Þingvallavatn 24.júní

Þar sem ég fór einn í Framvötnin á laugardaginn og kom til baka með 25 bleikjur var ekki nema sanngjarnt að gefa veiðifélaga mínum færi á að jafna metin í dag, sunnudag. Þingvallavatn hafði enn ekki verið sigrað þetta sumarið, veðrið milt og gott og því var stefnan tekin á Tóftir í dag.

Til að koma stuttri sögu til skila, þá var ekki alveg eins mikið líf við Tóftirnar eins og við höfðum gert okkur vonir um, en vissulega vakti það vonir okkar um fisk þegar við mættum veiðimanni þar með nokkrar vænar bleikjur í farteskinu. Því miður náðum við hvorki að kasta kveðju á viðkomandi né rekja úr honum garnirnar um flugur eða aðferðir, þannig að við renndum bara blint fyrir þær bleikjur sem mögulega voru eftir við eyjuna, þaðan sem hann kom.

Eftir smá stund tókum við eftir hreyfingu við yfirborðið, jú þær voru þarna í æti og því settum við þurrflugur undir og niðurstaðan varð ein hjá mér og þrjár hjá veiðifélaganum. Að vísu voru þær allar undir máli og því sleppt, ekki einu sinni teknar myndir af þeim og því verður mynd af veiðifélaga okkar, óðinshananum að duga frá Þingvöllum í dag.

Þegar okkur þótti fullreynt að ná stærri fisk í Tóftum renndum við að Þjónustumiðstöðinni í smá kaffisopa og síðan í Vatnsvikið. Enn styttri útgáfa, ekki einn einasti fiskur gein við flugum okkar þannig að við fórum fisklaus heim. Eins gott að við eigum bleikjur úr Framvötnum í ísskápinum.

Ef að líkum lætur verður næsta veiðiferð okkar félaganna að viku liðinni í Veiðivötn. Fram að þeim tíma verða græjurnar bónaðar, flugur taldar og fyllt á það sem vantar. Sjálfur ætla ég að passa einstaklega vel upp á að taka með mér vöðluskó, helst öll þrjú pörin mín í þetta skiptið. Þeir glotta sem muna eftir síðustu ferð minni í Veiðivötn.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
/ 1 18 / 39 0 / 0 0 / 1 / 10

Framvötn 23.júní

Það er náttúrulega eitthvað að þeim veiðimanni sem smellir í 360 km. fram og til baka á 12 tímum til þess að komast í ákveðið vatn til að veiða, en það gerði ég einmitt á laugardaginn þegar ég brenndi upp að Landmannahelli, kvittaði mig inn á svæðið og fékk veiðiskýrslu til að skila í lok dags. Ferðinni var heitið í Frostastaðavatn og einhver þau önnur vötn sem lægju vel við höggi og þá helst töku.

Landmannaleið (F225) frá Landvegi (26) inn að Landmannahelli var nýlega opnuð og enn hafði þunglestuðum túristaferjum ekki auðnast að breyta henni í þvottabretti eða dusta af henni ofaníburðinn þar sem hann er þynnstur. Vel að merkja, vegurinn frá Landmannahelli til austurs er enn lokaður vegna bleytu þannig að ferðalangar verða að láta sig hafa það að aka til baka að vöðunum á Helliskvís og Rauðfossakvísl og þaðan inn Kringlu í átt að Dómadal og Frostastaðavatni.

Frostastaðavatn 23. júní 2018

Einhvers staðar las ég að meðalhæð Hollywood leikara væri vel undir meðalhæð almennings. Þetta kitlaði mig aðeins á laugardaginn þegar ég setti í hverja bleikjuna á fætur annarri í Frostastaðavatni sem náði ekki þeirri stærð sem ég hefði óskað. Samhengi þessa er e.t.v. heldur langsótt en það á rætur að tekja til nýlegs sjónvarpsþáttar þeirra tvibba Gunna og Ása þar sem þeir heimsóttu Frostastaðavatn. Gat það virkilega verið að skyndileg frægð bleikjunnar í Frostastaðavatni hefði stigið henni svo til höfuðs og aðeins væri teflt fram fiskum af svipaðri stærð og Hollywood leikurum? Nei, það er nú ekki svo, en vissulega var það áberandi hve fiskurinn var smágerður, nettur, stuttur í annan endann eða hvaða lýsingu maður getur gefið á fiski sem ekki nær meðalstærð síðustu ára. Að þessu sögðu er rétt að taka það fram að oftar en ekki hefur verið smá bið eftir stærri fiski upp að Suðurnámshrauni á vorin (vorið nær nokkuð langt inn í sumarið á hálendinu) þannig að það kom mér ekkert á óvart að þegar ég náði lengri köstum út á vatnið, þá komu aðeins vænni fiskar.

Væn bleikja úr Frostastaðavatni á laugardaginn

Eftir að ég hafði eytt tveimur tímum undan Suðurnámshrauni rölti ég til baka og færði mig að vatninu að norðan. Í fyrstu ferð minni í fyrra óð ég eftir malarrifinu undir Frostastaðahrauni og náði þannig til nokkuð vænni fiskjar ef ég veiddi eins utarlega og mér var unnt og þetta langaði mig að prófa aftur. Þetta árið er ekki eins mikið í Frostastaðavatni og á sama tíma og í fyrra en yfirdrifið samt. Næst austurbakkanum var nóg af fiski og á í hverju kasti, smár fiskur en nokkuð vel haldinn. Sem því næst fyrir miðju hrauni var fiskurinn aðeins stærri, ekki þó stór, en í mjög góðum holdum. Annars langar mig sérstaklega að taka það fram að í þessari ferð fékk ég ekki einn einasta sláp, þ.e. þessa hausstóru og mögru fiska sem stundum hafa verið áberandi í vatninu á vorin. Þegar allt var talið, stórt og smátt, voru það 25 fiskar sem ég tók úr vatninu (hirti allt, líka smælkið) og þeir vigtuðu tæp sex kíló. Það gerir meðalvigt upp á 240 gr. sem er vitaskuld ekkert sérstök vigt.

Nýipollur í Dómadal 2018

Eftir Frostastaðavatn renndi ég aftur í átt að Dómadal ef svo bæri undir að þokkaleg kastátt væri við Dómadalsvatn. Á leiðinni keyrði ég framhjá Nýjapolli sem enn eitt árið kom sér fyrir í Dómadal. Þetta árið er hann aftur á móti ekki til trafala og snertir Landmannaleið nánast ekkert.

Skaflar við vesturenda Herbjarnarfellsvatns

Þar sem vindur var nokkur í Dómadal og ég orðinn heldur blautur og kaldur, ákvað ég að renna til baka að Landmannahelli en kom þó við í Herbjarnarfellsvatni og barði það augum og flugum í smá stund. Ef mér skjátlast ekki því meir, þá var ég trúlega fyrsti veiðimaður að vatninu þetta sumarið því ekki sá ég nein bílför í átt að því og nokkurn spotta varð ég að aka eftir minni því vegurinn var hvergi sjáanlegur. Ég held að þetta sé það mesta sem ég hef séð í vatninu og greinilegt að það getur alveg hækkað enn meira í vatninu ef allur snjórinn sem var við bakkana skyldi taka upp á því að bráðna snarlega. Að vísu þarf þá eitthvað að hlýna eða rigna enn meira í sumar heldur en þegar hefur gert.

Skaflar í austurenda Herbjarnarfellsvatns

Þegar mér þótti fullreynt að ná fiski upp úr jökulköldu Herbjarnarfellsvatni hélt ég til baka að Landmannahelli, skilaði veiðiskýrslunni minni og kastaði kveðju á hóp Ármanna sem komnir voru í hús og annan hóp sem ég hitti fyrr um daginn. Það gladdi mitt litla hjarta þegar ég hitti þann hóp í Dómadalnum og sá að þeir voru með handbært prent af samantekt minni um Framvötn frá 2016. Það kemur þá mögulega einhverjum að gagni sem ég set hér fram á síðunni.

Því miður var það samdóma álit allra sem ég hitti á laugardaginn að þeim þótti fiskurinn heldur smár í Frostastaðavatni og deginum ljósara að bleikjan er heldur liðmörg. Til einhverra ráða verður að grípa þannig að ekki fari illa fyrir vatninu og bleikjustofninum. Ég ber nú samt þá von í brjósti að þegar sumarið gengur fyllilega í garð að Fjallabaki, þá komi stærri fiskar í kastfæri í Frostastaðavatni, rétt eins og gerst hefur undanfarin ár.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 25 15 / 38 0 / 0 0 / 1 6 / 9

Þingvallavatn 20.júní

Það var svei mér alveg eins og sumarið hefði skotið upp kollinum í dag hér sunnan heiða og því þótti okkur veiðifélögunum við hæfi að skunda á Þingvöll og halda upp á daginn. Við vorum langt því frá þau einu sem fengu þessa hugdettu, bæði ferðalangar og veiðimenn fjölmenntu á Þingvöll seinnipart dags.

Við fórum í Vatnskotið, gengum fyrir Vatnsvíkina, kíktum út í eyju og þræddum ströndina vestur að Breiðatanga og annað okkur uppskar eina góða töku, en enginn fiskur kom á land. Að lokum kíktum við í Vatnsvikið, en þar var fiskurinn ekkert í meira stuði þannig að við fórum fisklaus heim, en með lungun full af fersku lofti og sól í hjarta.

Í þessari ferð sannaðist það að það eru líka til þeir veiðimenn sem núlla á Þingvöllum þrátt fyrir að margir hafi gert mjög góða veiði þar upp á síðkastið. Eitt er þó víst, rykfallnar Þingvallaflugur fengu bað og eru nú hreinar og sætar, til í tuskið ef það kemur annar sumardagur þetta árið.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
0 / 0 15 / 13 0 / 0 0 / 1 6 / 8

Hlíðarvatn í Selvogi 15. – 17. júní

Það er varla að maður þori að játa að ég tók veiðiferð og afmælisveislu fram yfir landsleik í fótbolta um helgina, en það var nú samt svo. Við veiðifélagarnir áttum sitt hvorn daginn í Hlíðarvatni í Selvogi og buðum með okkur afmælisbarni helgarinnar sem varð sextugur á laugardaginn.

Við vorum mætt í Selvoginn rétt upp úr skiptitíma á föstudagskvöldið, fengum okkur í gogginn og tókum lauflétta hringferð um vatnið. Þar sem vindátt var norðanstæð ákváðum við að byrja á Brúarbreiðunni í þeirri von að æti hefði safnast þar saman undan vindi og fiskurinn léti öllum illum látum þar. Það hefur yfirleitt ekki tekið veiðimenn langan tíma að sjá hvort fiskurinn sé til staðar á breiðunni, þannig að eftir árangurslaus köst þriggja veiðimanna með ýmsum tegundum flugna í að verða 1 klst. þá ákváðum við að færa okkur um set og þá ekki síst koma okkur í skjól við töluverðan strekking sem tók sig upp um kvöldið. Stakkavík varð fyrir valinu og þar leyndist líf í öðrum hverjum hólma og í vatni; álftir, himbrimi og bleikja.

Ekki leið á löngu þar til afmælisbarnið fékk ágæta töku á Peacock og fyrsti fiskur hans í Hlíðarvatni var staðreynd. Fljótlega kom þó í ljós að þarna var á ferðinni fiskur sem hefði mátt eyða í að minnsta tveimur árum til viðbótar í vatninu, þannig að tekið var heldur mildum höndum á honum. Skyndilega kom þó sterklegur goggur í ljós sem vildi gera sér bleikjuna að góðu og small utan um fiskinn. Var þar kominn sjálfskipaður óðalsherra Stakkavíkur, háttvirtur Himbrimi. Fyrir snarræði veiðimanns var fiskurinn endurheimtur í goggi fuglsins, en ekki vildi þó betur til að hin tví-veidda bleikja hafði andast í öllum látunum og varð ekki sleppt. Af himbrimanum er það aftur á móti að segja að hann lónaði fyrir framan okkur þrjú það sem eftir lifði og ekkert okkar fékk högg þaðan í frá.

Stangirnar hvíla við Hlíðarsel á föstud.kvöldið

Laugardagurinn var tekin heldur rólega fram undir hádegi, fyrir utan að ég fór niður í Botnavík í austanáttinni og gerði heiðarlega tilraun frá því um 9 – 11 að líkja eftir ætinu sem bleikjurnar veltust í rétt utan Fóellutjarnar. Þær tilraunir báru engan árangur þannig að ég var heldur framlágur þegar ég tölti til baka í Hlíðarsel. Á leiðinni fékk ég fréttir í Árbliki þess efnis að himbriminn í skerjunum við Skollapolla hefði tekið illa í heimsókn veiðimanns kvöldið áður og beinlínis lagt til hans bæði ofan vatnsborðs og neðan. Einhverjum sögum fór af hlátrarsköllum veiðifélaga viðkomandi þegar hann átti fótum fjör að launa undan reiði himbrimans. Ég sel söguna ekki dýrar en ég keypti hana, en eitt er víst, himbriminn í Botnavík er ekkert að gefa sitt svæði eftir.

Eftir hádegið á laugardag skiptum veiðifélagarnir liði og völdum okkur veiðistaði eins og okkur sýndist við vatnið, því fækkað hafði verulega á staðnum þegar nær einhverjum fótboltaleik dró. Veiðifélagi minn stundaði ýmsa hrekki við Fóellutjörn, m.a. að kenna ungum bleikjum að fljúga eftir að hafa tekið þurrflugu. Ef einhver rekst á c.a. 5 sm. langa bleikju í kjarri við Fóellutjörn þá er það eitt slíkt ungviði sem óvart var kippt heldur harkalega á land og fannst síðan ekki þegar átti að sleppa. Hvort sem sagan er sönn eða ekki, þá var íturvaxin móðir þessa fisks eitthvað óhress með þessar aðfarir og tók púpu félaga míns mjög harkalega og gerði ítarlegar tilraunir til að hefna fyrir ungviðið og draga veiðimanninn út í vatnið. Eftir að hafa glímt lengi og vel við hvort annað, ákvað bleikjan að gefa eftir og sleppti púpunni og lét sig hverfa.

Við bræðurnir byrjuðum aftur á móti innarlega í Botnavíkinni en færðum okkur síðan út á Réttarnes þar sem mér tókst að setja í væna, klassíska Hlíðarvatnsbleikju af alþekktri punds stærð. Var þá farið að blása af suðri og eitthvert æti lagði upp að Réttarnesinu sem bleikjan sótti í. Að vísu varð ég frá að hverfa um seinna kaffi til að taka á móti gestum sem bar að garði í Hlíðarseli og fyrir kvöldmat voru allir hættir veiði og sestir að kræsingum í húsi.

Sunnudagurinn var heldur þungbúinn, gekk á með skúrum og hitastigið hefði alveg mátt vera hærra. Samt sem áður voru bleikjur í æti í Botnavík og þangað skunduðum við félagarnir um hádegið. Í Fóellustjörninni tók veiðifélagi minn væna bleikju undir vökulu auga himbrimans, aðra í algjörum friði við Kaldóshólma og síðan tvær mjög fallegar á leiðinni í til baka við Fóellutjörnina. Sjálfur reyndi ég allt mögulegt við Skollapolla og út af Fóellutjörninni, en varð ekki var við neinn fisk sem var kominn í matfiskastærð. Man í svipinn ekki fjölda þeirra sem ég setti í sem voru á bilinu 4 – 10 sm. sem vitaskuld var öllum sleppt eða sluppu sjálfir.

Alltaf slæðist ein og ein ný fluga í box okkar veiðifélagana og að þessu sinni prófaði veiðifélagi minn þessa flugu í gárunni á vatninu og hún sló greinilega í gegn hjá bleikjunni.

Black Foam Buzzer – ekki góð mynd, en dugar samt

Ef einhver hefur rekist á fuglahræðu sem virkar á himbrima á hreiðri, þá má hinn sami senda mér línu, því það var áberandi að fiskur hélt ekki til í næsta nágrenni við óðal himbrimans. Meira segja pottþéttir veiðistaðir við Skollapolla voru nánast fisklausir, helst hægt að finna smáfisk sem himbriminn nennti ekki að eltast við. Eins vænt og mér þykir nú almennt um himbrimann, þá finnst mér tvö pör á ekki stærra svæði en frá Botnavík og inn að Mosatanga vera heldur of mikið af því góða. Að vera með 2,5% himbrimastofnsins á þessu svæði er aðeins og mikið.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 1 15 / 13 / 0 / 1 / 7

Baulárvallavatn og Hraunsfjörður

Þegar ekkert gengur í veiðinni þá má alltaf segja að maður hafi farið í útilegu, skoðunarferð, átt allt annað erindi á veiðislóð heldur en einmitt að veiða. Sem sagt; á föstudaginn áttum við veiðifélagarnir erindi vestur á Snæfellsnes. Og það voru fleiri á ferðinni heldur en við, því ungviði bænda af norðanverðu nesinu var líka á rúntinum með tilheyrandi jarmi þegar því var dreift út um allar koppagrundir í fylgd mæðra sinna.

Veðurblíða föstudagsins var eflaust með eindæmum á stöku stað, en því miður vorum við ekki á þeim slóðum, heldur fórum að Baulárvallavatni þar sem einhver reitingur manna var við veiði. Helst voru menn við ósa Vatnaáar þar sem hún rennur í vatnið að vestanverðu. Engar fregnir höfum við að veiði þeirra né okkar eigin og því líkur hér með frásögn af Baulárvallavatni að þessu sinni. Á ferð okkar í náttstað var að vísu komið við í Hraunsfirði að vestan og þar setti hin helmingur okkar í eina flundru við lítinn fögnuð.

Á laugardaginn var heilsað upp á Hólmara og kastað kveðju á Kerlinguna í Kerlingarskarði sem illu heilli faldi sig að mestu í þokunni sem grúfði þétt yfir þrátt fyrir töluverðan vind. Við ferðafélagarnir vorum sammála um að leita færis og kíkja betur á þessa gömlu þjóðleið síðar.

Eftir einhverja snúninga í Berserkjahrauni drógum við á okkur veiðifatnað og töltum inn að Hraunsfirði úr gryfjunni að norðan. Fyrir okkur varð kunningi okkar við annan mann og höfðu þeir gert ágæta veiði í bleikju og stöku flundrum, en heldur hafði dregið úr tökustuði þegar leið á daginn, enda töluverður vindur og úrkoma í meira lagi. Eftir nokkurn barning tókst mér að plata eina bleikju með rauðum Higa‘s og svo eina til á toppflugu með UV dúsk. Þeirri síðari tókst mér að sleppa en sú fyrri fékk far með okkur í náttstað.

Eitthvað höfðu veðurguðirnir mislesið veðurspá sunnudagsins en þokkalegt verður var þó á nesinu að norðan fram undir seinna kaffi. Á tímabili var meira að segja svo stillt og fallegt að þurrflugur fengu að baða sig við vestanverðan Hraunsfjörðinn. Þær eru reyndar ótrúlega kræsnar bleikjurnar á það sem þeim var boðið. Þrátt fyrir að það væri afskaplega lítið líf að sjá á vatninu, var greinilega aðeins ein ákveðin fluga á matseðlinum og sú fluga fannst ekki í okkar boxum. Ein flundran kom þó á land, en hún fékk hvorki líf né far til byggða.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 2 11 / 12 / 0 / 1 / 6

 

Hlíðarvatn í Hnappadal, 1. – 3. júní

Hún stóðst, hún stóðst ….. veðurspáin. Veðurspá helgarinnar fyrir vesturland var ekki upp á marga fiska en þrátt fyrir það létum við slag standa á föstudaginn og renndum vestur í Hnappadal með vagn og ‚alles‘. Fyrsta formlega útilega sumarsins skildi tekin með stæl, farið út úr bænum á föstudag og helst ekki komið heim fyrr en þegar langt yrði liðið á sunnudag.

Hún hefur lengi verið römm sú taug sem tengir okkur veiðifélagana við Hlíðarvatn í Hnappadal og þar sem við erum bæði félagar í Stangaveiðifélagi Borgarness og keyptum sumarleyfi í vatnið um daginn, þá þótti okkur sjálfsagt að taka stefnuna á vatnið. Og þvílíkt vatn! Hér þarf mynd til að skýra þessa upphrópun:

Frá Jónsbúð til norðurs

Myndin er tekin næstum á tröppunum að Jónsbúð, veiðihúsi SVFB. Fyrir miðri mynd er slóði sem liggur undir hlíðinni til hægri og út að s.k. Rifi. Þessi slóði er núna 20 – 30 sm. undir vatnsyfirborðinu, en venjulega er hann u.þ.b. 100 sm. ofan þess. Fyrir miðri mynd sést glitta í nokkra steina lengst úti í vatninu. Þetta er hæsti punktur Rifs sem ég held að sé yfirleitt í ríflegri mannhæð þegar maður stendur við vatnsborðið. Það er sem sagt mikið í Hlíðarvatni í Hnappadal núna og eiginlega ekki á einn einasta þekktan veiðistað komist.

Frá Jónsbúð að Hraunholtum

Meira að segja hraunið á milli Jónsbúðar og bæjarins Hraunholta líktist meira flóa en stöku víkum.

Eins og ég hóf söguna, þá stóðst veðurspáin. Athugið, hún var ekki upp á marga fiska og það var aðeins ein örvingluð bleikja sem slysaðist til að taka Peacock með orange skotti hjá mér á föstudagskvöldið, rétt við Jónsbúð. Sökum skorts á stærð var þeirri bleikju sleppt aftur. Veðrið sjálft var með prýðilegasta móti þótt óvenjuleg vindátt væri við vatnið; suðvestanátt. Þeim sem þekkja til, þykir þetta eflaust afskaplega merkilegt því almennt er talið að aðeins ein vindátt sé við Hlíðarvatn, sú norðaustlæga.

Föstudagskvöldið við Hlíðarvatn

Laugardagurinn var rakur, mjög rakur á köflum og eiginlega bara frekar blautur og til að toppa þokusuddann, þá var vindur að sperra sig töluvert úr þessari asna suðvestanstæðri átt. Ég tölti um morguninn að þeim stað sem Rifið ætti að vera, óð eins og ég þekkti til í leit að þekktum veiðistöðum, en varð ekkert ágengt. Eftir hádegið fórum við síðan inn með Fellsbrekku að norðan, en urðum ekki vör við fisk, enda ekki víst að nokkur fiskur hafi eitthvað þangað að sækja. Það sem áður var frekar gróðursnauð malarfjara við vatnið, er núna á bóla kafi og óvíst að þar leynist eitthvað æti. Það var ekki fyrr en við vorum á töltinu aftur að Jónsbúð að ég setti í smábleikju á orange Nobbler þar sem vegarslóðinn liggur á kafi. Ef föstudagsbleikjan taldist smágerð, þá var þessi beinlínis dvergvaxin og öðlaðist því frelsi sitt á ný eftir stutta viðureign.

Getgátur okkur hjóna eru einfaldlega þær að vatnið sé enn of kalt vegna mikilla vatnavaxta eftir rigningar maí mánaðar og fiskurinn haldi sig því enn töluvert utar í vatninu, á meira dýpi. Gróður, bæði í hlíðum og í vatni er komin heldur skammt á veg í Hnappadalnum og því hefur fiskurinn lítið upp á grynningar að sækja og bobbar sem áður voru í seilingarfjarlægð fiska og veiðimanna eru núna langt úti í hafsauga. Ég man ekki til að hafa séð vatnsborðið standa jafn hátt og um þessa helgi, en  Sigurði í Hraunholtum  sagði mér að það hefði þó staðið nokkru hærra í einhver skipti, en tók fram að nú þætti sér nóg komið, nú mætti það hætta að bæta á sig.

Við létum staðar numið í veiði um kvöldmat á laugardag, drógum okkur inn í vagn við blaður og spil og héldum heim á leið eftir kuldalega aðfararnótt sunnudags þar sem sannaðist að maður á ekki að fara í útilegu með aðeins einn átekinn gaskút á vagninum. Þrátt fyrir allt kvöddum við Hlíðarvatn með sól í sinni því nú hefur vagninn verið liðkaður eftir veturinn og stefnan verður eflaust tekin á nýjar veiðislóðir á næstu helgum. Þetta veiðir sig ekki sjálft og löngu kominn tími á að liggja úti við veiðar.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 2 11 / 10 / 0 / 1 / 5