Langavatn, 15. sept.

Fyrst við vorum í Borgarfirðinum í gær og ekki með neitt sérstakt fyrir stafni, þá lá auðvitað beinast við að kíkja í eitthvert vatnanna á svæðinu og fyrir valinu varð Langavatn. Það er ekki oft sem ég viðurkenni að ég keyri aðeins með annað augað á veginum, en í þetta skiptið var það nú svo að ég stóð mig ansi oft að því að gjóa á hitamælinn í bílnum. Hitastigið rokkaði reglulega um eina til tvær gráður á leiðinni, en fór aldrei neðan er svo að fiskur ætti að vera á stjái.

Vert er að geta þess að vegurinn upp frá Gljúfurá var hreint og beint frábær, nýlega búið að hefla ofan af honum stærsta grjótið og bera í hann þannig að það er fólksbílafært alveg inn að Torfhvalastöðum við Langavatn og ég er ekki frá því að spottinn inn að Barónskletti hafi eitthvað verið lagfærður líka. Slóðinn þar fyrir norðan var bara eins og venjulega, seinfær en fær 4×4 bílum.

Horft inn að botni frá Stórusteinum

Þegar inn að vatni var komið var ljóst að það hefur verið hleypt vel úr vatninu til að vökva laxinn í Langá þetta sumarið. Fljótt á skotið hefur vatnshæðin verið lækkuð um einn metra og því var vel fært inn að botni og við lögðum leið okkar langleiðina þangað, inn að Stórusteinum.

Veðurblíða við Stórusteina

Veðrið kom þægilega á óvart, stillt og fallegt en mikið rosalega var vatnið kalt eftir næturfrost undangenginnar nætur. Það var því e.t.v. engin furða að við yrðum ekkert vör við fisk þar sem við renndum öllum mögulegum flugum út í dýpið og drógum hratt, hægt og allt þar á milli. Eftir dágóða stund færðum við okkur til baka og renndum niður að Beilárvöllum, nánar tiltekið undir hlíðina austan við Galtarholtsvík, gengt tanganum.

Við Beilárvelli

Heldur var tekið að þykkna í lofti en við gerðum okkur vonir um að vatnið væri eitthvað hlýrra þarna í vari fyrir norðanáttinni. Ekki munaði nú miklu á vatnshitanum, en þarna tókst okkur að særa upp tvær bleikjur sem úðuðu í sig hornsílum í víkinni austan við tangann og þegar þær voru komnar á land létum við gott heita og héldum heim á leið.

Helmingur aflans

Þar sem Langavatn lokar núna 20. sept. á ég ekki von á að við förum þangað aftur þetta sumarið, en það er greinilega fiskur enn á ferðinni og hann er bara þokkalega vænn og vel haldinn ef marka má þessa tvo sem við tókum.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
/ 1 67 / 85 / 0 48 / 38 19 / 22

Geitabergsvatn 14. sept.

Þar sem við veiðifélagarnir áttum leið í Skorradalinn í gærkvöldi þá þótti okkur ekki úr vegi, sem það reyndar þó var, að fara um Hvalfjörðinn og Svínadal í stað þess að fara fyrir Hafnarfjall. Við vorum nokkuð seint á ferðinni, en síðustu skímu dagsins langaði okkur að njóta við norðanvert Geitabergsvatn og sjá til hvort einhver kulsækinn urriði væri þar á sveimi.

Útsýnið þegar við komum

Ekki var nú hitastigið upp á tvær tölur, reyndar rétt slefaði það í 6°C þegar við drógum á okkur veiðigallann og úr norðri gustaði heldur nöprum vindi. Ekkert líf var sjáanlegt á grynningunum í Innri-Vatnsvík þannig að við fetuðum okkur smá spotta út undir Klifi án þess að verða vör við fisk.

Útsýnið þegar við fórum

Þegar svo tunglið var orðið bjartasti punkturinn á himninum fetuðum við okkur til baka og létum gott heita. Það er nú svo merkilegt að ekki þarf alltaf fisk til að njóta þess að baða flugur og þessi kvöldstund, þótt stutt væri, sannaði það svo um munaði.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
/ 0 66 / 84 / 0 48 / 38 18 / 21

Hópið 8. & 9. september

Fyrsti í sumarauka 2018 var að þessu sinni norðan heiða. Eftir heldur ótuktarlegt sumar hér sunnan heiða höfðum við veiðifélagarnir ekki alveg fengið nægju okkar af veiði og því var fylgst vel með veðurspá helgarinnar. Spá fyrir hálendið var ekki upp á marga fiska, Vesturlandið virtist ætla að bjóða upp á rigningu og rok, Suðurlandið var svona í og úr eins og maður segir, en Norðurlandið kom sterkt inn með hitatölum vel á annan tuginn. Úr varð að pakka í snarhasti í veiðihúsið á föstudag eftir vinnu og renna norður í Húnaþing, nánar tiltekið að Hópi á mörkum vestra og eystra.

Hópið á laugardagsmorgninum

Það var nú ekki sprengurinn á okkur norður, þannig að við rétt mörðum það að kaupa veiðileyfi í Víðigerði og svo skröltum við framhjá Borgarvirki í átt að Ásbjarnarnesi og inn í Nesvík. Þangað höfðum við áður komið á miðju sumri  fyrir einhverjum árum en orðið frá að hverfa vegna mývargs sem blessunarlega var víðsfjarri á föstudagskvöldið. Það verður nú að segjast eins og er að við vorum hreint ekki alveg viss hvar við nákvæmlega settum vagninn niður undir stjörnubjörtum himninum því það var komið svarta myrkur þegar við loksins komum á staðinn. Ég taldi okkur vera töluvert frá bakkanum þannig að það var e.t.v. eins gott að frúin gekk hægum skrefum út í móa því það hafa tæplega verið fleiri skref en 20 – 30 í vatnið frá þeim stað sem vagninn stóð.

Ætli það sér fiskur hér, gæti höfundur verið að velta fyrir sér við Vaðhvamm

Laugardagsmorguninn vakti okkur með stilltu og dásamlegu veðri og eftir morgunverð héldum við troðninginn frá Nesvík og upp á Bjargás með stefnuna á Myrkurbjörg. Við sem sagt skröltum þennan troðning eins langt og okkur þótti hæfilegt og fikruðum okkur niður að vatninu þar sem heitir Vaðhvammur. Strax í fyrsta kasti varð ég heldur betur var við fisk þar sem tekið var harkalega í hjá mér og í loftköstum kom þessi líka drjóli upp úr vatninu og hristi fluguna úr sér. Einmitt, það var þá fiskur á þessum slóðum og nú hófst leitin að réttu flugunni sem hann tæki án þess að hrækja henni umsvifalaust út úr sér. Veiðifélagi minn varð fyrri til og setti í alveg einstaklega fallegan sjóbirting sem losaði rúm 3 pund og bætti síðan tveimur þokkalegum sjóbleikjum við. Ef mig misminnir ekki þá tóku þessir fiskar ólívu litaðan Nobbler og það var ekki fyrr en ég hafði þrætt mig í gegnum nokkrar flugur að ég setti loksins í fisk sem ég var sáttur við að hirða. Sá var nú samt ekki nema tittur í samanburði við birting konunnar, en ég er nú ekkert óvanur því að veiða færri og smærri fiska en hún, þannig að ég var ágætlega sáttur.

Fallegur birtingur úr Hópinu

Upp úr hádeginu fórum við á vísindaveiðar út frá Ásbjarnarnesi til austurs, norðurs og vesturs, en allar áttir reyndust jafn rólegar þannig að við brugðum okkur í smá gönguferð í vatninu norður frá Nesvík og út með björgunum, ríflega 1 km. en áttum þá enn eftir töluverðan spotta að dýpi sem stærri fiskum væri þóknanlegt. Þar sem lítið annað en smáfisk var að finna á þessum kílómetra spotta sem við óðum, héldum við til baka í kvöldhúminu, fengum okkur bita og skriðum undir sæng, bara þokkalega sæl með daginn.

Árla á sunnudagsmorgun

Ekki var nú sunnudagurinn síðri og hreint ekki sem verst að eyða brúðkaupsafmælinu við Hópið. Dagurinn byrjaði stilltur og fagur og svo hlýnaði upp í 12 – 16 °C og aldrei var langt í sólina. Yfir árbítnum ákváðum við að reyna aftur við Myrkurbjörg og því pakkaði ég öllu nauðsynlegasta dóti í bílinn og gerði klárt fyrir daginn, eða það hélt ég að minnsta kosti. Það var ekki fyrr en við vorum næstum komin þessa þrjá kílómetra inn að Myrkurbjörgum að mig rámaði í veiðivestið mitt hangandi inni í vagni. Já, einmitt, ég skildi konuna eftir á veiðistaðnum, skrölti þetta til baka og sótti vestið mitt. Þegar ég hafði loksins klætt mig og var kominn niður að vatni, var þar fyrir nokkuð grobbinn veiðifélagi sem þegar hafði tekið rígvæna fiska og ég sá ekki betur en hún væri bara í flottum málum. Ekki óraði mig, né hana fyrir því sem tók við þar til við urðum að hætta upp úr hádeginu. Í hvert skipti sem sólin náði yfirhöndinni og hellti sér yfir okkur, þá tóku bæði birtingar og sjóbleikjur orange Nobbler eins og enginn væri morgundagurinn. Það var ekki nema rétt á meðan sólin hvíldi sig á bak við ský að tökurnar duttu niður, sem var í sjálfu sér ágæt hvíld því á þessum slóðum er sterkur straumur í vatninu sem tekur í til lengdar.

Afli helgarinnar, hnossgæti næstu vikna

Það er ekki oft sem ég birti hér myndir af afla veiðiferða því það hefur brugðið við að dauðir fiskar fari eitthvað illa í suma. Í þetta skiptið geri ég undantekningu því við tókum með okkur 24 gómsæta fiska á bilinu pund og upp í fjögur úr þessari ferð og það er næsta víst að við eigum eftir að endurnýja kynni okkar af Hópinu næsta sumar. Já, við veiddum okkur til matar og vonum að þeir stuttu sem við slepptum eigi náðuga daga þangað til næst og hafi ekki orðið meint af veiðum og sleppingum okkar yfir helgina.

Þeim sem lítið þekkja til við Hópið skal bent á að fylgjast með síðunni á næstunni því ég hef ákveðið að taka saman gagnlegar upplýsingar um Hópið, þekkta veiðistaði og koma á kort og setja hér inn á síðuna.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
/ 6 66 / 84 / 4 48 / 38 17 / 20

Framvötn 10. & 11. ágúst

Það var með nokkurri tilhlökkun að við lögðum af stað út úr bænum á föstudaginn, stefnan var tekin á Fjallabak og ætlunin að ná í nokkrar bleikjur í harðfisk. Það tekur um það bil 3 klst. að keyra úr Reykjavík inn að Landmannahelli, en þessi tími er fljótur að líða, ólíkt þeim þremur sem sem það tekur að keyra til baka. Svona virkar svæðið einfaldlega á mann, það laðar og vill helst ekki sleppa manni lausum.

Eftir að við höfðum komið færanlega veiðihúsinu fyrir við Landmannahelli var stefnan tekin á Frostastaðavatn. Þetta sumar eru þegar skráðir rétt um 700 fiskar á land úr vatninu og ekki eru öll kurl komin til grafar enn, eitthvað óskráð og oft hefur vatnið verið gjöfult langt fram í haustið. Eins og kunnugir vita, þá hefur farið ýmsum sögum af aflabrögðum og ástandi fiska í vatninu þetta sumar. Síðastliðin ár hafa gefið það til kynna að bleikjan í vatninu hafi það ekkert oft gott, hún er orðinn heldur liðmörg og hefur farið smækkandi. Það er reyndar reynsla okkar hjóna að stærri og betur haldin bleikja leitar inn í kastfæri flugustanga þegar líður á sumarið og því ætluðum við að ná okkur í nokkrar slíkar í þessari ferð.

Frostastaðavatn

Við lögðum leið okkar inn fyrir Suðurnámshraun, kíktum í nokkrar víkur og enduðum á því að leggja flugur okkar niður á þremur stöðum. Himbriminn gerði sitt besta til að fækka bleikjunni í innstu vík hraunsins og við hjálpuðum til. Til að gera langa sögu stutta þá tókum við 20 fiska með okkur úr vatninu og því miður var aðeins lítill hluti þeirra af nýtanlegri stærð. Kenning okkar um stærri fiska féll þar með um sig í þetta skiptið, en við heyrðum reyndar frá góðum kunningjum okkar sem við hittum á laugardaginn að þær (stærri bleikjurnar) hefðu gefið færi á sér í miklu magni undan bílastæðinu að norðan um síðustu helgi.

Blautaver

Úr Frostastaðavatni lögðum við leið okkar í Blautaver eftir að hafa heyrt ágætar sögur af veiði þar. Á síðustu árum hafa ekki margir fiskar verið skráðir úr verinu, en eitthvað hefur ræst úr aflatölum á þessum sumri. Kannski hjálpar það til að Tungnaá hefur valið sér farveg fjær Blautaveri síðustu mánuði heldur en oft áður og því ekki alveg eins greiður samgangur á milli núna. Vatnið er ekki alveg eins litað og oft áður og gera má ráð fyrir að gróður og pöddulíf hafi nýtt sér tærara vatn og dafnað vel í sumar. Það hefur vitaskuld áhrif á fiskinn og það kom okkur skemmtilega á óvart hvað bleikjan var vel haldin og að Tungnaár-urriðinn væri knár þótt smár væri.

Sólin að setjast á bak við Hnausa  við Eskihlíðarvatn – tekið við Blautaver kl.21

Á leið okkar í náttstað renndum við inn að Dómadalsvatni þar sem við settum í sitthvort parið af urriðum í yngri kantinum. Af öllum ummerkjum að dæma, lífi og narti þá er ekki skortur á upprennandi boltum í vatninu og það verður spennandi að kíkja á þá að ári eða tveimur þegar þeir hafa bætt aðeins á sig. Einn urriði var tekin og kíkt inn í. Var sá pakkaður af skötuormi frá koki og aftur í rauf og greinilegt að nóg er af þessu urriðasælgæti í Dómadalnum. Þegar hitastigið féll skyndilega niður í 5°C rétt fyrir kl.23, var eins og skrúfað væri fyrir allt nart og tökur þannig að við pökkuðum saman og fórum inn í veiðihúsið okkar við Landmannahelli, settum miðstöðina á og bjuggumst í ból eftir síðbúinn kvöldverð.

Við Dómadalsvatn kl.23:00

Það var úr vöndu að ráða á laugardagsmorgun, hvert skyldi halda? Úr varð að við fórum í rannsóknarferð inn að Eskihlíðarvatni. Leiðin að vatninu var víst fær jeppum á 44“ dekkjum og því var það með varúð að við lögðum í þennan leiðangur á okkar borgar- og slyddu jepplingi. Hvað sem menn hafa um þessa ákveðnu tegund bifreiðar að segja, þá átti hann ekki í nokkrum vandræðum með brekkur, sneiðinga og lausan sand og inn að vatni komumst við án nokkurra vandræða. Eskihlíðarvatn er trúlega frægasta dæmi um ris og fall bleikjuvatns að Fjallabaki. Á sínum tíma var sleppt í það bleikju, fiskurinn óx og dafnaði með miklum myndarbrag í nokkur ár en svo tók við skeið offjölgunar, tilraun til grisjunar og að lokum hreinnar uppgjafar fyrir fjölda bleikjunnar. Fyrir nokkrum árum fórum við viðlíka rannsóknarferð inn að vatninu og þóttumst merkja að fiskurinn væri eitthvað að koma til. Þá gátum við meira að segja nýtt eihvern hluta fisksins í harðfisk, en í þetta skiptið var það aðeins 10% sem töldust hæf til slíks. Við tókum sem sagt 20 fiska upp úr vatninu á nokkrum stöðum og aðeins tveir þeirra urðu að flökum sem nýtast.

Eskihlíðarvatn, Löðmundur í baksýn

Eftir þessa vísindaferð okkar komum við rétt aðeins við í Löðmundarvatni og strengdum á línum á móti vindi undir bílastæðinu við Löðmund. Eftir ótilgreindan fjölda kasta og fluguskipti sem færðu öðru okkar það sem líst er sem ‚tikk, tikk, tikk nart‘ þá héldum við leið okkar áfram í vestur og kíktum á Herbjarnarfellsvatn. Eitthvað vorum við lúin eftir vindsperringinn undir Löðmundi og því nenntum við ekki að labba inn með vatninu og reyna fyrir okkur í norð-vestur horninu þar sem líklegast var að fiskur héldi sig undan austan stæðum vindinum. Að vísu sáum við aðeins til fiskjar undir bílastæðinu, en ítrekaðar tilraunir til að lokka hann til töku með ýmsum tegundum nobblera báru ekki árangur. Vel að merkja, það stendur óvenju hátt í Herbjarnarfellsvatni m.v. árstíma, ströndin við suðurbakka vatnsins er á eins metra dýpi og flæðir inn í skútana og hef ég ekki séð jafn hátt í vatninu áður.

Hellisskútarnir við Herbjarnarfellsvatn – mynd frá 2017

Lífið í Dómadalsvatni frá síðasta kvöldi freistaði okkar og því renndum við aftur að vatninu og tókum okkur stöðu við vesturbakkann á móti öldunni. Þar tók frúin ágætan urriða, en ég var helst í því að hrekkja ungviðið sem gerði sér ýmsa fæðu að góðu í öldurótinu við bakkann. Við enduðum daginn á að rölta undir hlíðina við austanvert vatnið, ég fékk eitt högg á mína flugu meðan frúin tók einn þokkalega stóran, en sérstakan í vextinum. Þetta einkennilega vaxtarlag skýrðist síðan þegar gert var að honum. Lengd fisksins hefði gefið til kynna að um 2,5 punda fisk væri að ræða, en hann var sérstaklega linur og mjósleginn. Fyrst datt mér einhver sýking í hug þegar ég flakaði hann, svo ljós var hann og rýr á holdið. Ekkert benti til að hann ætti við heilsubrest að ræða, hvorki sníkjudýr né æxli fundust í honum, raunar fannst ekkert í maga hans heldur, hvorki síli né skötuormur. Það var ekki fyrr en ég þuklaði kokið að skýringin fannst. Þvert í kokinu með nappa sem stungist hafði í gegn, sat steinn kyrfilega fastur og hafði greinilega verið þar nokkuð lengi og þannig komið í veg fyrir að fiskurinn gæti kyngt því sem hann át. Það var því sannkallað náðarhögg sem frúin veitti þessum fiski með rotaranum.

Eftir kvöldverð pökkuðum við veiðihúsinu okkar saman og lögðum af stað heim á leið. Það voru blendnar tilfinningar sem veltust um í kollinum á okkur á leiðinni og þær styttu ekkert þennan þriggja tíma akstur heim. Vonandi koma fiskifræðingar fram með skeleggar tillögur að aðgerðum í Frostastaðavatni því í næstu viku munu þeir væntanlega hnýta endahnútinn á rannsóknir á vatninu sem hófust í fyrra, unnendur Framvatna bíða þeirra og aðgerða spenntir.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
20 / 23 57 / 78 / 4 43 / 34 16 / 19

Veiðivötn 19. & 20. júlí

Það eru rétt rúmar tvær vikur síðan við fórum í okkar árlegu Veiðivatnaferð en síðasta daginn í þeirri ferð vorum við sammála um að við værum einfaldlega ekki búinn að fá nóg af Vötnunum þetta árið og því stefndum við leynt og ljóst á að kíkja þangað aftur. Úr Hrauneyjum er aðeins um 1 klst. akstur upp í Veiðivötn og fyrst við vorum með allt við höndina; veiðigræjur, veiðihús og mat, þá var alveg tilvalið að slá á þráðinn upp í Veiðivötn og athuga hvort ekki væri pláss fyrir eitt fellihýsi og tvær stangir í vötnunum, fimmtudag og föstudag. Jú, það var sjálfsagt mál og þar með vorum við lögð af stað.

Á leið í Veiðivötn – Fossarnir í Vatnakvísl

Þar sem við vorum tímanlega á ferðinni höfðum við nægan tíma til að koma okkur fyrir undir hólnum gengt Ampahól og biðum fimmtudagsins í ofvæni. Að vísu var það einkennileg tilfinning að sjá yfir í Setur þar sem allt aðrir bílar stóðu fyrir utan heldur en við þekktum og annað fólk á ferðinni. Það var ekki laust við að það vantaði einhverja sex góða veiðifélaga í hópinn, við vorum þarna ein án stuðnings og félagsskapar sem við höfum átt að venjast síðustu ár.

Færanlega veiðihúsið okkar í Veiðivötnum

Þið sem í Veiðivötn hafa komið vita auðvitað að svæðið er ekki aðeins veiðisvæði, þarna er náttúrufegurð einstök og þegar maður vaknar til veðurblíðu eins og hún getur best orðið þá er ekkert sem dregur úr aðdáun manns á svæðinu, nema þá helst flugan. Þar sem ákveðin álög virðast loða við mig í Veiðivötnum sem tengjast vöðluskóm, skal það tekið skýrt fram að ég gleymdi þeim ekki heima í þetta skiptið. Aftur á móti gleymdi ég þeim við vagninn þennan morgun og varð því að skjótast til baka eftir þeim úr Hermannsvíkinni austanverðri þar sem veiðifélagi minn byrjaði daginn.

Hellavatn í morgunsárið

Þegar ég var loksins kominn í vöðlur og skó, þótti félaga mínum fullreynt í Hermannsvík þannig að við kíktum í Hellavatn þar sem fiskurinn vakti og át á sig gat af flugu / púpum sem hvorugu okkar tókst að keppa við. Næst kíktum við í Stóra Hraunvatnið en eins og nokkur skipti áður, náðum við ekki miklu sambandi við vatnið, þannig að við héldum til baka að Litlasjó og stoppuðum í Fyrstuvíkinni.

Fyrstavík um nón

Veðrið var gott um morguninn og batnaði bara þegar leið á daginn. Ekki skemmdi fyrir að um alla Fyrstuvík vakti fiskur í óræðu æti, velti sér og hafði greinilega ekkert annað fyrir stafni en fylla kviðinn. Stutta útgáfan hljómar einfaldlega þannig að við yfirgáfum víkina ekki fyrr en við hættumál, rétt fyrir kl. 23:00

Lengri útgáfan hljómar þannig að til að byrja með settum við í nokkra undirmálsfiska sem allir fengu líf, en þegar við færðum köstin örlítið lengra út á víkina komu stærri og stæðilegir fiskar, þetta á bilinu 2 til 4 pund og þeir voru ekki fáir.

Fyrstavík í síðdegissólinni

Hermann kom reglulega við hjá okkur og fékk fréttir af aflabrögðum og flugum sem gáfu; Olive Nobbler með gulum rassi, Svartur og gylltur Nobbler, Veiðivatnagullið, Svartur Nobbler með grænum rassi, sem sagt allar helstu Veiðivatnaflugur sem maður hafði tiltækar í vestinu. Svo voru það aðrar flugur sem ekki gáfu, þær tóku og stundum helst til hressilega. Auk þeirra fiska sem ég tók fékk ég óræðan fjölda af flugnabiti á víð og dreif um kroppinn og eflaust hefur það verið spaugilegt í meira lagi að sjá til mín, berjandi flugur frá mér þegar verst lét. Ég reyndi eins og mögulegt var að fela mig undir flugnanetinu, en mér finnst það bara svo pirrandi að ég laumast ítrekað til að taka það af mér og auðvitað verð ég þá umsvifalaust stunginn.

Á einhverjum tímapunkti, hvenær er mér ómögulegt að tilgreina því tímaskynið hverfur algjörlega á stað sem þessum, duttu tökur aðeins niður eins og gengur. Eftir stutta ládeyðu í aflabrögðum sem við nýttum fyrir kaffi og kleinur tóku fiskarnir aftur við sér þegar leið að kvöldi. Ég er ekki frá því að almennt hafi uppitökur og veltur væru heldur svifaseinni þennan síðari helming og þá helst á mörkum Fyrstuvíkur og Hrauns. Þar sem það var ekkert rosalega mikið að gerast hjá mér í víkinni færði ég mig út að Hrauni og fylgdist grannt með yfirborðinu. Jú, það var ekki um að villast, þarna var einhver að velta sér í sílinu. Þar sem Veiðivatnagullið var þegar undir var aðeins að velja hvar ég skildi setja fluguna niður; utan við byltuna eða austan við hana? Ef ég á að vera alveg hreinskilinn, þá man ég ekkert lengur hvar ég setti hana niður, en við fyrsta inndrátt var tekið í fluguna og henni var ekki sleppt fyrr en yfir lauk. Fiskurinn sem tók fór nokkuð víða með fluguna, tók t.d. næstum alla línuna út af hjólinu þar til fór að glitta í undirlínu, rauk til hægri og vinstri, út og þó helst suður. Eftir nokkrar rokur sýndi hann loksins öll sín 8 pund í loftinu með góðu stökki og töluverðu skvampi. Eftir þetta stökk tekur við annað óminni hjá mér, það næsta sem ég man eftir er að fyrir fótum mér liggur þessi glæsilega hrygna í sandinum sem ég tek upp og rölti með til baka að bílnum.

Við bættum síðan nokkrum vænum fiskum við vestast á Hrauninu áður en við pökkuðum saman, vigtuðum okkar 14 fiska og gerðum að, elduðum okkur mjög síðbúinn kvöldverð og lögðumst sæl og ánægð til svefns eftir daginn.

Fyrstavík eins og hún leggur sig

Meira að segja í 10 m/sek og rigningu eru Veiðivötn fallegur staður, en kannski ekkert sérstaklega veiðilegur. Þannig var nú veðrið meira og minna allan föstudaginn. Eins og oft áður reynir maður alltaf að veiða fiskana aftur sem veiðst hafa áður og því byrjuðum við í Fyrstuvíkinni. Eins veiðilegt og það var nú þarna í öldurótinu á móti 8 m/sek, þá urðum við lítið vör við fisk. Held raunar að það hafi aðeins verið nartað lauslega hjá öðru okkar einu sinni. Þegar suðaustanáttin náði spáðum 10 m/sek. tókum við að leita fyrir okkur um veiðistað með hentaði betur fluguveiði í roki.

Við höfðum fregnir af vænum fiskum úr Stóra Hraunvatni og þangað héldum við. Þegar við mættum á staðinn var þar nokkur fjöldi veiðimanna en enginn hafði komið sér fyrir á austanverðu rifinu við Augað þannig að þar settum við okkur niður. Ýmsar flugur reyndar og kastar fram af rifinu inn í Augað. Þegar svo nartað var í Svartan Nobbler með grænum rassi fór hann undir hjá okkur báðum og endaði með því að góður þriggja pundari náðist á land. Þar með er veiði dagsins talin, grín laust. Þrátt fyrir töluvert nart og lausatökur í Auganu, náðum við ekki fleiri fiskum á land og eftir að við prófuðum að veiða beggja vegna við eyðið á milli Augans og Jöklavíkur í smá tíma, héldum við til baka og kíktum á önnur vötn.

Það var einfaldlega ekkert sérstaklega veiðilegt í vötnunum það sem eftir lifði dags. Fámennt var á aðgerðarborðinu um kvöldið, en því fjölmennara í öllum skálum. Sem dæmi um rok og ölduhæð í suðurvötnunum, þá heyrði ég frá einum sem kroppaði nokkrar bleikjur upp úr Snjóöldunni að þar hefðu menn helst verið að halda í við spúninn, ekki hefði verið um eiginlega inndrátt að ræða því hann kom sjálfur á móti mönnum í öldunni, ef hann þá flaug ekki beinlínis í fangið á mönnum.

Svona getur það nú verið í Veiðivötnum, alltaf frábært en stundum ekki mikil veiði í veðrum. Það var nú reyndar ekkert til að kvarta yfir, veðrið á laugardaginn þegar við tókum okkur saman, en því miður lá leið okkar heim á ný og ekki um annað að ræða heldur en koma sér heim, flaka og koma 15 gómsætum urriðum í frystinn.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
/ 0 37 / 65 / 6 39 / 30 15 / 18

Kvíslavatn 17. & 18. júlí

Ekki dugði landsfjórðungaferð okkar í síðustu viku til þess að svala veiðifýsninni nema í örfáa daga. Óbyggðirnar kölluðu svo sterkt á okkur í vikunni að við vorum hreint og beint að ærast hér á malbikinu, létum undan á þriðjudaginn og pökkuðum veiðidóti í færanlega veiðihúsið okkar og héldum af stað út úr bænum. Fyrsta stopp voru Hrauneyjar þar sem leitað var upplýsinga um ástand Sprengisandsleiðar, verð á veiðileyfi í Kvíslavatni og hvort ekki væri örugglega hægt að kaupa hálfan og hálfan dag.

Síðast þegar við fórum Sprengisandsleið komu ítrekað upp í huga mér orð eins veiðibloggara með meiru; þessi volaði vegur en að þessu sinni var vegurinn ekki svo volaður og við komumst með veiðihúsið okkar í heilu lagi inn að Kvíslavatni rétt fyrir kvöldmat. Við komum okkur fyrir gengt Þjófanesi, rétt norðan Svartáróss, settum saman stangir og stefndum inn að Svörtubotnum. Við höfðum verið vöruð við því í Hrauneyjum að þann daginn hefði verið seldur nokkur fjöldi veiðileyfa í Kvíslavatn, en ég átti satt best að segja ekki von á að annar hver merktur veiðistaður við vatnið væri setinn, en sú var raunin.

Kerlingarfjöll séð frá Kvíslavatni

Við eyddum lunganu úr kvöldinu á sama staða við Svörtubotna enda engin ástæða til að færa sig þegar fiskurinn hefur áhuga á því sem honum er boðið. Við félagarnir tókum sitt hvora tvo urriðana áður en við héldum til baka að fellihýsinu. Þar sem klukkan var ekki nema rétt um 22:00 og allir sem verið höfðu við Svartárós voru á bak og burt, þá ákváðum við að renna út á tánna og veiða skil Svartár og Kvíslavatns. Kvöldið lék hreint og beint við hvern sinn fingur og sólarlagið á bak við Hofsjökul smellti rauðleitum blæ á himinn.

Ómetanlegt KODAK moment á fjöllum

Kvöldinu lauk þannig að veiðifélagi minn setti í tvö prýðilega urriða í skolaða hlutanum á meðan ég rembdist eins og rjúpa við staur að ná þessum skemmtilega sem var að skvetta sér í tæra hlutanum, án árangurs.

Morguninn eftir fórum við alveg inn að botni í Svörtubotnum, þóttumst alveg vera með þetta þar sem vindurinn stóð inn víkina og að öllu gefnu þá hefði urriðinn átt að vera að rótast í ætinu þar. Annað kom nú á daginn og við enduðum á því að fara aftur á staðinn þar sem við höfðum verið kvöldið áður. Það sem hafist upp úr því krafsi voru fimm rígvænir urriðar hjá veiðifélaga mínum og þrjú hressileg flugnabit hjá mér.

Tilraun til sköturoms

Vel að merkja, allir urriðarnir sem við tókum voru smekkfullir af skötuormi en enginn þeirra leit við tilraunum mínum með flugu sem á að líkjast því kvikindi. Kannski þarf ég aðeins að spá betur í inndrætti o.s.frv. þegar ég prófa þá flugu næst. Hvað um það, eftir að við kláruðum síðari hálfan daginn okkar renndum við aftur niður í Hrauneyjar, fylltum á bílinn og héldum ferðalaginu okkar áfram ….

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
/ 0 37 / 65 / 2 30 / 24 14 / 17