurinn minn er ekki lengur þyngdur, ef undan er skilin glerperlan sem ég nota í hann. Öll lögmál um blóðorm sögðu mér í upphafi að gleyma þessari tilraun, blóðormurinn væri fastur á botninum og þar ætti ég að veiða hann, sérstaklega fyrripart sumars. En, viti menn þetta mótív að flugu hefur gefið mér ágætlega og smátt og smátt hefur hún farið oftar undir og því sífellt gefið betur. Flugur sem þessa veiði ég á intermediate línu í ekkert of löngum taumi. Kosturinn við þetta er að ég næ henni niður í vatnaveiðinni (á endanum), flugan verður síður viðskila við tauminn og tekur sjaldan upp ástríðufullt ástarsamband við botnfast grjót. Svo skemmir ekki að það er lítið mál að fá hana til að rísa alveg upp að yfirborðinu og veiða hana þar.

Allt í plati

Í dag er 1. apríl og þá vakna allri fiskar upp af værum vetrarblundi, þeir vita nefnilega að þessi dagur er merktur með rauðum hring á dagatali veiðimanna sem nú streyma fram á bakkana til að veiða. Þið getið rétt ímyndað ykkur hvað fiskarnir eru spenntir eftir aðgerðaleysi vetrarins, nú lifnar yfir þeim og þeir skjótast fram og gefa veiðimönnum færi á sér. Til hamingju með daginn, veiðimenn.

Mikið vildi ég að reynsla mín síðustu árin væri eitthvað í ætt við þetta, en því fer fjarri og með tíð og tíma hef ég orðið rólegri í tíðinni, fagna deginum innandyra og fylgist með fréttum að harðjöxlum sem láta sig hafa það og uppskera, vonandi. Mér skilst helst að það séu helst veiðimenn í birtingi og einstaka staðbundnum fiski sem hafi orðið varir við fisk, en nú um hádegisbil hef ég enn ekki heyrt af neinum aflabrögðum. Höldum í bjartsýnina og vonum að menn séu svo uppteknir við löndunum að þeir komist ekki í að senda fréttir.

Uppskera mín í vorveiði síðustu 10 ára

Í hugum margra er það talið þroskamerki að geta setið hjá og horft á aðra veiða, kannski ég sé að þroskast eða þá að ég noti þetta bara sem afsökun fyrir því að mæta til vinnu 1. apríl og vera ekki á stjái við eitthvert vatnið.

Læt hér eina mynd fylgja með sem tekin var 1. apríl við Meðalfellsvatn fyrir nokkrum árum síðan.

Að Fjallabaki 2019

Á fjölmennum fræðslufundi sem Veiðifélag Landmannaafréttar hélt í félagsheimili Ármanna í gær, kom m.a. fram að á sumri komandi mun veiðifélagið hefja sölu á veiðileyfum í Sauðafellsvatni norðan Heklu. Þeim sem ekki kannast við nafnið, skal bent á að það hefur lengi verið misritað sem Grænavatn á kortavefjum. Vatnið var fisklaust fram til 1993 þegar í það var sleppt umtalsverðu magni af urriða af Grenlækjarstofni. Hin síðari ár hefur sögum farið af því að fiskurinn í vatninu hafi dafnað mjög vel, náð að endurnýja sig að með ágætri viðkomu þótt einhverjar gloppur hafi orðið í nýliðun á milli ára. Nú hyggst veiðifélagið láta reyna á sölu veiðileyfa í vatninu, hyggst selja fimm stangir sem seldar verða saman í holli. Vatnið er 45 hektarar að stærð í um 322 metra hæð fyrir sjávarmáli, skammt norðan Heklu. Það má sem sanni segja að þarna er náttúrufegurð með því stórbrotnasta sem finnst á Íslandi; svartur sandur, fjallahringurinn tignarlegur og sjálf Drottning íslenskra eldfjalla, Hekla gæfir yfir vatninu. Þetta er spennandi viðbót við allan þann fjölda vatna sem má finna í næsta nágrenni að Fjallabaki.

Á fyrrgreindum fundi kom einnig fram að stjórn veiðifélagsins hefur ákveðið að veiði í Frostastaðavatni að Fjallabaki verður gjaldfrjáls sumarið 2019, bæði til stang- og netaveiði. Með þessu freistar veiðifélagið að auka veiði í vatninu allverulega á sumri komanda og grisja liðmargan bleikjustofn þess eins og unnt er. Eins og kunnugt er hafa fiskirannsóknir þar síðustu ára fært mönnum heim sannindi þess að ástand bleikjunnar í vatninu er hreint ekki gott og umfangsmikillar grisjunar er þörf. Eins og áður segir, þá verður gjaldfrjálst að veiða í Frostastaðavatni, en farið verður fram á góða umgengni við vatnið og ítarlegrar skráningar á afla, bæði á stöng og í net. Skrá skal fjölda fiska, tegund og þyngd. Þeim sem hyggjast veiða í net í vatninu er bent á að þessu til viðbótar skal skrá fjölda neta, möskvastærð og lagnartíma. Mælt er með netaveiði í 30 mm. möska eða minni. Veiðitími í Frostastaðavatni verður frá 18. júní og fram til 15. september.

Frostastaðavatn

Það skal tekið sérstaklega fram að þessi gjaldfrjálsa veiði á aðeins við um Frostastaðavatn, ekki önnur vötn að Fjallabaki. Veiðileyfi í þau vötn má nálgast hjá Hellismönnum við Landmannahelli og auðvitað með félagsaðild að Ármönnum, en þeir veiða sem kunnugt er gjaldfrjálst að Fjallabaki.

En það stendur ekki aðeins til að grisja í Frostastaðavatni næsta sumar. Veiðifélag Landmannaafréttar og Stangaveiðifélagið Ármenn hafa gert með sér samkomulag um grisjun Löðmundarvatns næstu þrjú sumur. Um er að ræða verkefni þar sem félagsmenn Ármanna í sjálfboðavinnu munu freista þess að ná ríflega 1.700 kg. upp úr vatninu á hverju sumri, flokka og skrá allan afla og nýta eins og kostur er fyrir menn og skepnur.

Löðmundarvatn

Samkvæmt rannsóknum Hafró er ástand fiskistofna í Löðmundarvatni eitthvað skárri en í Frostastaðavatni og vonir standa til að með þessu átaki Ármanna náist að endurreisa fyrra orðspor vatnsins, en staðsetning þess og aðkoma er sérlega góð og það því tilvalið til fjölskylduveiði. Vinna Ármanna mun vonandi bera þann ávöxt á næstu árum að veiði þar glæðist og unnt verði að segja í gómsæta og feita bleikju þar líkt og áður.

Allar nánari upplýsingar má nálgast á heimasíðu Veiðifélags Landmannaafréttar, á heimasíðu Ármanna og upplýsingar um gistingu að Fjallabaki má nálgast á heimasíðu Hellismanna. Fljótlega mun sölusíða Sauðafellsvatns opna þar sem hægt verður að kaupa leyfi og nálgast allar upplýsingar um vatnið. Hver veit nema það vatn bætist þá við hér á FOS.IS með korti og nánari upplýsingum.