Hlíðarvatn í Selvogi, 13. & 14. ágúst

Allt of langt síðan, en alls ekki langt. Þessu skaut niður í kollinn á mér í gær, sunnudaginn, þegar við veiðifélagarnir renndum suður að Hlíðarvatni í Selvogi. Við áttum fyrir höndum heilan sólarhring í veiði við Hlíðarvatnið og það var ekki laust við að maður gleymdi næstum alveg kvefi og pestarvotti sem var eitthvað að hrjá mig. Þegar suður í Selvog var komið var stillt og fallegt veður, næstum alveg eins og veðurspáin hafði lofað.

Eftir að hafa tekið félaga úr síðasta holli hjá Ármönnum tali, var ekki laust við að tvær grímur rynnu á okkur; var bleikjan bara hætt við eftir allt saman? Það var aðeins eitt til ráða, drífa sig í gallann og renna á einhvern þeirra ótal veiðistaða sem vatnið geymir. Vestasta-Nef varð fyrir valinu og þar setti annað okkar í væna bleikju eftir smá tíma, mér liggur við að segja að segja að það hafi „auðvitað“ verið veiðifélagi minn. Ég er reyndar viss um að bleikjan sú arna hafi verið sú sem slapp frá mér, nokkrum mínútum áður.

Horft yfir Hlíðarvatn til norðurs

Þegar fór að halla í kvöldið, fórum við að Brúarbreiðu þar sem við höfðum séð eitthvert líf þegar við renndum í hlað fyrr um daginn. Það líf var greinilega farið að sofa þegar við mættum með flugurnar, þannig að við héldum áfram inn með vatninu að austan eftir stutt stopp. Mölin varð fyrir valinu og við lá að maður hefði sig varla til að eyðileggja stilluna með flugulínunni, svo fallegt var síðkvöldið og útsýnið eftir því. Eftir tíðindalaus köst ákváðum við að fara tiltölulega snemma í bólið og taka daginn í dag snemma.

Sunnudagskvöld við Hlíðarvatn

Já, einmitt. Blessunarlega getum við þakkað fyrir að vera á Íslandi þegar kemur að veðri. Ef það er leiðinlegt, þá þarf maður í mesta lagi að bíða í eins og klukkutíma, þá hefur það örugglega breyst annað hvort til hins verra eða til hins betra. Þannig var það í morgun, heldur mikil gjóla og eiginlega bölvanlega blautt þegar við fórum á fætur, en eftir smá tíma hafði auðvitað lægt og næstum því stytt upp. Raunar var veðrið meira og minna í því að stytta upp í allan dag á milli þess að það var algjört logn, sól, þoka, rigning, gola og svo ágætis hiti. Þetta var sem sagt alveg týpískt íslenskt sumarveður sem fylgi okkur úr Kaldós út á Djúpanef, Austurnes og inn að Skollapollum. Á þessu ferðalagi okkar setti ég í þrjár mjög góðar bleikjur og veiðifélagi minn í eina áður en við héldum til baka í hús og fengum okkur mjög síðbúinn hádegisverð.

Skyggnst í átt að Mölinni

Deginum lukum við á Réttarnesinu þar sem ég tók grunnnámskeið í almennu skeytingarleysi. Kennarinn var alveg ágætis bleikja sem ég sá vel til, rétt innan við Réttarnes. Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar að fylgjast með því hvernig hún brygðist við þeim flugum sem ég setti fyrir hana. Í stuttu máli, ég hef greinilega alls ekki sama smekk á flugur og bleikjurnar. Það sem mér fannst að hefði átt að gera þessa bleikju alveg brjálaða, lét hún bara eins og hún sæi ekki. Í besta falli sýndi hún misheppnuðum köstum mínum einhvern áhuga og þá helst ef línan kipptist til og lenti í einhverri bendu á vatninu. Trúlega varð henni bara svona skemmt yfir þessum aulaskap. Á meðan ég sat á skólabekk bætti veiðifélagi minn einni bleikju við í netið, þannig að við enduðum í 3 + 3 bleikjur á bilinu 30 – 38 sm. Öðrum eins fjölda var trúlega sleppt, þær verða orðnar veiðanlega að ári og þá munu veiðimenn örugglega bítast um þær. Það voru sælir og sáttir veiðimenn sem héldu heim úr Hlíðarvatni í kvöld og nú bíða 6 gómsætar bleikjur eftir því að verða matreiddar í vikunni.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 3 107 / 113 / 0 23 / 16 12 / 12

Helluvatn, 26. júlí

Það fór víst ekki framhjá neinum sem var staðsettur í grennd við höfuðborgina að það var sérstakt veðurfar í borginni í dag. Sól með þokuívafi, heitt og stillt veður. Sem sagt; kjöraðstæður fyrir ýmislegt silungafæði að klekjast út og krydda matseðil vatnabúa. Við veiðifélagarnir létum því slag standa og renndum upp að Elliðavatni seinnipart dagsins. Raunar endaði það með því að við fórum í Helluvatn og þar var nú heldur betur sýning í gangi. Fiskurinn velti sér í æti um allt austanvert vatnið þannig að litlu veiðimannahjörtun fóru á yfirsnúning af spenningi.

Við Helluvatn

Til að gera langa sögu stutta þá er eins gott að segja það strax að annar eins fjöldi flugna hefur trúlega aldrei verið prófaður á einni kvöldstund eins og sá fjöldi sem við prófuðum í mjög harðri samkeppni við náttúrulega fæðu silungsins í vatninu. Á endanum var það Royal Coachman þurrfluga sem sannaði sig og mjög falleg bleikja rann á hana og tók með látum, hjá veiðifélaga mínum. Ekki svo löngu síðar, eiginlega þegar við vorum að hætta og taka saman þá rann þessi líka fallegi urriði á sömu flugu og kom veiðifélaga mínum stórkostlega á óvart. Sá fiskur var svo svakalegur að ég varð að aðstoða við að losa fluguna úr honum enda ekki á eins manns færi að losa þurrflugu #12 úr skoltum u.þ.b. 7 sentímetra urriða þannig að hægt væri að sleppa honum. Flott kvöld við Helluvatn, nóg af fiski og fiskamat en ekki ein einasta taka hjá undirrituðum.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 0 104 / 110 / 0 23 / 16 11 / 11

Framvötn, 22. & 23. júlí

Biðin hefur verið nokkuð erfið eftir því að Landmannaleið F225 opnaðist um Dómadal, en loksins var komið að því og helgi + sumarfrísmánudagur runnu saman um síðustu helgi og því var ákveðið að renna inn að Landmannahelli á föstudagskvöld. Þar sem þetta var fyrsta ferð sumarsins skal vegum og vegleysum gerð skil. Vegurinn inn að Landmannahelli er bara með ágætasta móti, einn og einn gamalkunnur hnullungur á sínum stað og aðrir nýir að skjóta upp kollinum, samt ekkert til að setja fyrir sig eins og sannaðist þegar inn í Landmannahelli var komið.

Vöðin undir Sauðleysu

Eina vaðið á leiðinni er tvöfalda vaðið á Helliskvísl undir Sauðleysu, en vatnavextir að Fjallabaki hafa greinilega ekki náð að hækka neitt í ánni þannig að það er vel fært öllum 4×4 bílum, fellihýsum, tjaldvögnum og hjólhýsum.

Hjólhýsi við Landmannahelli

Þetta myndarlega hjólhýsi, ekki af smærri gerðinni, stóð hnarreist á tjaldstæðinu við Landmannahelli þegar við hjónin renndum þar í hlað á föstudagskvöldið. Ég tók eiganda þess talið og spurði hvernig honum hefði gengið að komast þetta og þá sérstaklega yfir vaðið við Sauðleysu. Hann sagði mér að þetta væri ekkert mál, bara fara varlega og kanna vel hvernig lægi í vaðinu, sneiða það rólega og þá kæmist þetta auðveldlega yfir. Ég er ekkert sérstaklega að mæla með búferlaflutningum sem þessum en langar að geta þessa sem dæmi um hvað hægt er að komast ef varlega og rólega er farið. Það skal tekið fram að ég kíkti sérstaklega undir hjólhýsið og það sást ekki á nokkrum hlut að það hefði rekist niður eða orðið fyrir hnjaski.

Nýipollur í Dómadal – horft frá Dómadalshálsi til austurs

En áfram með fréttir af færð og þá sérstaklega úr Dómadal. Nýipollur hefur hopað hratt síðustu daga, svo hratt að við sáum mun á honum og leiðinni um Dómadal frá laugardegi og fram á sunnudag. Nú er svo komið að vegurinn er allur á þurru, ekki einn einasti pollur, hvorki nýr né gamall á leiðinni, þannig að það er ekkert því til fyrirstöðu að planta sér við Landmannahelli og renna í Eskihlíðarvatn, inn að Frostastöðum eða í Ljótapoll.

Pollurinn séður úr austri

Víkur þá sögunni að veiðiskap og aflabrögðum. Við ákváðum að byrja laugardaginn inni við Frostastaðavatn og þar bar nú ýmisleg fyrir augu, þó aðallega mikið vatn. Það er í það minnsta einum metra hærra í vatninu heldur en í meðalári, bílastæðið að norðan á bólakafi og víða engin strönd þar sem áður voru 2-4 m. út í vatnið. Fyrir botni vatnsins, þ.e. að sunnan áður en komið er að hrauninu, ætti að vera ávalur og fallegur malarkambur sem aðskilur vatnið frá polli undir fjallshlíðinni. Þar er ein samfelld vík núna, en vel fært yfir að hrauninu eftir kambinum sem liggur á 20 – 30 sm. dýpi. Víkur og pollar í hrauninu hafa máðst út í töluverðan flóa með stöku skerjum og hreint ekki fært út í ystu sker, jafnvel ekki þeim sem þykjast muna hvar skerin eru.

Horft til suðurs við austurbakka Frostastaðavatns

Af fiski er það því miður að frétta að hann er í smærri kantinum og allt of mikið af honum. Þetta verður því miður bara að segjast eins og það er. Þeir fáu í góðri stærð, þ.e. lengd sem við náðum voru illa haldnir, magrir og hausstórir. Reyndar verður að taka það fram að það er okkar upplifun síðari ára að því lengra sem líður að hausti, því stærri og betur haldinn verður fiskurinn. Það er óskandi að svo verði þetta árið einnig. Stærstur hluti fiskanna, þ.e. þeir sem voru rétt um hálft pund voru aftur á móti í góðum holdum og fallegir, jafnt að innan sem utan. Við héldum okkur að mestu við syðstu víkina í hrauninu sem að vísu er næstum óþekkjanleg og það fer mjög lítið fyrir dýpisköntum og fyrrum þekktir veiðistaðir eru bara þarna einhversstaðar úti í vatninu. Flestar tóku bleikjurnar hefðbundnar flugur, með öðrum orðum Peacock með orange skotti.

Eftir Frostastaðavatnið og aðgerð afla renndum við inn að Dómadalsvatnið í þeirri von að austanstæð áttin færði einhverja urriða í kastfæri út frá vesturbakka vatnsins. Sú von brást því við urðum ekki vör við einn einasta fisk og snérum því tiltölulega snemma til Landmannahellis um kvöldið.

Nýipollur í Dómadal, glittir í Dómadalsvatn

Hér er rétt að smella inn gleðilegri frétt fyrir þá sem hafa nýtt sér aðgerðarborðið við Landmannahelli; það er búið að koma fyrir tunnu fyrir slóg og úrgang við borðið a‘la Veiðivötn og eiga Hellismenn / Veiðifélag Landmannaafréttar hrós skilið fyrir framtakið.

Ekki vorum við árrisul á sunnudaginn þannig að við vorum ekki komin á veiðislóðir fyrr en upp úr hádegi. Fyrstan hittum við fyrir félaga okkar í Ármönnum sem hafði það helst fyrir stafni að ferja afla upp úr Ljótapolli fyrir veiðifélaga sína sem gerðu þar fantagóða veiði og enduðu í að mér skilst 16 fiskum frá kl.11 og eitthvað framyfir hádegi. Skemmtileg veiði úr því vatni sem margir hafa einungis upplifað sem kvöldvatn og vitaskuld kitlaði það veiðibakteríuna í okkur hjónum að sjá þennan flotta afla. Við stóðumst samt mátið og reyndum stundarkorn fyrir okkur í Blautuverum í þeirri von að hástæð Tungnaá hefði náð að dæla þar inn einhverjum stórum bleikjum. Ekki fór nú mikið fyrir því, en verin eru mjög lituð af vatni úr ánni og vel getur verið að þær stóru leynist þarna þótt við séum ekki til frásagnar um það.

Eftir Blautuver renndum við niður að Frostastaðavatni að norðan og leituðum að fyrra vatnsborði framundan Frostastaðahrauni. Jú, kamburinn er þarna ennþá, lengst úti í vatninu og ekkert tiltökumál að vaða yfir fyrrum gróið land og út á kambinn sem marar þarna í u.þ.b. 40 sm. djúpu vatninu. Ég játa alveg að ég var ekkert óskaplega spenntur fyrir því að bæta tittum við í netið mitt, þannig að ég reyndi að höfða til hornsílaæta með því að setja lítinn Dentist undir og kasta út í dýpið og meðfram kantinum í von um aðeins stærri fisk. Ég er ekki frá því að mér hafi tekist þetta að því marki að flugan vakti töluverðan áhuga þannig að á skömmum tíma var ég kominn með á annan tug þokkalegra bleikja í netið. Að vísu hefðu þær mátt vera örlítið stærri, en þær voru í fínum holdum. feitar og þrifalegar.

Að þessari heimsókn okkar lokinni var sest á rökstóla í mosaþembu undir Norðurnámum, stungið úr eins og einni kókómjólk og japlað á kleinum. Umræðuefnið var hvort við ættum að láta slag standa og prófa Ljótapoll eða bara renna í Dómadalinn og athuga með gæftir þar. Úr varð að við fórum í Ljótapoll, fikruðum okkur niður slóðann að norðan og komum okkur fyrir í kverkinni þar sem stutt var í dýpið. Það er annars merkilegt hvað við urðum lítið vör við fisk, mjög fáar uppitökur og eiginlega fátt sem bar þess vitni að þarna væri fiskur. Eftir nokkurn tíma læddist að mér sá ljóti grunur (orðaleikur í tilefni staðsetningar) að félagar okkar í Ármönnum hefðu tæmt pollinn fyrr um daginn, það væri bara ekkert eftir fyrir utan þennan eina titt sem þeir slepptu.

Þar sem ég var aðeins vopnaður mjög hægsökkvandi línu, lét ég mig hafa það að brúkast við sökktaum til að koma flugunni niður, nokkuð sem ég er ekki vanur að nota. Ég þakka mínum sæla fyrir að áhorfendur að þessum aðförum mínum voru ekki margir, aðeins veiðifélagi minn og einn Ármaður til sem rölti niður til okkar þegar leið á kvöldið. Sá hafði verið í Herbjarnarfellsvatni og gert ágæta veiði undir hlíðum Herbjarnarfells um daginn. Þegar leið á kvöldið rofaði aðeins til og stöku fiskur fór að sýna sig og skyndilega var fiskur á hjá okkur hjónum báðum í einu. Var veislan að byrjað? Ef svo var þá var þetta stutt partí, hjá mér í það minnsta. Ég fékk þennan eina fisk, veiðifélagi minn hélt reyndar áfram og bætti fjórum við eftir að hafa misst nokkrar flugur í bæði fjallshlíð og fiskikjaft því ekki vantaði hressilegar tökurnar hjá henni. Félagi okkar fór upp úr vatninu með tvo eða þrjá fiska og kvaddi með þeim orðum að stundum hefði hann nú farið fisklaus upp úr pollinum. Að lokum þakkaði ég reyndar fyrir að vera ekki með fleiri en þessa sex fiska í pokanum, þeir sigu alveg nóg í á uppgöngunni og ég játa það fúslega að leiðin var tekin í nokkrum áföngum, það var orðið lítið eftir á tankinum eftir daginn þegar upp á brún var komið.

Þegar upp var komið blöstu Blautuver, Tungnaá og hluti Veiðivatna við okkur í miðnætursólinni og við gáfum okkur góðan tíma til að kasta mæðinni og dást að kyrrð og fegurð sumarnæturinnar. Hvorki myndir né orð fá lýst því sem fyrir augu bar, þetta verða menn að upplifa á eigin skinni.

Horft til norðurs frá Ljótapolli

Heilt yfir erum við afskaplega sátt við þessa fyrstu ferð okkar í sumar í Framvötnin og vonum að bleikjurnar í Frostastaðavatni hætti þessum megrunarstælum, stækki og fitni eins og mögulegt er á næstu vikum þannig að síðsumarið og haustið verði okkur gjöfult á fallega fiska eins og svo oft áður.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 39 / 52 103 / 110 / 1 22 / 16 10 / 10

Hlíðarvatn í Hnappadal, 9. júlí

Það getur alltaf ræst úr veðrinu og það sannaðist svo um munar í dag, sunnudag. Þegar við millilentum í Borgarnesi eftir heldur kuldalega vist við Langavatn var skollið á þessi líka blíða að við stóðumst ekki mátið að renna vestur að Hlíðarvatni í Hnappadal. Frá því við vorum síðast í Hlíðarvatni rétt um miðjan júní, hefur heldur betur lækkað í vatninu og það er þegar komið niður fyrir meðalhæð eftir að hafa verið vel yfir meðalhæð fyrstu mánuði sumars.

Hlíðarvatn eins og það hefur trúlega verið sunnudagskvöldið

Við stoppuðum stutt við vatnið, tæpa þrjá tíma en á þeim tíma náðum við að setja í 12 væna fiska, alla á Orange Nobbler, utan tveggja sem létu glepjast af heimatilbúnu hornsíli sem ég prufukeyrði einmitt í Hlíðarvatni í fyrra. Alla fiskana tókum við beint undan Fellsbrekku þar sem mögulegt var að komast út í ystu sker og kasta út í dýpið til norðurs. Það má með sanni segja að Hlíðarvatn svíkur ekki þegar vorgállinn hefur sjatnað í vatninu.

Að gamni okkar athuguðum við hvor enn rynni úr vatninu í Hraunholtaá, en því fer víðs fjarri, tvær góðar stíflur eru þegar á milli vatns og ár og væntanlega rennur ekki deigur dropi úr Hlíðarvatni ofanjarðar lengur. Mest af vatninu ferðast nú neðanjarðar og fæðir væntanlega Haffjarðará til viðbótar því sem kemur úr Oddastaðavatni.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 2 64 / 58 / 5 17 / 15 / 9

Langavatn, 7.- 8. júlí

Hvort sem við mislásum veðurspár helgarinnar eða þær voru eitthvað misvísandi, þá afréðum við að renna út úr bænum á föstudaginn og tókum stefnuna á Langavatn á Mýrum. Ég gæti best trúað að við höfum bæði verið hálft í hvoru með það í huga að veiða dauða fiska, þ.e. þá sem við veiddum þegar við renndum síðast í vatnið. Þá var vatnsstaða Langavatns lág og við áttum greiðan aðgang að veiðistöðum sem að öllu jöfnu eru utan kastfæris og þeir staðir gáfu okkur feitar og pattaralegar bleikjur.

Langavatn á föstudagskvöldið

Langavatnsdalurinn tók á móti okkur í blíðskapar veðri og töluvert hærri vatnsstöðu heldur en vonir okkar stóðu til. Eftir að við komum okkur fyrir á Beilárvöllum og reyndum aðeins fyrir okkur utan við vellina, gerðum við okkur ferð inn fyrir Barnónsklett. Vegarslóðinn með vatninu að austan er ekki upp á marga fiska um þessar mundir og fyrir ‚venjulega‘ 4×4 bíla er eiginlega ekki fært nema rétt inn fyrir klett. Lítið varð um afla þetta kvöld og þá meina ég aðallega stærð þeirra sem létu glepjast af flugunum okkar. Fjöldinn var einhver en við hirtum aðeins sitthvora bleikjuna, annar fiskur var langt undir máli.

Langavatn á laugardaginn

Laugardagurinn var langt því frá eins fallegur eins og við höfðum talið okkur trú um að hann ætti að vera. Það gekk á með skúrum, skítkaldri gjólu af norðri mestan part dags og það sást eiginlega ekki til sólar nema örfá augnablik. Veiðin var með svipuðum hætti og á föstudagskvöldið, smælki og aðeins meira smælki og það endaði með því að við bættum aðeins sitthvorri nýtanlegri bleikjunni við í kælikassann en skiluðum vatninu einhverjum ótilgreindum fjölda undirmálsfiskjar.

Væntanlega verða aðrar veiðislóðir aðgengilega síðar í sumar þegar vatnsborðið verður komið í upprunalegt horft, þ.e. eins og það stóð í áður en útfall vatnsins var stíflað fyrir einhverjum tugum ára. Hver veit nema við kíkjum þá í Langavatn og reynum okkur að nýju við bleikjurnar, þ.e. þær stóru og feitu sem við vitum að leynast í vatninu.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 2 62 / 56 / 0 14 / 10 8

Veiðivötn, 1. – 4. júlí

Með tilhlökkun sem hefur varað í að verða heilt ár lögðum við hjónin af stað í árlega ferð okkar í Veiðivötn á laugardaginn. Ferðin hafði verið undirbúin vandlega, meira að segja hafði græjum og fatnaði verið pakkað fyrir rúmri viku síðan, allt sem sagt gert klárt og aðeins eftir að renna við á Selfossi til að kaupa ferskvöru. Þegar í Vötnin var komið, tók þetta venjulega stúss við; bera mat og ýmsan varning inn í hús, taka í höndina á veiðifélögunum og kyssa þá sem slíkt heimiluðu. Þar sem við vorum aðeins með seinni skipunum vorum við hjónin síðustu út úr húsi, taka fram veiðistangir og vöðlur og gera okkur klár. Og fer þá frásögnin að æsast.

Í Veiðivötnum 2017

Þennan kafla ætla ég að ramma inn í frásögn af einstakri lipurð og þjónustulund þeirra sem reka veiðiverslanir af köllun og brennandi áhuga. Hvar í heiminum væri hægt að hringja í veiðiverslun kl.16:45 á laugardegi, með grátstafina í kverkunum frá stað sem er 130 km. í burtu og spyrja; Áttu nokkuð vöðluskó nr.38 og 44, ég gleymdi mínum heima og er kominn upp í Veiðivötn? Svarið hennar Hrefnu í Veiðisport kom mér reyndar ekkert á óvart; Jú, við hljótum að finna eitthvað passandi, hringdu bara þegar þú nálgast Selfoss og við mætum niður í búð. Ég ætla rétt að vona að veiðimenn geri sér grein fyrir því hversu ómetanleg þjónusta þeirra hjóna, Gústa og Hrefnu í Veiðisport á Selfossi er. Það verður mikill missir þegar þau loka versluninni, því allt stefnir í að svo verði innan tíðar. Við ykkur heiðurshjón vil ég ítreka þakkir mínar fyrir aðstoðina og einstaka lipurð í aulalegum vandræðum mínum á laugardaginn; Takk, þið eruð frábær.

Sem sagt; á meðan ég brá mér 260 km. til að útvega vöðluskó í stað þeirra sem stóðu einmana í bílskúrnum heima, brá veiðifélagi minn sér í göngutúr á strigaskónum inn að Langavatni, auðvitað með stöng í hönd og nokkrar vel valdar flugur í vestinu. Við hittumst síðan rétt upp úr kl.19 í Setrinu og kláruðum að græja okkur upp fyrir síðustu klukkustundir vaktarinnar, í þetta skiptið í vöðlum og brakandi nýjum vöðluskóm. Arnarpollur lá nokkuð vel við vindátt og því stoppuðum við smá stund þar en hurfum síðan á vit Snjóölduvatns í 7°C hita og norðan gjólu þar sem við lögðum okkar lóð á vogaskálar bleikjugrisjunar með því að kippa 18 þeirra upp úr vatninu með Orange og gyltum Nobblerum. Ekki voru nú allar þeirra hæfar til matar, þannig að eitthvað af þeim lenti í úrkasti.

Það rignir líka stundum í Veiðivötnum

Það hefur lengi verið á dagskrá hjá okkur hjónum að kanna ástand bleikjunnar í Skyggnisvatni og sunnudagurinn virtist ekkert verr til þess fallinn heldur hver annar dagur þannig að við ákváðum að byrja undir Skyggni. Veðrið lék við okkur þann tíma sem við vörðum á bökkum vatnsins og það var sannanlega eitthvað dásamlega fallegt við auðnina sem umlykur vatnið. Þetta er mun meira aðlaðandi veiðivatn heldur margur hefur af látið. Bleikjan hefur komið vel til og flestir þeir fiska sem við tókum þarna voru vel yfir pundið, vel haldnir og í góðum holdum. Vinsælasta fluga dagsins í Skyggnisvatni: Hot Pink Nobbler, stuttur #12.

Við Hermannsvík

Sunnudagskvöldinu eyddum við með hollinu okkar á Hrauninu við Litlasjó þar sem sumir gerðu gott mót og settu í væna fiska á meðan aðrir voru hófsamari. Vinsælasta flugan var væntanlega svartur Nobbler með kopar- eða gullbúk, alveg í stíl við hornsílin sem rekið hafði upp í fjöruna. Annars er rétt að setja þann fyrirvara að það sem er strönd við Litlasjó í dag, var vegkantur eða eitthvað þaðan af hástæðara á sama tíma í fyrra. Vatnshæðin er með ólíkindum og sumir eru hættir að tala um Hermannsvík, nú er bara talað um Hermannsflóa og í nokkrum öðrum vötnum er svipaða sögu að segja, Rauðigígur heitir til að mynda Rauðahafið í dag.

Mánudeginum eyddum við í vettvangskönnun í Stóra Hraunvatni, Hellavatni og Norðurbotni Litlasjávar sem leiddi til þeirrar niðustöðu að víðast væri mikið vatn og á sumum stöðum enn meira vatn. Nokkrir af okkar uppáhaldsstöðum voru nú samt á sínum stað, eins og til dæmis Litlatá við Litlasjó sem við heimsóttum og tókum þar fimm urriða upp úr miðjum degi, en síðan ekki söguna meir.

Ekki óalgeng sjón við Litlasjó þessa dagana

Síðasta daginn okkar í veiði byrjuðum við í Ónefndavatni sem hreint og beint kraumaði í uppitökum og klaki þennan morgun. Samkeppnin var gríðarlega hörð og það var alveg sama hvaða flugur við buðum urriðanum, hann hélt sig algerlega við náttúrulegu fæðuna sem var ekki af skornum skammti. Rétt áður en túristaþyrla sveimaði yfir vatninu skaut hugmynd upp í kollinn á veiðifélaga mínum; Hvað með Higa‘s SOS? Jú, það var eins og við manninn mælt; tveir fiskar í fyrstu tveimur köstunum og svo tveir til viðbótar, en þá kom umrædd þyrla og það var hreint og beint eins og skrúfað hefði verið fyrir náttúruna í kjölfar hennar, hvorki uppi- né flugutökur eftir það.

Urriði úr Ónefndavatni

Það var svo Langavatn sem naut þess að færa okkur síðustu fiska ferðarinnar. Það er ekki af bleikjunni í vatninu skafið að hún er einstaklega væn þessi árin. Stærsta sem ég tók var 2,5 pund og skemmtileg viðureignar eftir því. Síðasti fiskur dagsins setti heildarafla ferðarinnar í þriggja stafa tölu; 100 fiskar í ferðinni hjá okkur hjónum og við þokkalega sátt við það.

Vænar bleikjur úr Langavatni

Hvað stendur þá eftir í huga manns eftir þessa ferð? Jú, það er ekki á vísan að róa með veður í Veiðivötnum. Hitastigið var ekkert til að hrópa húrra fyrir, þokkalegt samt og vindur getur blásið úr fjórum höfuðáttum auk allra átta þar á milli og svo rignir líka stundum uppi á Hálendi, svona eins og þess þurfi eitthvað sérstaklega þetta sumarið. En, það er alltaf jafn skemmtilegt að koma í Veiðivötn, taka króka vegna ófærðar og prófa ný vötn og endurnýja kynni við önnur eldri. Næsta ferð? Auðvitað að ári og ég er þegar farinn að útbúa gátlista yfir allt það sem þarf að vera með í þeirri ferð; 1. Muna eftir mínum vöðluskóm, 2. Muna eftir hennar vöðluskóm.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 46 / 42 60 / 54 / 8 14 / 10 7

Fullsæll, Brúará, Þingvallavatn 22. júní

Það er alltaf gaman að skipuleggja veiðiferðir með töluverðum fyrirvara, bíða eftir stóra deginum, hlakka til í það sem virðist vera óendanlegan tíma þar til loks kemur að ferðinni. En það er líka skemmtilegt að láta sleggju ráða kasti, pakka veiðigræjunum í bílinn og bruna bara eitthvað út í buskann. Við veiðifélagarnir áttum erindi austur að Laugarvatni í gær, þannig að það lá beinast við að keyra í gegnum Þjóðgarðinn á Þingvöllum og yfir Lyngdalsheiðina og athuga með veiðimöguleika í Tungunum.

Eftir erindi okkar á Laugarvatni datt okkur í hug að renna niður að Syðri Reykjum og spyrjast fyrir um veiði í Fullsæl. Einhver hafði sagt mér að þetta væri lítill og nettur lækur sem rynni í Brúará milli Efri- og Syðri Reykja. Smá misskilningur eða misminni hjá mér; Fullsæll er ekkert lítill lækur, í það minnsta fyrir óvanan straumveiðimann eins og mig. Kannski hafa rigningar síðustu daga eitthvað með það að gera, en mér fannst yfirdrifið vatn í þessari nettu á.

Fullsæll

Við hófum leika neðan brúar og fikruðum okkur niður með ánni. Ég eyddi töluverðum tíma í að losa fluguna mína úr nálægum birkihríslum á meðan veiðifélagi minn setti í væna bleikju á þurrflugu rétt ofan við Byrgishyl. Því neðar sem kemur í ánni, fellur hún hraðar og ég átti fullt í fangi með að strippa fluguna mína á milli þess sem ég losaði hana úr nálægum gróðri fyrir aftan mig og bægði mýflugum frá andlitinu á mér.

Flúðir í Fullsæl

Það verður ekki af umhverfi Fullsæls skafið að það er fallegt og ekki síðra þar sem árin rennur í Brúará. Það var einmitt við ármótin sem veiðifélagi minn tók þokkalegan urriða á Dentist og ég hélt áfram að losa fluguna mína úr nálægum gróðri. Áfram héldum við niður eftir Brúará með viðkomu á þeim stöðum sem við héldum að gætu gefið okkur fisk. Það stóðst auðvitað hjá veiðifélaga mínum sem veifaði skyndilega öllum öngum og bað um aðstoð við að landa enn einum fiskinum sem sótti stíft í að renna sér undir bakka Brúarár og vildi hreint ekki í háfinn. Auðvitað varð ég við þessari beiðni, um leið og ég hafði losað fluguna mína úr nálægum trjágróðri og aðstoðaði við að landa glæsilegum, rúmlega tveggja punda urriða sem kom á Prince #12.

Ármót Brúaráar og Fullsæls

Þegar hér var komið sögu var kast og stripp þreyta farin að segja eitthvað til sín og við röltum aftur upp með Brúará og Fullsæl þar til við vorum komin aftur í beygjuna neðan brúar. Það þarf töluverða jákvæðni til að segja að urriðinn sem ég fékk þarna á breiðunni hafi verið tittur, en hann var það mikill kjáni að eltast þrisvar við þurrfluguna mína þar til hann náði loksins að opna munninn það mikið að hann náði að bíta í krók #16. Auðvitað fékk stýrið líf og vonandi nær hann að éta eitthvað af þessum mýflugum við Fullsæl sem annars munu herja á andlitið á mér í næstu veiðiferð, því það er næsta víst að við eigum eftir að leggja leið okkar að Fullsæl aftur. Skemmtileg veiði í fallegu umhverfi fyrir lítinn pening; hálfur dagur á 1.500,- kr.

Á heimleiðinni stoppuðum við í blíðunni á Nautatanga við Þingvallavatn þar sem ég náði að klóra örlítið í aflatölur veiðifélaga míns með því að taka eina fallega bleikju. Ég naut aðstoðar innfædds íbúa Þjóðgarðsins við veiðarnar því lítil hagamús trítlaði þarna rétt við fætur mér á tanganum og lét eins og ekkert væri sjálfsagðara. Af lífi í vatninu er það að segja að það var merkilega lítið þrátt fyrir stillu kvöldsins og þegar fór að halla í miðnættið létum við gott heita og héldum heim á leið eftir skemmtilega óvissuferð, eitthvað út og suður.

Annar af veiðifélögum mínum við Þingvallavatn
Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 1 14 / 12 / 0 10 / 2 6