Úlfljótsvatn 14.ág.

Enn og aftur er það öngull í rassi. Fikruðum okkur niður slóðann að Borgarvík og eyddum 4 klst. í mjög fallegu veðri, súld / þoka en afskaplega stillt og hlýtt. Í það minnsta inni í víkinni. Í sem skemmstu máli urðum við ekki vör, utan þess að konan sá einn ‘lítinn’ eltast aðeins við fluguna sem hún var að baða í það skiptið. Nokkuð var um fólk sem naut veðursins á þessum slóðum, en ég veit ekkert um hvernig þeim gekk.  Það gengur bara betur næst.

Svínadalurinn 6.-7.ág.

Jamm, hér er öngull í rassi.  Bæði hjá mér og frúnni.  Veðrið var ekkert sérstakt á föstudaginn, rok og rigning og við mættum frekar seint á tjaldstæðið á Þórisstöðum.  Prófuðum Glammastaðavatn (Þórisstaðavatn) aðeins um kvöldið en ekkert gekk.

Renndum inn að Eyrarvatni á laugardaginn í þokkalegasta veðri og háðum hetjulega baráttu við mjög vaxandi gróður í vatninu. Í stuttu máli; gróðurinn hafði betur. Annað sem vakti athygli mína var fjölskrúðugt líf vaðfugla við vatnið sbr. ágætis grein Engilberts Jensen um Vífilstaðarvatn sem finna má hér. Jú, jú, ég á líka vöðlur og nota þær mikið, en ég get svo svarið það að ég göslast ekki tugi metra út í vatnið með látum og gusugangi, til þess eins að geta komið færinu fyrir stóru fiskana úti. Ég hafði það á tilfinningunni að á staðinn væru mættir einn og einn kúreki í vöðlum, vopnaðir ógnvekjandi beituhlunkum til þess að ná einhverjum af þessum löxum sem sluppu framhjá veiðimönnunum í Laxá og komust alla leið upp í vötnin í Svínadalnum.  Sagan segir að einhver hafi náð 14 löxum í Eyrarvatni nú fyrir skemmstu.  Kannski var það bara einn af þeim sem dóluðu fram og til baka á bátunum sínum með spúnadræsuna í eftirdragi?

Hlíðarvatn, Hnappadal 31.júl.-2.ág.

Ekki klikkar Hlíðarvatnið, þótt það hafi ekki verið neitt brjálæði.  Tókum heim með okkur ein 14 stk. á bilinu 1 1/2 – 2 pund.  Vatnið hefur minnkað enn meira frá því við vorum þar um miðjan júlí og mér sýnst að vanti c.a. 3 m í vatnið.  Ókostur: gróðurinn er að verða verulega til trafala.  Kostur: ekki þarf að leita lengi að dýpinu þar sem ‘þeir stóru’ leynast.  Vorum eins og venjulega í landi Heggsstaða og tókum alla fiskana innst í vatninu.  Prófuðum allt svæðið út að Álftatanga en gróðurinn var aðeins of mikill. Veiðarfæri: 6 stk. á Black Ghost, 3 stk. á Dentist, 4 stk. á svartan og gylltan spinner og 1 stk. á maðk.  Frúin stimplaði sig heldur betur inn í fluguveiðinni og tók 6 stk. á Black Ghost eins og ekkert væri á meðan ég þráaðist við með Dentist og einhverjar aðrar sem ekkert gáfu.

Á meðan við drápum eins og við gátum, var yngri sonurinn á fullu að bjarga urriðaseyðum úr þornandi pollum og koma þeim í öruggt skjól í lækjarsprænunni.  Kannski átti strákurinn bara metið í ferðinni, því hann bjargaði á milli 20 – 30 stk.  Vonandi fer vatnsbúskapurinn á svæðinu eitthvað að rétta úr sér, það var í það minnsta rigning þegar við fórum heim.

Hópið 23.- 25. júlí

Jómfrúarferð í Hópið í Húnavatnssýslu. Eftir nokkra leit og svaðilfarir komum við okkur fyrir rétt austan ósa Gljúfurár. Sagan segir að í vatninu sé staðbundinn stofn bleikju og urriða, ásamt sjógöngufiski og ‘laxa von’. Laxinn var mættur og beið óþolinmóður eftir að ganga upp í Gljúfurá sem var einstaklega vatnslítil.  Annar fiskur var ekki á staðnum, utan hornsíla sem týnd voru í flæðarmálinu.Laxinn var mjög tregur og leit lengi vel ekki við neinu, hvorki spún, maðki né flugu.  En á laugardaginn missti stóri bróðir einn sem stal af honum öngli og sökku með miklum látum eftir að hafa tekið hressilega.  Sjálfur missti ég síðan einn af spún þannig að fisklaus fórum við úr Hópinu eftir annars mjög góða helgi í sól og blíðu. Af hverju annar fiskur var ekki sjáanlegur, veit ég ekki.  Eina sem mér dettur í hug er að laxinn hafi hrakið annan fisk  af svæðinu með ofsafengnum stökkum og látum fyrir framan ós Gljúfurár og meðfram bakkanum til beggja átta.

Kleifarvatn 17.júlí

Jú, verð að setja svona mynd á söguna því ég fékk einn mjög vænann urriða og missti annan.  Stóri bróðir fékk einn líka.  Betri helmingurinn kom heim með öngulinn í rassinum.

Get ekki orða bundist yfir umgengni manna við vatnið.  Maður er orðinn nokkuð vanur því að flækjast í girnisafgöngum og ýmsu drasli sem menn skilja eftir sig.  En, að festa í plastpoka í vatninu með haus og úldnum innyflum er svolítið of mikið.  Hvað í andsk….. gengur mönnum eiginlega til?  Er það virkilega til of mikils mælst að menn takið með sér og komi í sorpílát því sem menn ekki éta eða vilja hirða?  Fyrir utan það að henda slógi aftur í vatnið viðheldur aðeins ormi og óværu í fiskinum.  Ef menn geta ekki hugsað sér að taka slóg með sér, þá er skárri kostur að urða það í móanum þannig að vargurinn komist ekki í það og beri orm og egg aftur í vatnið.

Hlíðarvatn, Hnappadal 14.-15.júlí

Brjáluð veiði báða dagana.  Vorum tvö saman (eins og venjulega) og tókum 51 stk. sem voru á bilinu 1/2 – 1 1/2 pund.  Fengum leyfi hjá Guðmundi á Heggstöðum og vorum mest í víkinni vestan Sandfells.  Næstum allir komu á land með spún, helst svartur Toby eða svartur og gylltur spinner.  Heyrðum skýringar á skiptingu tegunda í vatninu frá staðkunnugum; urriðinn heldur sig lang mest vestan Sandfells að Álftatanga, en (stór) bleikjan heldur sig mest í dýpinu við Álftatanga og vestur í hraunið fyrir landi Hraunholts.  Eitthvað minnsta vatn í vatninu sem við höfum séð, vantaði minnst 2,5 m upp á vatnshæðina.

Á leiðinni heim fórum við norður Heydal og í Haukadalsvatnið.  Eftir smá skoðunartúr meðfram vatninu fundum við okkur stað fyrir fellihýsið og tjölduðum í þeirri von að strekkingsvind sem var á staðnum myndi lægja með kvöldinu.  En það varð ekki.  Þvert á móti, þannig að við pökkuðum saman og fórum heim með smá krókum.