Hlíðarvatn í Selvogi, 30. sept.

Á fimmtudag fékk ég SMS frá veiðifélaga mínum sem hafði alveg óvart kíkt á veðurspá helgarinnar fyrir Selvoginn og enn meira óvart rambað inn á leyfi.is þar sem við blasti síðasti dagur tímabilsins laus hjá Ármönnum. Það er alveg hreint ótrúlegt hve góðan veiðifélaga ég á, að detta niður á þessar upplýsingar og stinga upp á því að við tækjum þennan dag. Þetta varð nú kveikjan að því að veiðidótinu var hlaðið í bílinn eftir vinnu í gær, komið við í matvöruverslun og brunað austur í Selvog.

Haustlitirnir við Hlíðarsel

Það er svolítið tregablandin ánægja að ljúka tímabilinu í Hlíðarvatni, en kannski við hæfi að vera á staðnum bæði fyrsta og síðasta dag veiðitímabilsins og kannski enn meira við hæfi að þeir enduðu í sömu aflatölu. Annars var einn mjög stór munur á þessum dögum, veðrið í dag var svo margfalt betra og fallegra heldur en 1. maí þegar stjórn Ármanna opnaði vatnið. Sumarið hefur annars verið alveg með ágætum hjá okkur í Hlíðarvatni, þótt auðvitað hafi skipst á skyn og skúrir og afaltölur hafi ekki alltaf verið upp á marga fiska.

Ekki amalegt veðrið við Djúpanef

Við hófum veiði í morgun á nokkuð hefðbundnum slóðum Ármanna, í Botnavík. Stutta yfirlitið; bleikjurnar hafa greinilega lokið sér af í Botnavík og horfið á vit annarra ævintýra á öðrum slóðum í Hlíðarvatni. Sömu sögu er að segja af Skollapollum, Djúpanefni og Mölinni. Á Brúarbreiðu var í það minnsta ein bleikja enn á svæðinu, en hún var frekar viðskotailla og bara rétt glefsaði í flugu frúarinnar. Fleiri fréttir af fiskum í Hlíðarvatni kann ég því miður ekki að segja eftir daginn í dag.

Við Brúarbreiðuna í 12 stiga hita í dag

Það gladdi samt okkar litlu hjörtu að sjá að við vorum ekki einu veiðimennirnir í Selvoginum í dag. Í húsi Selfyssinga voru tveir veiðimenn sem voru á svipuðu róli og við, prófuðu Urðarvíkina, Kaldós, Réttarnes og svo Botnavíkina núna síðdegis. Ég kann því miður ekki að segja neinar veiðisögur af þeim félögum, vonandi hefur þeim gengið eitthvað betur en okkur hjónum.

Uppfært 02.10.2017: Jú, þeir félagar úr húsi Selfyssinga urðu varir og gott betur en það. Hann Þórarinn sendi okkur skilaboð og hér má lesa frásögn hans af ferð þeirra feðga í Hlíðarvatn.

Nú eru aðeins örfáir mánuðir þar til við mætum aftur í Hlíðarvatn, tökum til hendinni í vorhreinsun og fáum e.t.v. að bleyta færi að launum fyrir vel unnið verk. Þangað til ætla ég að ylja mér við endurminningar sumarsins úr Selvoginum og ekki síst þennan síðasta dag okkar þar þetta árið.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 0 115 / 157 / 0 32 / 31 16 / 18

Framvötn, 17. & 18. sept.

Hálendið virðist ætla að toga endalaust í mann þetta haustið. Til að mynda var útlit fyrir einmuna blíðu á sunnanverðu hálendinu um síðustu helgi og auðvitað lét þetta fyrirheit mann ekki í friði þegar fór að líða að helginni. Þegar kemur að hálendinu er mótstöðuafl mitt ekki mikið og því tókum við föggur okkar á föstudaginn, pökkuðum í vagninn og renndum inn að Landmannahelli.

Þegar við vöknuðum á laugardaginn var blíðan með eindæmum og við ákváðum að renna inn fyrir Landmannalaugar og kíkja á Kýlingavötn og Kirkjufellsvatn. Ekki beint í þeim erindum að taka  fram stangir heldur til að njóta haustlita og stórbrotins umhverfis. Það verður ekki af Kýlingavötnum tekið að umhverfi þeirra er ótrúlega fallegt og það skartaði sínu fegursta á laugardaginn. Við renndum einnig inn að Kirkjufellsvatni þar sem veiðimenn héldu til og voru með netalagnir úti. Eftir smá viðkomu við Kirkjufellsós og Tungnaá undan Höllinni í Kýlingum, tókum við stefnuna til baka á Frostastaðavatn eins og svo oft áður.

Kýlingavötn

Það blundaði í okkur frá síðustu ferð að komast að því hvar bleikjan í Frostastaðavatni héldi sig fyrst hún var horfin úr víkunum undir Suðurnámum. Til vonar og vara, ef hún skildi hafa skilað sér aftur í hraunið í blíðunni, töltum við inn í hraunið. Eina sáum við í fyrstu vík, enga í þeirri næstu og þaðan af síður einhverja í þeirri innstu. Jæja, þá var það fullreynt og eins gott að taka stefnuna út að skerjum eins og hægt var. Stuttur gangur varð heldur lengri því allar víkur, lægðir og lautir eru næstum fullar af vatni þannig við þurftum að krækja fyrir hverja víkina á fætur annarri á leið okkar. Við eyddum töluverður tíma í þetta ráp okkar og uppskárum ekki margar fiska, ég fékk þrjá og veiðifélagi minn einn. Fleiri veiðimenn voru á sveimi, ungir sem aldnir en fáum sögum fór af aflabrögðum, enda nokkuð ljóst að bleikjan er farin að stússast í einhverju allt öðru en áti í Frostastaðavatni.

Frostastaðavatn eins og það leggur sig – Smellir fyrir stærri mynd

Á heimleið okkar að Landmannahelli var ákveðið að koma við í Dómadalsvatni þar sem stillt veðrið var ekki beint til þess fallið að draga okkur í bólið. Að vísu var örlítið tekið að rökkva, en það væri í það minnsta alltaf hægt að taka nokkur köst áður en of skuggsýnt yrði til að hnýta flugu á taum. Það er skemmst frá því að segja að Dómadals vatn hefur hreint og beint hrapað í vatnshæð og lækurinn rennur ekki lengur sýnilega til vatnsins. Við óðum því töluverðan spotta út frá suðurbakkanum í áttina á dýpinu og lögðum flugur okkar fyrir urriða sem þar var að sýna sig í yfirborðinu. Eftir skamma stund var tekið hraustlega í flugu veiðifélaga míns og öllum illum látum látið yfir því ónæði sem flugan greinilega var þessum urriða. Viðureignin tók nokkurn tíma því hvorugt vildi greinilega gefa eftir og auðsýnt var að veiðifélagi minn vildi allt til þess vinna að ná fyrsta fiski sínum úr vatninu í netið. Að lokum komst þessi líka fallegi 2,5 punda urriði í netið og þar með voru álög Dómadalsvatns rofin hjá félaga mínum. Skömmu síðar var tekið aftur mjög hressilega í fluguna hjá henni. Sú viðureign varði nokkru lengur og á endanum lá 3 punda urriði í netinu hjá frúnni. Já, sumir brjóta álögin með trompi á nokkrum mínútum á meðan aðrir verða bara ekki varir.

Ströndin undan Frostastaðahrauni

Fyrst bleikjurnar voru ekki við Suðurnámshraun í Frostastaðvatni taldi ég mér trú um að þær hefðu safnast saman undan Frostastaðahrauni og þangað stefndum við upp úr hádegi á sunnudag. Við skiptum örlítið liði, frúin fór inn með vatninu til suðurs en ég hélt mig við hugmynd mína að bleikjan væri í hrygningu eða hefði lokið henni undir hrauninu að norðan. Eftir að ég hafði fikrað mig því sem næst miðja vegu á ströndinni fóru tökurnar að kræla á sér og það endaði með því að ég tók samtals 9 fiska þarna á nokkuð afmörkuðu svæði. Sumir tóku djúpt, aðrir grunnt og meirihluti fiskanna var í matfiska stærð.

Þessi var t.d. búinn að hrygna

Eftir að frúin hafði eytt nokkrum tíma við austurbakkan og náð tveimur þokkalegum, tölti hún í áttina til mín og bætti fimm fiskum við í netið hjá sér. Þeir fiskar sem við tókum þarna voru almennt í ágætum holdum, en þeir sem búnir voru að hrygna voru vitaskuld ekki alveg eins holdmiklir, en þeim mun tökuglaðari.

Sunnudeginum lukum við í Herbjarnarfellsvatni sem hefur leikið mig nokkuð grátt þetta sumarið, ekki einn fiskur á land, ekki einu sinni smá nart. Við fórum nú ekki langt frá bílastæðinu, veiðifélaginn kom sér fyrir austan við stæðið og ég framundan því. Veðrið var hreint út sagt frábært og ekki skemmdi að fiskur sýndi sig um leið og við komum niður að vatninu. Leikar fóru þannig að við veiddum tvær tegundir af fiski; urriða og makríl, því skömmu á undan okkur höfðu veiðimenn með makríl verið á ferð og því miður skilið töluvert af beitunni eftir í vatninu sem urriðinn hafði greinilega verið að atast í eða étið af önglum þeirra.

Mér finnst lítið varið í að rekast á þetta við vötnin okkar – Löðmundarvatn fyrir skemmstu

Ég fer ekki ofan af því að mér er ekkert um makríl gefið þegar hann er skilinn eftir í eða við vötnin okkar. Menn mega svo sem veiða á það sem þeim sýnist og er leyfilegt á hverjum stað, en mér finnst það lágmark að þeir gangi þannig frá eftir sig að maður þurfi ekki að vaða slor og úrgang í vatni og á vatnsbakka eftir þá. Annars lét vatnið mér einn urriða í té og veiðifélaga mínum tvo þannig að við vorum nokkuð sátt við stutt stoppið okkar áður en við héldum heim á leið.

Safn leitarmanna í Dómadal

Sunnudagurinn var rekstrardagur fjársafns leitarmanna úr Landmannalaugum að Sátu við Landmannahelli. Næstu daga munu leitarmenn síðan smala hóla og hæðir í grennd við Landmannahelli og áður en það verður rekið eða keyrt til byggða á næstu dögum. Eins tilkomumikið og það nú er að sjá svona safn fjár að hausti, þá vorum við eiginlega nokkuð fegin að hafa ekki ætlað að eyða þriðju nóttinni okkar við Landmannahelli þegar við heyrðum margradda jarm safnsins þegar því hafði verið safnað í Sátu. Þar kenndi ýmissa radda, rámar og hásar rollur að jarma þreytu- og ámátlega eftir reksturinn innan úr Laugum var ekki beint ávísun á kyrrláta nótt við Landmannahelli.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 12 115 / 157 / 1 32 / 31 15 / 17

Framvötn, 9. & 10. sept.

Hún hefur nú ekki alltaf verið látin ráða, blessuð veðurspáin þegar kemur að veiði. En í þetta skiptið tókum við veiðifélagarnir mark á spánni og bókuðum okkur gistingu við Landmannahelli í stað þess að draga færanlega veiðihúsið þangað uppeftir um helgina. Við voru svo ljónheppinn að eitt af litlu húsunum, Dyngja var laus aðfaranótt sunnudags og því renndum við inn að Landmannahelli upp úr hádegi. Þess má geta að yfirferð Landmannaleiðar F225 er með besta móti um þessar mundir, vegurinn var greinilega heflaður ekki alls fyrir löngu og því rennifæri eins og maður getur sagt um vegi uppi á hálendi.

Ekki amalegt útsýni úr Dyngju, Langasáta og Sátubarn

Hann var nokkuð svalur þegar við renndum í hlað, komum föggum okkar fyrir í húsinu og héldum sem leið liggur að Ljótapolli. Við horfðum heldur skeptísk á hitatölurnar falla eftir því sem nær Ljótapolli dró, þetta byrjaði í 9°C, féll svo jafnt og þétt niður í 5°C þegar við vorum komin að pollinum. Einhver goluskítur var uppi á brún, en heldur stilltara þegar niður var komið og við skiptum liði til að byrja með. Veiðifélaginn fór alveg inn í krikann að norðan, en ég óð út á grynningarnar beint fram undan slóðanum niður að vatninu. Þetta var eiginlega svolítil leit að réttu flugunni og man eiginlega ekki hverjar þeirra virkuðu, ég fékk hvert nartið á fætur öðru þangað til hann tók loksins langt úti í dýpinu. Humm, þetta var nú hvorki snaggaraleg taka né öflug og það sýndi sig fljótlega að þarna var á ferðinni hástökkvari mikill og sprettharður en heldur smár vexti. Hann fékk auðvitað líf eftir að hafa jafnað sig stutta stund við háfinn minn. Veiðifélaginn setti aftur á móti í prýðilegan 1,5 punda urriða á dökk grænan Nobbler með orange but og græn/bláu tinsel í skottinu. Já, sumir muna betur en aðrir eftir þeim flugum sem gefa.

Hann dimmir orðið snögglega um þessar mundir og það fór nú svo að þvermóðska mín við veiðina varð til þess að ég byrjaði að klöngrast upp á brún í rökkri og endaði við bílinn í myrkri. Þá hafði veiðifélagi minn fyrir nokkru komið sér upp, enda nokkuð sátt með yfirhöndina í aflatölum.

Frostastaðavatn 10. sept.

Sunnudagurinn skildi tekinn með trompi, aflatölur lagfærðar og því stefnt inn fyrir Suðurnámshraun við Frostastaðavatn. Þar kúrir vík ein sem aldrei bregst, en svo bregðast krosstré sem önnur tré. Eftir að hafa þrætt víkina endilanga og skyggnt hana eins og frekast var unnt, gáfumst við upp og héldum til baka inn í hraunið. Næsta vík var heldur ekki gjöful, en mér tókst þó að slæma flugunni fyrir bleikju rétt utan við hana þannig að það voru ekki nema 1,5 pund sem ég þurfti að bera til baka í bílinn þegar við ákváðum að láta gott heita. Reyndar hefði aflinn geta tvöfaldast hefði bleikjan sem tók hjá félaga mínum í fyrstu víkinni hangið á, en svo var nú ekki.

Aflinn úr Suðurnámshrauni

Eftir skeggræður og spádóma, ákváðum við að renna að bílastæðinu að norðan og freista þess að veiða þar undan stigmagnandi norðaustan áttinni sem hafði þó byrjað í nokkuð góðu formi um morguninn. Sökum óvenjulega hárrar vatnsstöðu í Framvötnum var bílastæðið að norðan fært nokkuð inn í landið í sumar, helst til þess að bílar væru ekki á kafi þar sem stæðið var upphaflega. Það var því nokkur gangur niður og austur að skerjunum undan Frostastaðahrauni og við óðum út að þeim sem unnt var og reyndum fyrir okkur. Fljótlega varð ég var við fisk, landmegin við skerin sem möruðu meira í kafi heldur en uppúr. Það fór svo að ég setti í fjórar bleikjur þarna, allar í prýðilegu ástandi, feitar og fallegar. Aðeins ein þeirra bar með sér riðbúning en búinn að hrygna og matarástin hafði gripið aftur um sig því hún var full að bobbum og torkennilegu brúnu gumsi sem ég þori ekki að segja til um hvað var. Líkt og í síðustu ferð voru þetta allt matfiskar þótt ekki væru þeir sérstaklega stórir eða margir. Af veiðifélaga mínum fara aftur á móti engar sögur um afla og hef ég ekki fleiri orð um það. Þegar norðaustan áttin hafði náð 10 m/sek. létum við gott heita, tókum saman föggur okkar og pökkuðum í bílinn. Það kom okkur verulega á óvart að hitastigið hékk í 8°C, vindkælingin var slík að ég hélt okkur vera að skjálfa þarna við svipað hitastig og í ísskáp.

Hauststemning við Löðmundarvatn

Á leiðinni til baka komum við stuttlega við í Löðmundarvatni en héldum okkur við myndavélarnar og stoppuðum stutt. Við Landmannahelli áttum við spjall við aðra veiðimenn sem höfðu svipaða sögu að segja af aflabrögðum, heldur rýr veiði og af spurn sögðu þeir okkur sögur af viðlíka aflabrögðum annarra veiðimanna sem þeir höfðu hitt. Svona getur þetta verið þegar skyndilega kólnar og norðlægar áttir taka að blása uppi á hálendi, en það spáir hlýnandi og það verður opið í Landmannahelli fram yfir næstu helgi.

Helliskvísl við Sauðleysu

Að lokum langar mig að geta vatnafars að Fjallabaki. Eins og marga rekur minni til fór töluverðum sögum af hárri vatnsstöðu á þessum slóðum fram eftir vori og langt inn í sumarið. Nýipollur er að vísu löngu þornaður og Dómadalsvatn komið í eðlilega hæð, en Frostastaðavatn stendur enn hærra en í meðal ári þótt ekki muni miklu. Nóg samt til að ekki er fært út í ystu sker undan hraunum, Frostastaðahrauni og Suðurnámshrauni. Hærra stendur í Löðmundarvatni en venjulega, þótt ekki renni mikið úr vatninu. Helliskvísl er heldur vatnslítil og því má geta sér til um að einhver fyrirstaða hafi myndast við útfall vatnsins.

Tungnaá 23. júlí
Tungnaá 9. sept.

Í fyrstu ferð okkar inn að Framvötnum þetta árið, sem var 23. júlí tók ég mynd af brún Ljótapolls yfir Blautaver og Tungnaá. Um þessa helgi tók ég aðra mynd á svipuðum slóðum og sjá má að eitthvað hefur áin róast.

Á heimleið, Búrfell gægist fram á milli Klofninga.
Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 5 107 / 145 / 0 28 / 30 14 / 16

Framvötn, 3. sept.

Það eru tveir dagar á flestum helgum, stundum fleiri, en aldrei aðeins einn. Þetta er nú ekki merkileg speki, en í samhengi hlutanna gefur það augaleið að það er algjör óþarfi að láta sunnudaginn falla flatan þótt farið hafið verið í veiði á laugardeginum. Þegar maður vaknað síðan við það á sunnudagsmorgni að Brúsi byrjar að suða og suða um að komast aftur út í náttúruna, þá drattast maður auðvitað framúr, kveikir á kaffikönnunni og smellir á eins og tvær samlokur með meiru.

Á leið í Framvötn

Eftir heldur grámóskulegt ferðalag yfir heiðina var það með töluverðri ánægju að ég tók eftir sólstöfum norðaustan Heklu og þegar upp á Landmannaleið var komið tók nú heldur betur við þetta líka fallega veður og það var með örlitlum votti af kæti að ég renndi í hlað við Landmannahelli, kvittaði mig inn á svæðið og fékk veiðiskýrslu til að fylla af fallegum tölum, vonandi.

Frostastaðavatn um hádegið á sunnudag

Frostastaðavatn var það heillin sem átti að kanna og þá sérstaklega hvernig bleikjan hefði haft það í sumar. Síðast þegar ég koma í vatnið, vantaði nokkuð upp á að stærri bleikjan væri komin upp að hrauninu og þær sem voru mættar voru ekkert í sérstaklega góðum holdum. Minnugur þess að vatn stóð mjög hátt fyrripart sumars var ég líka svolítið spenntur að sjá hvað mikið hefði lækkað í vatninu. Jú, það hefur lækkað töluvert í vatninu og er það núna u.þ.b. í þeirri hæð sem maður er vanur að sjá snemmsumars, ystu sker óaðgengileg og enn töluvert vatn á leirunum við norðurbakka vatnsins. Hvað um það, ég smellti mér í vöðlurnar og arkaði inn fyrir Suðurnámshraun, kom mér fyrir við óbrigðula vík og setti auðvitað Peacock með orange skotti undir. Niðurstaðan? Ekkert. Black Zulu? Ekkert. Pheasant Tail? Allt á fullt og þannig hélst það þangað til rúmlega 20 bleikjur lágu í netinu, þá datt þetta eitthvað niður og lagaðist ekki fyrr en ég setti toppflugupúpu undir, einlita svarta með hvítum hnakka. Sjö stykki til viðbótar og þá rankaði ég við mér, þyngdin var komin að þolmörkum skrifstofumannsins og þar að auki voru komnir gestir í víkina sem biðu í ofvæni eftir því að fá sér eitthvað í gogginn, himbrima par hafði síðasta korterið lónað yst í víkinni þannig að ég settist niður, fékk mér kaffisopa og leyfði þeim að pikka upp þær bleikjur sem eftir voru.

Brúsi við Frostastaðavatn

Eftir þrautagöngu mína út að bílastæði, með nokkrum stoppum því þau sigi í þessi tæpu 20 kg. sem voru í netinu, þá svolgraði ég í mig hálfum lítra af vatni og kom fiskinum fyrir í kælikassanum. Ástand fisksins var alveg þokkalegt, allur fiskurinn sem ég tók var í matfiskastærð, flestir voru virkilega vel haldnir en inni á milli voru fiskar sem greinilega höfðu átt betri daga. Það verður áhugavert að lesa niðurstöður nýlegra rannsókna á bleikjunni í Frostastaðavatni og þá sérstaklega  til hvaða ráða er rétt að grípa til að stemma stigu við offjölgun í vatninu.

Vottur af regnboga

Þegar ég renndi norður fyrir vatnið hélt ég að veiðigyðjan væri að senda mér skilaboð í formi regnboga á milli mín og Ljótapolls. Gat verið að fjársjóðurinn lægi við enda regnbogans? Minnugur þess að vatnið gaf ágætlega í síðustu ferð safnaði ég kjarki og kröftum og lét mig hafa það að fikra mig niður að steininum. Það er skemmst frá að segja að niðri við vatnið var vindur, vindur úr öllum áttum og þráðbein flugulínan tók ítrekað upp á því að skipta um stefna og lenda rétt við fætur mér. Eftir ekki langan tíma, eiginlega mjög skamman tíma rifjaðist sú staðreynd upp fyrir mér að það er fátt sem fer meira í taugarnar á mér heldur en vindur sem veit ekki í hvaða átt hann vill ferðast. Eftir þessa hugljómun tók ég til við að fikraði mig í rólegheitum, reyndar mjög miklum rólegheitum aftur upp á brún og kláraði þar hálfan lítra af vatni til viðbótar. Það er ekkert eðlilegt hvað maður getur svitnað mikið í vöðlunum þegar það er 14°C hiti.

Frostastaðavatn séð úr norðri

Já, það er væntanleg rétt að segja frá veðrinu. Sunnan og suðaustan léttur vindur, nema niðri í Ljótapolli. Ætli skýjafarið kallist ekki dumbungur með glætum, en þær glætur voru ansi margar þegar ég var við Frostastaðavatnið þannig að vel sást til botns og eiginlega gat maður pikkað fórnarlömbin upp með augunum áður en flugan tók þau.

Herbjarnarfellsvatn

Eftir Ljótapollsleikfimina renndi ég inn að Landmannahelli, gerði að þeim fiski sem komin var og hugsaði ráð mitt. Það endaði með því að ég renndi yfir hálsinn að Herbjarnarfellsvatni. Síðast gaf vatnið mér ekki einn einasta fisk og ég var nú satt best að segja ekkert sérstaklega bjartsýnn á að það gæfi mér eitthvað í þetta skiptið. En stundum er fiskur ekki allt, sko bara stundum. Veðrið og umhverfið í gær var mér eiginlega nóg ttilefni il að eyða tæpum tveimur tímum við vatnið án þess að fá svo mikið sem eitt nart, sama hvaða flugur ég setti undir. Upp úr kl. 20 tók ég mitt hafurtask, skipti yfir í gallabuxur og hélt heim á leið eftir að hafa skilað skýrslunni í Landmannahelli.

Vel að merkja, það verður opið hjá Hellismönnum fram yfir göngur í lok þess mánaðar og ef veður heldur áfram að vera svona milt og gott á hálendinu, þá er ekkert því til fyrirstöðu að skjótast í Framvötnin og næla sér í nokkrar bleikjur eða urriða í kistuna fyrir veturinn.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 27 107 / 140 / 0 27 / 30 13 / 15

Hlíðarvatn í Hnappadal, 2. sept.

Þegar maður keyrir í hálfan annan tíma í veiði, þá hefur maður auðvitað nægan tíma til að íhuga hvernig maður ætti að hefja frásögnina af veiðiferðinni. Þegar kötturinn er úti, leika mýsnar sér… – Til að rétta veiðitölurnar af… – Einn ég sit og keyri… o.s.frv. Ekkert af þessu var neitt spennandi eða skemmtilegt þannig að ég byrja bara svona:

Að þessu sinni var ég einn á ferð í veiði, veiðifélaginn fjarri góðu gamni eða öllu heldur í allt öðru góðu gamni. Samt engin ástæða til að láta góðan laugardag renna sér úr greypum þannig að eftir að ég hafði smurt nesti og smellt kaffi á brúsa, renndi ég vestur á bóginn með stefnuna á Hlíðarvatn í Hnappadal.

Nestið klárt

Eins og góður maður hafði á orði á Fésbókinni í morgun, þá á maður alls ekki að láta veðurspánna ráða, þá fengi maður bara sigg á óæðri endann. Útlitið var reyndar þannig í morgun að ég mátti eiga von á töluverðum vindi, ausandi rigningu og eiginlega bara ömurlegu veðri. Ég hélt nú samt ótrauður af stað, þetta yrði þá bara ágætur bíltúr.

Þokuslæðingur við Hlíðarvatn

Svona tók nú Hlíðarvatnið, eða það sem eftir er af því, á móti mér rétt fyrir hádegi. Staflogn, léttur þokuúði og vatnið spegilslétt. Ég hætti umsvifalaust að íhuga afsakanir fyrir aflaleysi, snaraði mér í vöðlurnar, smellti hægsökkvandi línu á stöngina og Orange Nobbler á taum. En viti menn, ekkert gerðist í næstum klukkutíma og ég fór að efast um þessa pottþéttu uppskrift að veiði sem hefur gert sig ágætlega í Hlíðarvatni hingað til. Hvað er þá til ráða? Jú, spóla til baka og gera það sem maður hefði átt að gera í upphafi, setjast niður og horfa á vatnið. Einmitt, þarna var fluga að klekjast og þarna var önnur og svo enn önnur, eiginlega alveg glás af þeim. Hvaða flugur voru þetta eiginlega? Jú, toppflugur og einhverjar óræðar stærri flugur. Eftir kaffisopa og samloku skipti ég yfir í flotlínu, smellti Black Zulu undir og viti menn, fyrsti fiskur í fyrsta kasti og þannig hélt þetta áfram þangað til urriðarnir fóru að missa af flugunum rétt undir yfirborðinu. Ég lengdi því í tauminum og skipti yfir í þurrflugu. Það verður nú bara að segjast að það er fátt skemmtilegra heldur en taka ljóngrimman urriða á þurrflugu, þvílíkt kick sem maður fær út úr þessu.

Hlíðarvatn fyrir landi Hraunholta

Af vatninu er það helst að frétta að það fer minnkandi, eins og svo oft áður. Enn rennur þó úr því í gegnum hraunið en það er töluvert langt síðan hætti að renna í Hraunholtaá. Sem sagt, ekki það lægsta sem ég hef séð í vatninu, en lágt er það nú samt.

Alltaf gaman að kveðja með færslum í þessa

Fiskar dagsins voru allir urriðar, trúlega eru bleikjurnar farnar að sinna öðru en áti og það rifjaðist upp fyrir mér þegar ég sá þær í hundraðatali fyrir landi Heggsstaða hérna um árið, pússandi botninn, rauðar á bumbunni, dökkar á bakinu og með hvítar bryddingar á uggum. Mig minnir fastlega að það hafi verið um þetta leiti sumars og því ekki ólíklegt að þær hafi verið fjarri góðu gamni í dag með hugann við allt annað en flugur veiðimanna og náttúru. Heim fóru fimm fiskar, engir boltar en matfiskar þó. Tveimur skilaði ég aftur í vatnið og þakkaði þeim hetjulega baráttu og skemmtileg tilþrif í loftfimleikum. Að lokum, ef einhver hefur áhuga, þá vildi ég bara segja að sumarið er alls ekki búið og ýmislegt getur ennþá gerst ef flugan heldur áfram að klekjast.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 0 107 / 113 / 7 27 / 30 13 / 14

Kvíslavatn, 20. ágúst

Það ber auðvitað vott um einhverja bilun að rífa sig á fætur kl.06 á sunnudagsmorgni til þess eins að keyra í rúmlega 3 klst. og þar af klukkutíma á einhverjum lélegasta fjallvegi sem við eigum, F26 Sprengisandsleið. En þetta gerir nú veiðibakterían við mann og við veiðifélagarnir létum slag standa og ‚skruppum‘ dagsferð inn að Kvíslavatni í gær.

Það blés reyndar nokkuð byrlega þegar við komum að Svartárós rétt upp úr kl.10, stíf norðaustanátt og ekkert líf að sjá á vatninu enda hitastigið ekki nema rétt um 6°C. Við könnuðum svæðið nokkuð ítarlega, skiptum um flugur nokkuð ört en ekki hljóp á snærið hjá okkur, þannig að við héldum áfram för að Svörtubotnum þar sem við stöldruðum nokkuð lengi við og veiðifélagi minn setti í fyrsta fisk dagsins. Sá var í þokkalegum holdum og hafði verið að gæða sér á skötuormi sem greinilega er nóg af á þessum slóðum eins og víða á hálendinu um þessar mundir.

Með magann fullan af mat

Það er ekki oft sem maður nær fiski sem nýlega hefur verið að gæða sér á þessari fornaldarskepnu sem skötuormurinn er en að þessu sinni náði ég nokkrum skemmtilegum myndum af þessu ljúfmeti. Þetta er skemmtileg skeppna að skoða og eiginlega ótrúlegt að svona furðuverk finnist í vötnunum á okkar tímum,

Skötuormur

Við könnuðum svæðið sunnan Svörtubotna nokkuð vel og það verður eiginlega að segjast að þarna var nóg af fiski sem hafði einstaklega gaman af því að taka flugu, naumt og sleppa henni með látum eða þá taka flugu grimmt og slíta hana af taum með smelli. Heilt yfir, þá held ég að við höfum misst jafn mikið af fiski og við tókum þennan dag í Kvíslavatni.

Kvíslavatn

Þegar degi fór að halla ákváðum við að nú væri nóg komið af Svörtubotnum og héldum aftur í Svarárós í þeirri von að hitastigið sem hafði þá skriðið yfir 10°C hefði náð að laða einhvern fisk í tökustuð. Sú von brást, það var jafn dautt við Svartá eins og um morguninn og við ákváðum því að ljúka deginum að sunnan við ósinn þar sem rennur úr Ölduveri í vatnið. Vel að merkja, það sást vel á bökkum að vatnshæðin er eitthvað döpur og eiginlega var ekki að marka eitt einasta kort af svæðinu, svo margt stóð á þurru sem hefði átt að vera umflotið við eðlilega vatnshæð.

Sólsetur við Kvíslavatn

Við mættum við ós Ölduvers rétt upp úr kl.19 og því ekki mjög langur tími til stefnu þar til skyggja tók og við áttum þá eftir að fikra okkur eftir ógreinilegum slóðum aftur út á Sprengisandsleið. Hvað um það, veður hafði stillst verulega og hitastigið hélst ofan við 10°C langt fram eftir kvöldi og þá tók nú urriðinn við sér. Þarna tókum við samtals 10 fallega urriða á bilinu 1,5 til 2,5 pund og flestir þeirra tóku með látum og gáfu lítið eftir í viðureigninni. Eins og áður er getið áttu nokkrir til viðbótar snögga spretti sem færðu þeim frelsið á ný og einhverjir þeirra eru með flugu í kjaftinum. Það var skrautlegur orðaforði sem ómaði í kvöldkyrrðinni þarna þegar svo bar undir að sýnd veiði lét sig hverfa með fluguna í kjaftinum. Vinsælustu flugur dagsins voru svartur Nobbler, Black Ghost og svo öfga-grænn og hvítur Cats wiskers þegar sólin hafði sest handan Kerlingarfjalla.

Förum við aftur í Kvíslavatn? Jú, trúlega verður það nú ofaná þótt síðar verði. Enn eigum við eftir að kanna svæðið vestan við vatnið en þá munum við væntanlega útvega okkur gistingu í grennd, þetta er svolítið löng dagsferð, svona í einum rykk.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 0 107 / 113 / 7 27 / 23 13 / 13

Hlíðarvatn í Selvogi, 13. & 14. ágúst

Allt of langt síðan, en alls ekki langt. Þessu skaut niður í kollinn á mér í gær, sunnudaginn, þegar við veiðifélagarnir renndum suður að Hlíðarvatni í Selvogi. Við áttum fyrir höndum heilan sólarhring í veiði við Hlíðarvatnið og það var ekki laust við að maður gleymdi næstum alveg kvefi og pestarvotti sem var eitthvað að hrjá mig. Þegar suður í Selvog var komið var stillt og fallegt veður, næstum alveg eins og veðurspáin hafði lofað.

Eftir að hafa tekið félaga úr síðasta holli hjá Ármönnum tali, var ekki laust við að tvær grímur rynnu á okkur; var bleikjan bara hætt við eftir allt saman? Það var aðeins eitt til ráða, drífa sig í gallann og renna á einhvern þeirra ótal veiðistaða sem vatnið geymir. Vestasta-Nef varð fyrir valinu og þar setti annað okkar í væna bleikju eftir smá tíma, mér liggur við að segja að segja að það hafi „auðvitað“ verið veiðifélagi minn. Ég er reyndar viss um að bleikjan sú arna hafi verið sú sem slapp frá mér, nokkrum mínútum áður.

Horft yfir Hlíðarvatn til norðurs

Þegar fór að halla í kvöldið, fórum við að Brúarbreiðu þar sem við höfðum séð eitthvert líf þegar við renndum í hlað fyrr um daginn. Það líf var greinilega farið að sofa þegar við mættum með flugurnar, þannig að við héldum áfram inn með vatninu að austan eftir stutt stopp. Mölin varð fyrir valinu og við lá að maður hefði sig varla til að eyðileggja stilluna með flugulínunni, svo fallegt var síðkvöldið og útsýnið eftir því. Eftir tíðindalaus köst ákváðum við að fara tiltölulega snemma í bólið og taka daginn í dag snemma.

Sunnudagskvöld við Hlíðarvatn

Já, einmitt. Blessunarlega getum við þakkað fyrir að vera á Íslandi þegar kemur að veðri. Ef það er leiðinlegt, þá þarf maður í mesta lagi að bíða í eins og klukkutíma, þá hefur það örugglega breyst annað hvort til hins verra eða til hins betra. Þannig var það í morgun, heldur mikil gjóla og eiginlega bölvanlega blautt þegar við fórum á fætur, en eftir smá tíma hafði auðvitað lægt og næstum því stytt upp. Raunar var veðrið meira og minna í því að stytta upp í allan dag á milli þess að það var algjört logn, sól, þoka, rigning, gola og svo ágætis hiti. Þetta var sem sagt alveg týpískt íslenskt sumarveður sem fylgi okkur úr Kaldós út á Djúpanef, Austurnes og inn að Skollapollum. Á þessu ferðalagi okkar setti ég í þrjár mjög góðar bleikjur og veiðifélagi minn í eina áður en við héldum til baka í hús og fengum okkur mjög síðbúinn hádegisverð.

Skyggnst í átt að Mölinni

Deginum lukum við á Réttarnesinu þar sem ég tók grunnnámskeið í almennu skeytingarleysi. Kennarinn var alveg ágætis bleikja sem ég sá vel til, rétt innan við Réttarnes. Ég hugsaði mér gott til glóðarinnar að fylgjast með því hvernig hún brygðist við þeim flugum sem ég setti fyrir hana. Í stuttu máli, ég hef greinilega alls ekki sama smekk á flugur og bleikjurnar. Það sem mér fannst að hefði átt að gera þessa bleikju alveg brjálaða, lét hún bara eins og hún sæi ekki. Í besta falli sýndi hún misheppnuðum köstum mínum einhvern áhuga og þá helst ef línan kipptist til og lenti í einhverri bendu á vatninu. Trúlega varð henni bara svona skemmt yfir þessum aulaskap. Á meðan ég sat á skólabekk bætti veiðifélagi minn einni bleikju við í netið, þannig að við enduðum í 3 + 3 bleikjur á bilinu 30 – 38 sm. Öðrum eins fjölda var trúlega sleppt, þær verða orðnar veiðanlega að ári og þá munu veiðimenn örugglega bítast um þær. Það voru sælir og sáttir veiðimenn sem héldu heim úr Hlíðarvatni í kvöld og nú bíða 6 gómsætar bleikjur eftir því að verða matreiddar í vikunni.

Bleikjur í ferð Bleikjur alls Urriðar í ferð Urriðar alls Fj.ferða
 / 3 107 / 113 / 0 23 / 16 12 / 12